Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Επανομής

Η ΠΑΝΑΓΙΑ "ΦΟΒΕΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ" ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΙΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ

2011-12-13T04:45:00.000-08:00

ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ - ΣΙΝΑ 8 ΗΜΕΡΕΣ

2011-08-05T20:13:00.000-07:00

1η ημ. 03/10/2011 Δευτέρα :

ΘΕΣ/ΝΙΚΗ - ΑΘΗΝΑ – ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ

Συνάντηση στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Επανομής στις 21:00 μ.μ, μετάβαση στο αεροδρόμιο Μακεδονία και πτήση με την Aegean air. Άφιξη μέσω Αθηνών στο Τελ Αβίβ τα ξημερώματα της 04/10/2011.

2η ημ. 04/10/2011 Τρίτη:

ΛΥΔΑ- ΟΡΟΣ ΕΛΑΙΩΝ- ΕΝΤΟΣ ΠΟΛΕΩΣ

Επιβίβαση στο πούλμαν και μεταφορά στη Λύδα όπου θα προσκυνήσουμε τον τάφο του Αγίου Γεωργίου. Προσκύνημα στο Όρος των Ελαιών απ’ όπου ανελήφθη ο Κύριος, στην Γεθσημανή στον Τάφο της Παναγίας και τέλος προσκύνημα στον Βράχο της Αγωνίας. Κατά της 12:00 τακτοποίηση στο ξενοδοχείο και ξεκούραση. Στη συνέχεια προσκυνήματα εντός Πόλεως όπου θα προσκυνήσουμε στο σπίτι της Αγ. Άννης, το Πραιτώριο, το Ναό της Αναστάσεως ( Γολγοθάς, Αποκαθήλωση, Πανάγιος Τάφος, προσωρινή φυλακή του Κυρίου, Εύρεση του Τιμίου Σταυρού, το παρεκκλήσι του Αδάμ). Επιστροφή στο ξενοδοχείο, δείπνο και ξεκούραση.

1η διανυκτέρευση στην Ιερουσαλήμ

3η ημ. 05/10/2011 Τετάρτη:

ΘΑΒΩΡ - ΤΙΒΕΡΙΑΔΑ –ΝΑΖΑΡΕΤ - ΚΑΝΑ

Αναχώρηση για το Όρος Θαβώρ όπου έγινε η μεταμόρφωση του Κυρίου μας. Συνεχίζουμε για τη Ναζαρέτ (προσκύνημα στον τόπο του Ευαγγελισμού ),την Κανά (πρώτο θαύμα του Κυρίου μας) και γύρος της Τιβεριάδας όπου βρίσκεται το Όρος των Μακαρισμών, Καπερναούμ. Τέλος στον Ιορδάνη ποταμό αγιασμός των υδάτων. Επιστροφή στην Ιερουσαλήμ.

2η διανυκτέρευση στην Ιερουσαλήμ

4η ημ. 06/10/2011 Πέμπτη:

ΒΗΘΛΕΕΜ – ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ – ΚΑΤΑΜΟΝΑΣ - ΣΙΩΝ

Αναχώρηση το πρωί για τη Βηθλεέμ όπου θα προσκυνήσουμε το Σπήλαιο της Γεννήσεως, το σπήλαιο των νηπίων, το χωριό των ποιμένων και την Μονή του Αγ. Θεοδοσίου. Στη συνέχεια επίσκεψη στη Μονή του Αγ. Σάββα. Επιστρέφοντας στην Ιερουσαλήμ προσκύνημα στην Ορεινή εκεί όπου βρίσκεται το σπίτι του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου, στην Μονή του Τιμίου Σταυρού και τέλος στο Καταμόνας στην Μονή του Αγ. Συμεών Θεοδόχου. Τέλος προσκύνημα στην Σιών όπου θα δούμε το υπερώο και το σπίτι του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου.

3η διανυκτέρευση στην Ιερουσαλήμ

5η ημ. 07/10/2011 Παρασκευή: ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ-ΣΙΝΑ

Αναχώρηση για τη χερσόνησο του Σινά και την Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνας μέσω Νεκράς Θάλασσας. Διέλευση των συνόρων Ισραήλ-Αιγύπτου. Άφιξη στο Μοναστήρι, τακτοποίηση στους ξενώνες και διανυκτέρευση. Τα μεσάνυχτα ανάβαση στην Αγία Κορυφή (Χωρήβ) για όσους το επιθυμούν.

4η διανυκτέρευση στην Ι. Μ. Αγ. Αικατερίνας

6η ημ. 08/10/2011 Σάββατο:

ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ – ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ

Θεία λειτουργία στο καθολικό της Μονής για όσους θα παραμείνουν στην Μονή. Προσκύνηση των λειψάνων της Αγίας Αικατερίνη, ξενάγηση εντός και πέριξ της Μονής και στη συνέχεια αναχώρηση για τα σύνορα Αιγύπτου-Ισραήλ. Μετά τη διέλευση των συνόρων και τις καθιερωμένες στάσεις, άφιξη στην Ιερουσαλήμ.

5η διανυκτέρευση στην Ιερουσαλήμ

7η ημ. 09/10/2011 Κυριακή:

ΦΡΕΑΡ ΙΑΚΩΒ –ΙΕΡΙΧΩ

Εκκίνηση με προορισμό το Φρέαρ του Ιακώβ στην Σαμάρεια όπου φυλάσσεται το σκήνωμα του Αγ. Φιλούμενου. Αναχώρηση για την έρημο της Ιουδαίας, το Σαραντάριο Όρος και τις Μονές του Αγ. Γερασίμου του Ιορδανίτου και του προφήτου Ελισσαίου. Συνεχίζουμε για προσκύνημα στη Μονή της Αγίας Μάρθας και Μαρίας στη Βηθανία. Η υπόλοιπη ημέρα ελεύθερη για ατομικά προσκυνήματα και αγορά.

6η διανυκτέρευση στην Ιερουσαλήμ

8η ημ. 10/10/2011 Δευτέρα:

ΤΕΛ ΑΒΙΒ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Εκκίνηση για το αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ και αναχώρηση με πτήση της Aegean Air. Άφιξη το μεσημέρι στη Θεσσαλονίκη μέσω Αθηνών.

ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ:

Αεροπορικά εισιτήρια Θεσ/νίκη –Αθήνα -Τελ-Αβιβ - Αθήνα - Θεσ/νίκη.

Φόρους αεροδρομίων (Ελλάδος - Ισραήλ).

Φόρους συνόρων (Ισραήλ - Αιγύπτου).

Το φόρο εισόδου στο Σινά.

Την μεταφορά από Επανομή – Αεροδρόμιο – Επανομή με λεωφορείο του γραφείου μας.

Τις μετακινήσεις και ξεναγήσεις όπως αναφέρονται στο πρόγραμμα με σύγχρονα, κλιματιζόμενα, τοπικά λεωφορεία.

Τις πέντε (5) διανυκτερεύσεις στην Ιερουσαλήμ σε επιλεγμένο ξενοδοχείο με πρωινό και ένα γεύμα.

Την μια (1) διανυκτέρευση στο Σινά στους ανακαινισμένους ξενώνες της με πρωινό και ένα γεύμα.

Την ανάβαση στο Όρος Θαβώρ με ταξί.

Τα μικρά λεωφορεία για τον Αγ. Σάββα.

Φιλοδωρήματα οδηγών και σερβιτόρων.

Ασφάλεια αστικής ευθύνης.

Συνοδό-αρχηγό του γραφείου μας.

ΔΕΝ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ:

Ό,τι αναφέρεται σαν προαιρετικό, εισόδους σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους.

Επιπλέον γεύματα, ποτά, τηλεφωνήματα κλπ.

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ:

Το πρόγραμμα μπορεί να τροποποιείται κατά την κρίση του αρχηγού όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο για την καλύτερη διεξαγωγή του χωρίς όμως να παραληφθεί κάποιο προσκύνημα.

Σε περίπτωση που για λόγους ανεξάρτητους της θέλησής μας δεν μας επιτραπεί η είσοδος σε κάποια από τα προσκυνήματα (π.χ. στη Βηθλεέμ, Ιεριχώ, φρέαρ Ιακώβ ) το γραφείο μας δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη.

Σας συνιστούμε να ε ν ε ρ γ ή σ τ ε ε γ κ α ί ρ ως για την έκδοση των διαβατηρίων σας.

ΤΙΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ: 1150 ₠ το άτομο

Διαφορά μονόκλινου: 170 ₠

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΕΩΣ ΤΙΣ 31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011

π. Γεώργιος Κατζιγκάς: 6945 810 331

ΕΛΕΥΣΗ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΟΜΗ

2011-07-18T23:47:00.000-07:00

Ανακοινώνουμε στους ευλαβείς χριστιανούς ότι την Παρασκευή 29, Σάββατο 30 και Κυριακή 31 Ιουλίου, θα έχουμε την ιδιαίτερη ευλογία να φιλοξενήσουμε στην ενορία μας την Τιμία Κάρα της Αγίας Παρασκευής της Παρθενομάρτυρος από την Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους.
Οι ιερές ακολουθίες θα τελεσθούν ως εξής:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011
8:00 μ.μ. Υποδοχή της Τιμίας Κάρας στην είσοδο του Ιερού Ναού.
8:30 μ.μ. Ιερά Αγρυπνία

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011
7:30 π.μ. Όρθρος - Θεία Λειτουργία
10:00 π.μ. Παράκληση στην Αγία Παρασκευή
6:00 μ.μ. Εσπερινός και Χαιρετισμοί της Αγίας Παρασκευής

ΚΥΡΙΑΚΗ 31 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011
7:00 π.μ. Όρθρος – Θεία Λειτουργία
6:00 μ.μ. Εσπερινός – Αγιασμός
10:00 μ.μ. Αναχώρηση της Τιμίας Κάρας

Ο ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ 7 ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 10 ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Αστική Συγκοινωνία από ΙΚΕΑ Νο 69Α, 69Β, στάση Παναγία

Πληροφορίες στο τηλέφωνο 6945 810 331

Ε Κ Τ Ο Υ Ι Ε Ρ Ο Υ Ν Α Ο Υ

Η ΤΙΜΙΑ ΖΩΝΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΟΜΗ

2011-07-05T08:52:00.000-07:00

Το 1930 στην Επανομή εμφανίστηκε ένα είδος αρουραίων, οι οποίοι προκαλούσαν φοβερές καταστροφές στις καλλιέργειες των κατοίκων. Η επιστήμη αδυνατούσε να προσφέρει λύση. Οι γεωπόνοι μάταια προσπαθούσαν να απαλλάξουν τον τόπο από τη Βιβλική αυτή καταστροφή. Όπως συμβαίνει πάντοτε σε τέτοιες περιπτώσεις, αφού ο άνθρωπος εξαντλήσει όλες του τις δυνατότητες, προσφεύγει ταπεινωμένος και ελπιδοφόρος στον Δημιουργό και Κτίστη του παντός.

Η εκκλησία της Επανομής σαν φιλόστοργη μητέρα, «όν τρόπον επισυνάγει όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτερύγας» (Ματθ. 23, 37) τίθεται σε συναγερμό. Οι συγκροτούντες την Εκκλησιαστική Επιτροπή του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ιωάννης Χαλιάπας, Αθανάσιος Παντελής και Νικόλαος Κοντάνας, με επικεφαλής τον ιερέα παπα–Γρηγόριο Παπαγρηγορίου αποφασίζουν να αποτανθούν στην Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους και ιδιαίτερα στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, για να φέρουν την τίμια Ζώνη, ως ευλογία στην Κωμόπολη, προκειμένου να απαλλαγούν από τη φοβερή πληγή των αρουραίων.

Το ταξίδι ήταν δύσκολο και επικίνδυνο, λόγω ελλείψεως των καταλλήλων μέσων συγκοινωνίας. Η απόφαση όμως ηρωική και η θέληση αμετάκλητη. Γίνονται δεκτοί με μεγάλη χαρά από τον ηγούμενο της Βατοπαιδίου παπα – Ζαχαρία και τον ιερομόναχο π. Κωνσταντίνο.

Τελικά αφού πήραν την τίμια Ζώνη και με τη συνοδεία δύο καλόγηρων ανέβηκαν σ’ ένα μικρό πλοιάριο, ακολούθησαν το δρόμο της επιστροφής. Η φουρτουνιασμένη θάλασσα ξαφνικά γαλήνεψε, ταξιδεύοντας έτσι άνετα μέχρι τον Άγιο Νικόλαο. Από εκεί και πέρα δεν μπόρεσαν να ταξιδέψουν λόγω μεγάλης θαλασσοταραχής. Έτσι επιβιβάστηκαν σ’ ένα αυτοκίνητο και δια ξηράς έφτασαν έξω από την Επανομή στη θέση «Μετόχι» (της Ιεράς Μονής Αγίας Αναστασίας). Όλο το χωριό βγήκε για την προϋπάντηση. Με ψαλμωδίες και καμπανοκρουσίες έγινε δεκτή η Τίμια Ζώνη στην Κωμόπολη της Επανομής.

Να όμως που μπροστά στην πίστη και την ευλάβεια των κατοίκων η χάρη του Θεού με της ευλογίες της Παναγίας Θεοτόκου έκανε θαύμα. Το βράδυ ξέσπασε φοβερή νεροποντή, παρότι υπήρχε μεγάλη ξηρασία. Από το πολύ νερό δεν έμεινε ούτε ένας αρουραίος.

Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΟΜΗ

2011-07-05T08:46:00.000-07:00

Εδώ και πολλά χρόνια, στην πόλη της Επανομής, πανηγυρίζεται με μεγάλη λαμπρότητα η εορτή των Τριών Ιεραρχών. Τόση ήταν η ευλάβεια και η τιμή προς τα πρόσωπα των τριών αγίων Πατέρων της Ορθοδοξίας, ώστε και οι δυο Ενορίες συναντιόνταν με επικεφαλής τους εκπαιδευτικούς και μαθητές και συνεόρταζαν, από κοινού, στην Ενορία της Κοιμήσεως της Θεοτόκο, δηλ. γινόταν «Μονοκλησία», όπως ονομάζεται στην τοπική διάλεκτο. Σήμερα ο εορτασμός αυτός τελείται ξεχωριστά σε κάθε Ενορία.

Το απόγευμα της παραμονής αντιπροσωπεία μαθητών με τους εκπαιδευτικούς παρακολουθούσαν την ακολουθία του Εσπερινού, κατά τη διάρκεια του οποίου γινόταν και η ευλόγηση των πέντε άρτων (αρτοκλασία), με ειδικές δεήσεις «υπέρ των διδασκόντων και διδασκομένων, των γονέων αυτών και των εφόρων των Σχολείων».

Ανήμερα της εορτής γινόταν ο εκκλησιασμός των μαθητών, επίσημα με τη σημαία, μετέχοντας έτσι στην πανηγυρική θεία Λειτουργία. Οι μαθητές και οι μαθήτριες των δυο μεγάλων τάξεων έψαλλαν το τροπάριο των Τριών Ιεραρχών, στο οποίο πολλές ημέρες πριν προετοιμαζόταν κατάλληλα. Ένας μαθητής μάθαινε και έλεγε τον «Απόστολο» της ημέρας, ένας το «Πάτερ ημών» και ένας το «Πιστεύω». Ο Διευθυντής ή κάποιος δάσκαλος εκφωνούσε τον πανηγυρικό της ημέρας. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας και πριν από την απόλυση τελείται το ιερό Μνημόσυνο «υπέρ των αοιδίμων δωρητών και ευεργετών των Ενοριακών Σχολείων». Μετά την Απόλυση της θείας Λειτουργίας διανέμεται το κόλλυβο και ακολουθεί δεξίωση στα Σχολεία. (Βλ. Αθανασίου Θ. Τσακνάκη, Επανομή, Ιστορία – Λαογραφία , Χρονικά Χαλκιδικής 1969, τ. 17 – 18, σ. 16).

Είναι ελάχιστα τα Σχολεία στον Ελλαδικό χώρο, που τιμούν με τόση λαμπρότητα και εκκλησιαστικό φρόνημα τους δωρητές των Σχολείων και παράλληλα πανηγυρίζουν λειτουργικά την ιερή μνήμη των «Τριών Μεγίστων φωστήρων».

ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΟΜΗΣ - ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΟΥ «ΘΡΟΝΟΥ» ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

2011-06-08T22:01:00.000-07:00

Ένα παμπάλαιο έθιμο, σύμφωνα με την προφορική παράδοση της Επανομής, είναι ο στολισμός του «Θρόνου» των Θεοφανείων με λεμόνια και πορτοκάλια καθώς επίσης και με λουλούδια της εποχής.

Ο πρώτος που δίνει λεπτομερείς πληροφορίες γύρω από το έθιμο αυτό είναι ο αείμνηστος Επανομίτης δάσκαλος Αθανάσιος Τσακνάκης. (ΒΛ. Επανομή, Ιστορία – Λαογραφία, Χρονικά της Χαλκιδικής 1969, τ. 17 – 18, σ.113 – 114). Λίγες μέρες πριν από την εορτή των Θεοφανείων, τα μέλη των Εκκλησιαστικών Επιτροπών των δυο Ενοριών Παναγίας και Αγίου Γεωργίου, ύστερα από συνεννόηση, μίσθωναν δυο σούστες και μετέβαιναν στη Θεσσαλονίκη. Εκεί διενεργούσαν έναν πρόχειρο μειοδοτικό διαγωνισμό μεταξύ των μανάβηδων της φρουταγοράς, για την αγορά πορτοκαλιών και λεμονιών προκειμένου μ’ αυτά να στολίσουν το «Θρόνο» και να διακοσμήσουν τους Ναούς. Σήμερα τα πορτοκάλια και τα λεμόνια έρχονται από τη λαχαναγορά της Θεσσαλονίκης χωρίς την παραπάνω διαδικασία. Η αγορά και η μεταφορά ανατίθεται μεμονωμένα για κάθε Ενορία σε μεταφορέα.

Την παραμονή των Θεοφανείων, μετά τη Θεία Λειτουργία, μια ομάδα γυναικών ασχολείται με το στόλισμα του «Θρόνου», που μοιάζει με το κουβούκλιο του Επιταφίου. Στο επάνω μέρος έχει τεμνόμενα τόξα και στην κορυφή του ένα ξύλινο ομοίωμα περιστεριού, που συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα. Στο πίσω μέρος και πάνω από τα τεμνόμενα τόξα προεξέχουν δυο ξύλινα εξαπτέρυγα και ο σταυρός στη μέση. Με βελόνα και χοντρό σπάγγο αρμαθιάζουν εναλλάξ από ένα πορτοκάλι και ένα λεμόνι τα οποία δένονται στη συνέχεια στα τόξα και στους ορθοστάτες του «Θρόνου». Ενδιάμεσα παρεμβάλλονται εποχιακά λουλούδια, συνήθως πρασινάδα από ταφλάνια.

Σήμερα λόγω των θερμοκηπίων, υπάρχει η δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί μεγάλη ποικιλία λουλουδιών. Τα πορτοκάλια και τα λεμόνια διακοσμούνται με χρυσόσκονη και μοσχοκάρφια.

Αφού ολοκληρωθεί το στόλισμα του «Θρόνου», τοποθετείται στη βάση του η εικόνα της Βαπτίσεως του Χριστού. Στη συνέχεια ο «Θρόνος» μεταφέρεται και στήνεται στο μεσαίο κλίτος του Ναού, κάτω από τον πρώτο πολυέλαιο. Ακριβώς πάνω από το «Θρόνο» κρέμεται ένα στεφάνι στολισμένο με χρυσωμένα λεμόνια και πορτοκάλια και ενδιάμεσα από λουλούδια. Επίσης αρμαθιές από ένα λεμόνι και πορτοκάλι και χρωματιστές κορδέλες διακοσμούν τις εικόνες, τους πολυελαίους, τις κανδήλες και γενικά όλο το Ναό.

Το μεσημέρι, όλοι όσοι ασχολήθηκαν με το στόλισμα του «Θρόνου» και τη διακόσμηση του Ναού, μαζί με τον Ιερέα και τους επιτρόπους, παρακάθονται σε κοινό τραπέζι με νηστήσιμα φαγητά. Μετά το φαγητό, τις διάφορες άλλες μικροεργασίες και τη γενική καθαριότητα του Ναού, κλείνει ο Ναός, ώστε ολοκάθαρος και πανέτοιμος να δεχτεί την άλλη ημέρα τους πιστούς.

Την επομένη, ανήμερα των Θεοφανείων, μετά τη Θεία Λειτουργία και πριν από την Απόλυση, όταν πλησιάζει η ώρα για την ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού, χτυπούν ρυθμικά συγχρόνως οι καμπάνες και των δυο ενοριών. Στα προαύλια των Ιερών Ναών σχηματίζονται οι πομπές, καθώς προπορεύονται τα εξαπτέρυγα, τα φανάρια και τα λάβαρα. Ακολουθούν οι ψάλτες, ο Ιερέας και πίσω στη μέση ο στολισμένος «Θρόνος» βασταζόμενος από τέσσερις νέους που εναλλάσσονται κατά τη διαδρομή. Τέλος ακολουθεί το πλήθος των πιστών.

Οι εκκλησιαστικές πομπές φτάνουν, στην κεντρική πλατεία και πάνω σε ειδική εξέδρα στήνονται οι «Θρόνοι», ο ένας πλάι στον άλλο, μαζί με του Ιερείς και τους ψάλτες. Το εκκλησίασμα και των δυο Ενοριών καλύπτει όλη την πλατεία. Μπροστά από κάθε «Θρόνο» τοποθετείται τραπέζι και πάνω σ’ αυτό το δοχείο του Αγιασμού με νερό, καθώς επίσης το Ιερό Ευαγγέλιο, ο Σταυρός και κλάδοι βασιλικού.

Στη συνέχεια τελείται η ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού. Παλαιότερα στην κεντρική πλατεία υπήρχε ένα μεγάλο πηγάδι και εκεί έψαλλαν τον Αγιασμό. Τη στιγμή κατά την οποία ψάλλεται το Απολυτίκιο της εορτής και οι Ιερείς βυθίζουν τον Τίμιο Σταυρό μέσα στο ειδικό δοχείο με το νερό, προκειμένου να το αγιάσουν και ενώ ακούγεται η φράση «… και το πνεύμα εν είδει περιστεράς…» πλήθος άσπρων περιστεριών απολύεται μέσα από το πλήθος των πιστών και από τα μπαλκόνια των γύρω σπιτιών.

Οι πομπές, μετά την τέλεση της ακολουθίας του Μεγάλου Αγιασμού, επιστρέφουν στους Ναούς. Εκεί τελείται η Απόλυση και στη συνέχεια διανέμεται το Αντίδωρο, ραντίζονται οι πιστοί και, αφού πάρουν μέσα σε ειδικό φιαλίδιο Μέγα Αγιασμό, ξεκινούν για τα σπίτια τους να τα αγιάσουν.

Από το έτος 1988 καθιερώθηκε μετά από πρωτοβουλία του Πρωτοπρεσβυτέρου Αθανασίου Κατζιγκά και σε συνεργασία με τον τότε μακαριστό Εφημέριο Αγίου Γεωργίου παπα – Αστέριο Παρταλιό, στην παραλία του Όρμου Επανομής, περίπου στις 12 το μεσημέρι, να τελείται η ακολουθία της ρίψεως του Τιμίου Σταυρού στα θαλάσσια ύδατα.

Την άλλη ημέρα, εορτή του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, μετά τη θεία Λειτουργία ομάδες ενοριτών με επικεφαλής του Εκκλησιαστικούς Επιτρόπους περιέρχονται την Ενορία αφήνοντας σε κάθε σπίτι από ένα πορτοκάλι και λεμόνι ως ευλογία.

Μπορεί ο τρόπος εορτασμού των Θεοφανείων στην Επανομή και κυρίως ο στολισμός του «Θρόνου» να μην έχει ακριβώς αντίστοιχα παραδείγματα στον Ελλαδικό χώρο, ωστόσο όμως αναφέρονται ανάλογες περιπτώσεις στολισμού των Ναών με λεμόνια και πορτοκάλια, όπως στην Κερασιά (Καρά Μπουρνού), στα Βασιλικά, στο Μελισσοχώρι (Μπάλτζα) και στο Χορτιάτη. Για την περίπτωση της Κερασιάς το πιο πιθανό είναι το έθιμο να μεταδόθηκε από την Επανομή, λόγω των στενών σχέσεων που υπάρχουν μεταξύ τους. Μια παραλλαγή του εθίμου συναντούμε και στο Λιτόχωρο Πιερίας. (Βλ. Κωνσταντίνου Καλοκύρη, «Τα ιερά δέντρα και το εξ’ ανατολής καταγόμενον Δέντρον των Χριστουγέννων», Επιστημονική Επετηρίς Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ΙΗ’, 1973, σ. 18 – 19).

Το έθιμο αυτό του «Θρόνου», με τις όποιες κατά τόπους παραλλαγές, νοσταλγεί τη μεταφορά του νου και της ψυχής του πιστού στον οικείο τόπο που έγινε η Βάπτιση του Χριστού, στον Ιορδάνη ποταμό, γι’ αυτό και προσπαθεί έστω και με τον τρόπο αυτό δηλ. με το «Θρόνο» και τους στολισμούς, όπως γινόταν σύμφωνα με μαρτυρίες στην Ανατολή (βλ. Κωνσταντίνου Καλλινίκου Πρωτοπρεσβυτέρου, Ο Χριστιανικός Ναός και τα τελούμενα εν αυτώ , Αθήναι 1958, σ. 156), να αναπαραστήσει το οικολογικό περιβάλλον του Ιορδάνη. Το έθιμο αυτό έχει και συνέχεια σήμερα στην Κεφαλονιά. (ΒΛ. Δημητρίου Λουκάκου, «Χριστουγεννιάτικα και των γιορτών», Αθήνα 1984, σ. 171 – 174).

Σύμφωνα με την προφορική παράδοση της Επανομής το έθιμο είναι παμπάλαιο και δε γνωρίζουμε με ακρίβεια πως έφτασε από τα βάθη της Ανατολής, όπου πρωτοεμφανίστηκε, μέχρι και την Επανομή. Ίσως κάποιοι Επανομίτες προσκυνητές των Αγίων Τόπων (Χατζήδες), αφού είδαν τι γινόταν στα Ιεροσόλυμα το εφήρμοσαν και στην Επανομή. (Για περισσότερες λεπτομέρειες, όσον αφορά τις ρίζες και την προέλευση του εθίμου στην Επανομή, βλ. Θεοχάρη Παζαρά, Ο στολισμός του «Θρόνου» με πορτοκάλια στην Επανομή κατά την εορτή των Θεοφανείων, περιοδικό «Η φωνή της Επανομής», Ιανουάριος 2003, τεύχ. 87).

Σχετικά τώρα με τους συμβολισμούς του εθίμου υπάρχουν διάφορες εικασίες.

Ίσως το εύκολο κύλισμα του λεμονιού και πορτοκαλιού πάνω στη γη, να συμβολίζει την εύκολο πλου των πλοίων, διότι οι Επανομίτες κατά το 1821, ύστερα από παραμονή τριών ή τεσσάρων χρόνων στα νησιά του Αιγαίου, όπου υπήρχε και εκεί το έθιμο αυτό, επέστρεψαν στο χωριό και πιθανόν έφεραν και το έθιμο.

Ίσως, επειδή τα πορτοκάλια και λεμόνια, όπως τοποθετούνται επάνω στο «Θρόνο» σχηματίζουν το σημείο του Σταυρού, δινόταν η ευκαιρία στους Χριστιανούς να αγιάσουν το χωριό σε μια εποχή «που τα ‘σκιαζε όλα η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».

Ακόμη, κατά πάσα πιθανότητα, με το μοίρασμα των πορτοκαλιών και των λεμονιών είχαν τη δυνατότητα να μπαίνουν μέσα στα σπίτια, χωρίς να τους υποψιάζονται οι Τούρκοι κατακτητές, μεταφέροντας έτσι επαναστατικά μηνύματα. Θα πρέπει, στο σημείο αυτό, να κάνουμε έναν διαχωρισμό ανάμεσα στο έθιμο του «Θρόνου» και στην τέλεση, της ακολουθίας του Μεγάλου Αγιασμού. Είναι γεγονός ότι το έθιμο του «Θρόνου» έχουμε υποχρέωση και οφείλουμε να το διαφυλάξουμε ως ιερή παρακαταθήκη και όχι απλά να το συνεχίσουμε, αλλά να του δώσουμε και την εκκλησιαστική λαμπρότητα που του αξίζει. Άλλωστε κανένας δεν προσπάθησε να το αλλοιώσει ή να το καταργήσει.

Για ποιο λόγο όμως θα πρέπει να εγκαταλείψουμε το χώρο του Ναού και να τελέσουμε μακριά απ’ αυτόν την Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού; Σε καμία περιοχή, όπου υπάρχει το έθιμο αυτό, δεν τελείται η ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού εκτός του Ναού. Στην Επανομή επικράτησε, γιατί στην κεντρική πλατεία υπήρχε το πηγάδι και μάλιστα η ακολουθία ετελείτο μετά τη Μεγάλη Δοξολογία, επέστρεφαν στον Ναό και συνεχιζόταν η θεία Λειτουργία. Δε νοείται ο λειτουργός Ιερέας να εγκαταλείπει τη θεία Κοινωνία στην Πρόθεση και να «φεύγει» από τον Ναό για οποιοδήποτε έθιμο. Μόνο στα Ιεροσόλυμα την ημέρα των Θεοφανείων ο Πατριάρχης με τους πιστούς κατέβαινε στον Ιορδάνη ποταμό, όπου και τελούσε για δεύτερη φορά την ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού. Και αν θέλουμε να μείνουμε πιστοί στο Τυπικό της Εκκλησίας μας, θα ακολουθήσουμε αυτό που αναφέρεται στο Ιερατικό «Μετά την Οπισθάμβωνον ευχήν εξερχόμεθα πάντες εν τη φιάλη του αγιάσματος…». (Ιερατικόν Αποστολικής Διακονίας, εκδ. Δ’ 2002, σ. 257).

Η διαφοροποίησή μας λοιπόν είναι όχι στο έθιμο του «Θρόνου» αλλά στο χώρο που τελείται η ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού, που δεν μπορεί να είναι άλλος εκτός από τον Ναό ή τη φιάλη που βρίσκεται στο προαύλιο του Ναού, όπως ορίζει και η εκκλησιαστική τάξη.

ΕΞΩΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΠΑΝΟΜΗΣ

2011-06-08T21:57:00.000-07:00

Στην αρχαιότητα και κατά τους μέσους χρόνους οι πόλεις – κράτη, προκειμένου να εξασφαλίσουν την άμυνά τους και να αποτρέψουν την άλωσή τους από τις εχθρικές επιθέσεις, περιμετρικά της πόλεως, έκτιζαν ισχυρά τείχη με ψηλούς πύργους από τους οποίους παρακολουθούσαν τις κινήσεις του εχθρού και προάσπιζαν την πόλη τους.

Κάτι παρόμοιο, με μεταφορική πνευματική σημασία, συμβαίνει και με την Επανομή. Διαπιστώνει κανείς ότι περιμετρικά όλη η Επανομή περικλείεται από εξωκκλήσια και μικρά προσκυνητάρια. Λες και ανυψώνεται το τείχος της Ορθοδοξίας με πύργους τα εξωκκλήσια, οι Άγιοι των οποίων φυλάγουν σκοπιά, προστατεύοντας τους πιστούς από τις επιδρομές των αλλοθρήσκων. Πράγματι κάθε προσπάθεια προσηλυτισμού και κακόδοξης διδασκαλίας από αλλόθρησκους και αιρετικές παραφυάδες έπεσε στο κενό. Στην Επανομή δεν υπάρχει πρόσφορο έδαφος αποδοχής και εξάπλωσης αιρετικών παραφυάδων.

Η Επανομή είχε το δικό της τρόπο με τον οποίο πλαισίωνε, πέρα από τη θεία Λειτουργία, με διάφορες λαϊκές εκδηλώσεις την τιμή προς τους εορταζομένους Αγίους της. Αν και η σπουδαιότερη ενοριακή πανήγυρή της ήταν η 15η Αυγούστου (εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου), η εορταστική βαρύτητα έπεφτε σε άλλες εορτές, όπως της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (6 Αυγούστου), που ήταν και η παλαιότερη, και του αγίου Αργυρίου (11 Μαΐου).

Το κάθε πανηγύρι είχε εκτός από τα κοινά χαρακτηριστικά (φαγοπότι, γλέντι) και κάτι το ιδιαίτερο, όπως πάλεμα και ιπποδρομίες. Βέβαια «τιμή μάρτυρος μίμησης μάρτυρος» (Ι, Χρυσοστόμου, Ομιλία εις Μάρτυρας Α’. ΕΠΕ 36, 568. PG 50, 663) αλλά την εποχή εκείνη δεν υπήρχε άλλος τρόπος διασκέδασης και επικοινωνίας των κατοίκων. Σήμερα όλα αυτά έχουν περιοριστεί δίνοντας προτεραιότητα όχι στην ψυχαγωγία, αλλά στη συμμετοχή της ψυχής στο μαρτύριο του Αγίου με την προσέλευση του πιστού στο μυστήριο της Θείας Κοινωνίας.

ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ

ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ)

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ (6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ)

ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ)

ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ (27 ΙΟΥΛΙΟΥ)

ΑΓΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (7 ΙΟΥΛΙΟΥ)

ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ (12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ)

ΠΑΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ (8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ)

ΑΓΙΟΥ ΘΕΡΑΠΟΝΤΑ (27 ΜΑΙΟΥ)

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΠΑΝΟΜΗΣ

2011-06-08T21:53:00.000-07:00

Σχετικά με την ανέγερση και την ιστορία του Εκκλησιαστικού Κέντρου αναφέρουμε αρχικά τα όσα καταχωρεί ο αείμνηστος δάσκαλος Αθανάσιος Θ. Τσακνάκης στο βιβλίο του, Χρονικά της Χαλκιδικής, Επανομή, Ιστορία – Λαογραφία, τεύχη 17 – 18, σ. 30 – 31. «Η εκκλησιαστική κίνηση και η πνευματική ζωή στην Επανομή παρουσιάζεται από το έτος 1965 εξαιρετικά έντονη. Κηρύγματα, διαλέξεις τακτικές απογευματινές ομιλίες, κατηχητικά σχολεία όλων των τύπων, ιδιαίτερες μαθητικές ομάδες αποτελούν τα γνωρίσματά της.Αλλά η πολλαπλή αυτή πνευματική εργασία με την ενθουσιώδη και πολυπληθή παρουσία των ευσεβών Επανομιτών και ιδιαίτερα της νεότητας δημιουργεί αμέσως απ’ την αρχή πρόβλημα στέγασής της σε ιδιαίτερο και ευρύχωρο εκκλησιαστικό οίκημα. Οι κάτοικοι συνειδητοποίησαν την ανάγκη αυτή και άρχισε η σχετική προεργασία. Στις 19 του Γενάρη 1966 και μέσα στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου έγινε σύσκεψη στην οποία πήραν μέρος πολλοί ενορίτες, συζητήθηκε διεξοδικά το θέμα, υποδείχτηκαν αμέσως ευσεβή και ευυπόληπτα πρόσωπα για την ερανική επιτροπή και όλοι ανέλαβαν να διαφωτίσουν τους κατοίκους σχετικά με την απόφαση που είχε ληφθεί. Γενική, σχεδόν, ήταν η επιδοκιμασία και η ευχαρίστηση των κατοίκων και προθυμότατη η συμπαράστασή τους. Πρώτος στο προσκλητήριο προσήλθε ο εκλεκτός μηχανικός κ. Δημήτριος Σαμαράς, ο οποίος πρόθυμα ανέλαβε την δωρεάν εκπόνηση των σχεδίων και την επίβλεψη του έργου ως την αποπεράτωσή του. Η προσφορά του αυτή προκάλεσε ευμενέστατα σχόλια και τράβηξε την αγάπη και την εκτίμηση των κατοίκων. Στη συνέχεια δόθηκε το παρόν απ’ όλους τους κατοίκους και άλλους φίλους της Επανομής. Η προθυμία με την οποία πρόσφεραν σε χρήμα, σε σιτάρι, σε βαμβάκι, σε προσωπική εργασία, σε μεταφορά υλικών ήταν συγκινητική και παραδειγματική. Το έργο θεμελιώθηκε στις 3 Απριλίου του 1966, Κυριακή των Βαΐων, από τον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κυρό Παντελεήμονα Α΄και μέσα σε δύο χρόνια ετελείωσε. Σήμερα αποτελεί, κατά κοινή ομολογία, λαμπρό κόσμημα για την Επανομή και μεγάλο πνευματικό και εκπολιτιστικό κέντρο. Βρίσκεται μέσα στον περίβολο του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του οποίου αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα και κτήμα. Είναι 250 τμ. Διαθέτει μεγάλη αίθουσα διαλέξεων, κινηματογραφικών και μορφωτικών προβολών και ψυχαγωγίας, σκηνή για θεατρικές παραστάσεις, βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο και περίπου 350 καθίσματα. Έχει βάσεις για τρεις ορόφους και μέχρι της στιγμής εστοίχισε 250 χιλιάδες δραχμές. Το μεγάλο αυτό εκκλησιαστικό πνευματικό κέντρο από το 1968 προσφέρει ανεκτίμητες υπηρεσίες στην Επανομή. Έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες διαλέξεων, κινηματογραφικών προβολών, θεατρικών παραστάσεων, εορταστικών συγκεντρώσεων, ψυχαγωγικών εκδηλώσεων και μέσα σ’ αυτό γίνονται όλα τα μαθήματα των Κατηχητικών σχολείων. Διαθέτει βιβλιοθήκη, η οποία ικανοποιεί τις προτιμήσεις μεγάλου αριθμού αναγνωστών. Αλλά και η παιγνιοθήκη θα εμπλουτισθεί σε λίγο με πολλά επιτραπέζια και άλλα παιχνίδια, ώστε να βρίσκουν πολλά παιδιά εύκολα την ευχάριστη και εποικοδομιτική ψυχαγωγία τους.» ‘Ολ’ αυτά δικαιολογούν την αγάπη με την οποία περιβάλλουν το Κέντρο αυτό οι Επανομίτες και την προθυμία με την οποία συνεισφέρουν για την απρόσκοπτη λειτουργία του». Εμπνευστής και πρωτεργάτης της όλης προσπάθειας για την ανέγερση και οργάνωση του Εκκλησιαστικού αυτού Κέντρου ήταν ο Μέγας Αρχιμανδρίτης παπα – Γρηγόριος Μιχαηλίδης. Δυστυχώς όμως, μετά την αποχώρησή του μετατράπηκε σε αίθουσα τελετών (μνημοσύνων και κηδειών). Ελάχιστα βιβλία διασώθηκαν, ενώ η σκηνή μεταβλήθηκε σε χώρο αποθηκευτικό και συγκομιδής απορριμμάτων. Από το έτος 1986 άρχισε η ανακαίνιση και η διαμόρφωσή του. Το μικρό γραφείο χρησιμοποιήθηκε για αποθήκη. Η σκηνή καταργήθηκε και ο χώρος που κάλυπτε διαμορφώθηκε για να χρησιμοποιηθεί ως γραφείο. Ο υπόλοιπος χώρος, αφού εξωραΐστηκε και εξοπλίστηκε, διαμορφώθηκε έτσι ώστε να εξυπηρετεί δυο σκοπούς: τον αρχικό τους ως Εκκλησιαστικό Πνευματικό Κέντρο και παράλληλα ως αίθουσα τελετών. Στα πλαίσια του θεσμού των «ΑΡΓΥΡΙΩΝ» πραγματοποιήθηκαν για πρώτη φορά το 1986 και συνεχίστηκαν μέχρι το 1994, συναντήσεις χορωδιών και συναυλιών Βυζαντινής Μουσικής. Παρουσιάστηκαν επίκαιρες εορταστικές εκδηλώσεις και ομιλίες. Παρουσιάσεις παιδικών χορωδιών σε εθνικές εορτές και διάφορες άλλες ενοριακές εκδηλώσεις. Από το έτος 1994 κατά το οποίο εγκαινιάστηκε το νέο το νέο Εκκλησιαστικό Πνευματικό Κέντρο των Ενοριών της Επανομής «Ο Άγιος Αργύριος», το οποίο στεγάζεται στην κατακόμβη του ομωνύμου Ιερού Ναού, η αίθουσα της Παναγίας χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο ως αίθουσα τελετών.

Παπα – Γρηγόριος Μηχαηλίδης

Μέγας Αρχιμανδρίτης

Γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1935 στο χωριό Πλεύρωμα της Έδεσσας. Σε ηλικία 13 ετών έμεινε ορφανός από πατέρα. Από τον τότε Μητροπολίτη Έδεσσας κυρόν ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ στέλνεται για σπουδές στην Πατμιάδα Σχολή. Ως φοιτητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. επισκέπτεται την Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους και χειροθετείται δόκιμος από τον τότε ηγούμενο Αρχιμανδρίτη Βησσαρίωνα. Στις 11 Ιουλίου 1958 εκάρη μοναχός στον ιερό Ναό αγίου Γεωργίου – Ροτόντα, ενώ στις 13 του ίδιου μήνα χειροτονείται Διάκονος στον ιερό Ναό αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε στις 12 Απριλίου στον Ιερό Ναό αγίου Γεωργίου Νεαπόλεως. Υπηρέτησε ως ιεροκύρηκας στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και ως στρατιωτικός Ιερέας στη Γυάρο και τον Έβρο. Για την προσφορά του στην ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης του δόθηκε το οφφίκιο του Μεγάλου Αρχιμανδρίτη. Υπηρέτησε την Εκκλησία μέχρι το έτος 1992, όταν, ένα εγκεφαλικό επεισόδιο τον καθήλωσε σε αναπηρική πολυθρόνα. Κοιμήθηκε εν Κυρίω το έτος 2001.

ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΠΑΝΟΜΗΣ

2011-06-08T21:47:00.000-07:00

Στον Ναό της Παναγίας εργάστηκαν οι Κουλακιώτες αγιογράφοι Μαργαρίτης Λάμπου και ο ανεψιός του Νικόλαος Κωνσταντίνου. Αυτοί ανήκουν σε μια γνωστή «συντεχνία» αγιογράφων που έδρασαν το 19ο αι. στην Κεντρική Μακεδονία και κυρίως στην περιοχή γύρω από τη Θεσσαλονίκη. (Βλ. Δ. Ευγενίδου. «Μία ‘συντεχνία’ αγιογράφων του 19ου αι. από την Κουλακιά», Μακεδονία 22 (1982), σ. 180 κ.ε.).

Του Μαργαρίτη Λάμπου, ο οποίος δρα στο πρώτο μισό του 19ου αι., είχαν εντοπισθεί ως τώρα οκτώ Δεσποτικές εικόνες και ένα Βημόθυρο ενώ του αποδίδεται μια σειρά εικόνων και ενός αποστολικού Τέμπλου (1813) από το Χορτιάτη. Μια εικόνα του, της Αγίας Αικατερίνης με χρονολογία 1838, υπάρχει στον Ναό της Παναγίας. Και σ’ αυτά τα έργα του διακρίνουμε τα χαρακτηριστικά της τέχνης του Μαργαρίτη Λάμπου, όπως τα έχει επισημάνει η Δέσποινα Ευγενίδου: «σκούρος προπλασμός των προσώπων, μεγάλα μάτια σχεδιασμένα με σκούρο χρώμα, γραμμικές ρυτίδες και τα γενικότερα γνωρίσματα της εποχής, χρυσοποίκιλτοι θρόνοι, φωτοστέφανα χρυσά με εμπίεστα αστέρια, διακοσμήσεις φυτικές στα υφάσματα και τα ρούχα των Αγίων και κάποια ελευθερία στη σύνθεση των πολυπρόσωπων σκηνών».

Ο Νικόλαος Κωνσταντίνου ανεψιός του Μαργαρίτη Λάμπου και γιος του Κωνσταντίνου Λάμπου, ανήκει στη δεύτερη γενιά των Κουλακιωτών αγιογράφων. Ο Νικόλαος έδρασε στο δεύτερο μισό του 19ου αι. Για το Ναό της Παναγίας αγιογράφησε το 1865 το πλαϊνό Βημόθυρο στο Τέμπλο, το 1867 μια εικόνα με τέσσερις Ευαγγελικές σκηνές και στα 1868 την εικόνα των Αρχαγγέλου Γαβριήλ στη θύρα της Προθέσεως.

Ακόμη στον Ναό της Παναγίας έχει εργαστεί και ο αγιογράφος Δημήτριος Δήτζος ή Δήνζος, που καταγόταν από το χωριό Τρέζανσε της επαρχίας Δίβρης. Στα σύνορα Αλβανίας και Σκοπίων, λίγο βορειότερα από την Αχρίδα. Από τη Δίβρη προέρχονται οι ξακουστοί ντεμπρελήδες κτίστες, που ήταν εγκατεστημένοι στη Θεσσαλονίκη και δούλεψαν στην κατασκευή πολλών αρχοντικών της Θεσσαλονίκης του 19ου αι. (Βλ. Γ. Σφενδόνης « Ντεμπρελήδες και αρχιτέκτονες στην παλιά Θεσσαλονίκη», Μακεδονικόν Ημερολόγιον 1977, σ. 199 – 205 και κυρίως 204 κ.ε. Β. Δημητριάδη, Τοπογραφία της Θεσσαλονίκης κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας 1430 – 1912, Θεσσαλονίκη 1983, σ. 288, σημ. 80). Ο αγιογράφος αυτός εγκαταστάθηκε μαζί με τα αδέλφια του στην Επανομή γύρω στα 1865, σύμφωνα με πληροφορία του Σπύρου Νάκου, κατοίκου Επανομής, του οποίου ο παππούς από την πλευρά της μητέρας του ήταν αδελφός του αγιογράφου. Έργα του είναι τρεις εικόνες στο Τέμπλο, δύο του 1865 με τον Χριστό Παντοκράτορα και μία του 1866 με την Κοίμηση της Θεοτόκου.

Στον Ναό της Παναγίας υπάρχει και μία εικόνα παλαιότερη από την Ίδρυση του Ναού, η οποία παριστάνει τη Θεοτόκο ένθρονη αγιογραφημένη στα 1825 από τον επίσης άγνωστο Αναστάσιο. Δε γνωρίζουμε αν η εικόνα αυτή προέρχεται από παλαιότερο Ναό της Επανομής ή είναι μεταφερμένη από αλλού.

Τέλος από το έτος 1995 εργάστηκε ο αγιογράφος Παναγιώτης Χατζόγλου, μαθητής του γνωστού αγιογράφου Νικολάου Π. Γεωργιάδη. Ο αγιογράφος αυτός, αφού εγκαταστάθηκε στην Επανομή, ιστόρησε ολόκληρο τον Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου καθώς και τον Προσκυνηματικό Ναό του αγίου Αργυρίου. Έργα του ιδίου είναι ο Δεσποτικός θρόνος, ο Άμβωνας και το Κιβώριο της Αγίας Τράπεζας.

ΔΙΑΤΕΛΕΣΑΝΤΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΙ ΕΠΙΤΡΟΠΟΙ - ΙΕΡΟΨΑΛΤΕΣ - ΝΕΩΚΟΡΟΙ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΠΑΝΟΜΗΣ

2011-06-08T06:51:00.000-07:00

Α) ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΙ ΕΠΙΤΡΟΠΟΙ

Το αξίωμα του Εκκλησιαστικού Επιτρόπου είναι τιμητικό. Το απονέμει η Εκκλησία σ’ εκείνους από τους Ενορίτες που διακρίνονται για την αγάπη και την αφοσίωσή τους σ’ Αυτήν και έχουν πνεύμα διακονίας και προσφοράς.

Στον κατάλογο που παραθέτουμε καταγράφονται τα ονόματα όσων διετέλεσαν Εκκλησιαστικοί Επίτροποι, σύμφωνα με τα στοιχεία που βρέθηκαν στο αρχείο του Ιερού Ναού, και συμπίπτουν με τη νεοϊδρυθείσα Μητρόπολη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς (1974).

Χρονική περίοδος 1972 – 1974
Ντονούτσιος Αστέριος
Χριστοφόρης Δημήτριος
Τσιρώνας Θεόδωρος
Βάσιος Βασίλειος

Χρονική περίοδος 1975- 1977
Ρήγας Νικόλαος
Σακκάς Αθανάσιος
Δήμου Αργύριος
Σκυλίτσης Θεόδωρος

Χρονική περίοδος1978 - 1980
Τσιρώνας Θεόδωρος
Σακκάς Αθανάσιος
Δήμου Αργύριος
Καβαρδίνας Χρήστος

Χρονική περίοδος 1981 – 1983
Καβαρδίνας Χρήστος
Τσιρώνας Θεόδωρος
Πέτκος Μενέλαος
Σακκάς Αθανάσιος

Χρονική περίοδος 1984 - 1986
Τσιρώνας Θεόδωρος
Ιγγλέζης Δημήτριος του Αποστόλου
Ντίτσιος Αθανάσιος
Σακκάς Αθανάσιος

Χρονική περίοδος 1987 – 1989
Πράτανος Αστέριος
Σικοβάρης Αντώνιος
Ντονούτσιος Αστέριος
Σαμαράς Παναγιώτης

Χρονική περίοδος 1990 – 1992
Χριστοφόρης Αντώνιος
Ιγγλέζης Δημήτριος του Αποστόλου
(Λειβαδιώτης Κωνσταντίνος) Αντικαταστάθηκαν από τους
(Κουλαρτσάς Δημήτριος ) Ντόκα Χρήστο και Μόκκα Βασίλειο

Χρονική περίοδος 1993 – 1995
Χριστοφόρης Αντώνιος
Ιγγλέζης Δημήτριος του Αποστόλου
Ντόκας Χρήστος
Μόκκας Βασίλειος

Χρονική περίοδος 1996 - 1998
Σικοβάρης Αντώνιος
Ρήγας Γεώργιος
Ιγγλέζης Δημήτριος του Γεωργίου
Λάτσιος Γρηγόριος

Χρονική περίοδος 1999 – 2001
Μαγγλάρης Αστέριος
Βογιατζής Γεώργιος
Αναγνώστου Μιχαήλ
Γέργος Νικόλαος

Χρονική περίοδος 2002 – 2004
Αναγνώστου Μιχαήλ
Δημιάνης Θωμάς
(Ιγγλέζης Δημήτριος του Γεωργίου) Αντικαταστάθηκαν από τους
(Γέργος Νικόλαος) Σαράφη Απόστολο και Μουστάκα Νικόλαο

Χρονική περίοδος 2005 – 2007
Αναγνώστου Μιχαήλ
Μουστάκας Νικόλαος
Σαράφης Απόστολος
Πρώϊος Γεώργιος

Χρονική περίοδος 2008 – 2010 & 2011-2013
Αναγνώστου Μιχαήλ
Σαράφης Απόστολος
Πάτσου Θωμάς
Πασχαλιάς Παναγιώτης

Β) ΙΕΡΟΨΑΛΤΕΣ
Παπαγεωργίου Αθανάσιος
Στράβας Αντώνιος
Τσακνάκης Πασχάλης
Περπερής Αθανάσιος
Τσακνάκης Νικόλαος
Βουδούρης Θεόδωρος
Χριστοδουλής Νικόλαος
Τσιούλας Πανταζής
Καζανάς Άγγελος
Παντελής Αθανάσιος
Νανάκος Ευάγγελος
Αχτινούδης Άγγελος
Τσερβένης Πρόδρομος
Κατζιγκάς Χρήστος
Καραγκιόζης Σταύρος

Γ) ΝΕΩΚΟΡΟΙ

Βελιάνης Αθανάσιος
Νάνακος Σταύρος
Μουστάκας Νικόλαος
Ναούμ Δημήτριος
Λιάσκος Λάζαρος
Γαλανίκας Γεώργιος
Δημιάνης Θωμάς
Κατζιγκάς Γεώργιος
Μαραντίδης Φώτιος

ΙΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΗΣΑΝ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΚΟΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΠΑΝΟΜΗΣ

2011-06-08T06:42:00.000-07:00

Αποδίδουμε φόρο τιμής, με πολύ σεβασμό, στους μακαριστούς Ιερείς που διετέλεσαν Εφημέριοι στον ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Σ’ όλους εκείνους που προσέφεραν την ταπεινή διακονία τους στο άγιο Θυσιαστήριο της Ενορίας αυτής, αλλά και την ποιμαντική μέριμνά τους στον Λαό του Θεού.

Αν και έζησαν σε δύσκολα χρόνια προσπάθησαν να διακονήσουν το ιερό Θυσιαστήριο με αυτοθυσία, να διαφυλάξουν την πίστη μας, να διασώσουν την εκκλησιαστική μας παράδοση και να αναλώσουν τον εαυτό τους ως προσφοράν προς δόξαν Θεού.

Σ’ όσους έχουν καταταγεί στην εν ουρανοίς θριαμβεύουσα Εκκλησία, κύκλωθεν του ουρανίου Θυσιαστηρίου «αιωνία η μνήμη». Σ’ εκείνους που αγωνίζονται στην επί γης στρατευομένη Εκκλησία και συνεχίζουν να διακονούν, ευχόμεθα ολόψυχα, να καταστούν άξιοι της Ιερωσύνης τους και γνήσιοι εν Χριστώ αδελφοί των προκατόχων τους.

Παπα – Αντώνιος Τυμπάνης

Παπα – Εμμανουήλ Παπαγεωργίου

Παπα- Αντώνιος Παπανικολάου
Παπα – Γρηγόριος Τσακνάκης

Παπα – Γρηγόριος Παπαγρηγορίου

Παπα – Γεώργιος Οικονομίδης

Παπα – Ιωάννης Βακούλας
Παπα – Σπυρίδων Ιωάννου

Παπα – Αθανάσιος Κατζιγκάς

Παπα – Μιχαήλ Βλέτσης
Παπα – Νικόλας Πίσπας
Παπα – Βασίλειος Καραβασίλης
Παπα – Γεώργιος Κατζιγκάς

Στη συνέχεια παράθετουμε όσα βιογραφικά στοιχεία μπορέσαμε να συγκεντρώσαμε απ’ αυτούς.

Παπά- Αντώνιος Τυμπάνης

Σύμφωνα με μαρτυρίες των συγγενών απογόνων του, γεννήθηκε το έτος 1868. Παντρεύτηκε το έτος 1895 σε ηλικία 27 ετών και απέκτησε από το γάμο του πέντε παιδιά. Μετά δέκα χρόνια, το έτος 1905, χειροτονείται Κληρικός. Υπηρέτησε Εφημέριος στον ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου μέχρι το 1938. Κοιμήθηκε τo έτος 1948 σε ηλικία 80 ετών.

Παπά – Γρηγόριος Τσακνάκης,

Πρωτοπρεσβύτερος – Εκπαιδευτικός

Γεννήθηκε το 1903 στην Επανομή. Σπούδασε στο Ιεροδιδασκαλείο της αγίας Αναστασίας. Εργάστηκε ως δάσκαλος στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Επανομής, επί 32 χρόνια (1930 – 1962). Τα δύο τελευταία χρόνια (1962 – 1964) δίδαξε στο Δημοτικό Σχολείο Ιερισσού, μετά από αμοιβαία μετάθεση με το γιο του Αντώνιο. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1939 από τον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κυρό ΓΕΝΝΑΔΙΟ, του οποίου ήταν πνευματικό παιδί. Το 1941 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και τοποθετήθηκε στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Επανομής ως Εφημέριος. Παραιτήθηκε το 1962 λόγω της μεταθέσεώς του στο Δημοτικό Σχολείο Ιερισσού. Έκτοτε προσέφερε αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του στις Ιερές Μητροπόλεις Θεσσαλονίκης και Καλαμαριάς, αναπληρώνοντας ασθενείς Ιερείς σε διάφορους Ναούς. Για το λόγο αυτό, αλλά και επειδή έχαιρε εκτιμήσεως από τους Μητροπολίτες των προαναφερθέντων Μητροπόλεων, του απονεμήθηκε το οφφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου. Κοιμήθηκε εν Κυρίω το 1978 σε ηλικία 75 ετών.

Παπά – Γεώργιος Οικονομίδης

Γεννήθηκε το 1911 στην Επανομή. Μετά το Δημοτικό φοίτησε στο Εκκλησιαστικό Γυμνάσιο της Ι. Μ. Αναστασίας στα Βασιλικά. Το 1940 έλαβε μέρος στον πόλεμο της Αλβανίας. Η δια θαύματος σωτηρία του αποτέλεσε την αφορμή να περιβληθεί το ιερατικό σχήμα το έτος 1947, τέσσερα χρόνια μετά από το γάμο του από τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά. Παλαιοημερολογίτης, όπως άλλωστε και όλη του η οικογένεια, λειτουργούσε στον Ναό της Παναγίας Ευαγγελίστριας. Κατά την περίοδο των παλαιοημερολογίτικων διαμαχών τίθεται σε κατ’ οίκον περιορισμό, αναγκάζεται να διαφύγει στη Θεσσαλονίκη όπου συλλαμβάνεται και αποσχηματίζεται. Το 1955 επιστρέφει στην Επανομή, εντάσσεται στο νέο ημερολόγιο και τοποθετείται Εφημέριος από το Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κυρό ΓΕΝΝΑΔΙΟ, του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Επανομής μέχρι τη συνταξιοδότησή του 1η Ιουνίου 1988. Κοιμήθηκε εν Κυρίω το 1995.

Παπά – Ιωάννης Βακούλας

Πρωτοπρεσβύτερος

Γεννήθηκε στο Πετρωτό Καρδίτσας το έτος 1924. Παντρεύτηκε το 1947 και απέκτησε από το γάμο του τέσσερα παιδιά. Μέχρι το 1955 υπηρετούσε ως αξιωματικός του ελληνικού στρατού. Την 1η Ιανουαρίου 1956 χειροτονείται Διάκονος από το Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος κυρό ΚΥΡΙΛΛΟ και Πρεσβύτερος στις 14 Σεπτεμβρίου 1956 από το Μητροπολίτη Κίτρους κυρό ΒΑΡΝΑΒΑ. Στις 19 Οκτωβρίου 1962 μετατίθεται στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και διορίζεται Εφημέριος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Επανομής. Το έτος 1968 μετατίθεται στον Ιερό Ναό Ταξιαρχών (Κουρί) Καλαμαριάς και υπηρετεί εκεί ως εφημέριος μέχρι το έτος 2001 οπότε και συνταξιοδοτείται. Για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην Ιερά Μητρόπολη Καλαμαριάς, ως Γραμματέας και Ταμίας, του απονεμήθηκε το οφφίκιο του Πρωτοπρεσβύτερου. Κοιμήθηκε εν Κυρίω το 2005.

Παπά – Αθανάσιος Κατζιγκάς

Πρωτοπρεσβύτερος- Εκπαιδευτικός

Γεννήθηκε στο Ζαγκλιβέρι της Θεσσαλονίκης το 1952. Φοίτησε στην Εκκλησιαστική Σχολή Αγίας Αναστασίας από το 1965 μέχρι το 1969. Το 1975 έλαβε το πτυχίο του Ιεροδιδασκάλου. Παντρεύτηκε το 1975 και απέκτησε από το γάμο του τέσσερα παιδιά. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1976 και Πρεσβύτερος το 1977 από το Μητροπολίτη Ιερισσού Αγίου Όρους και Αρδαμερίου κυρό ΠΑΥΛΟ. Το 1983 έλαβε το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και το 1996 το Μεταπτυχιακό Δίπλωμα ειδίκευσης στον τομέα της Χριστιανικής Γραμματείας. Το 1993 έλαβε το πτυχίο Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής. Από το 1977 μέχρι και τον Ιούνιο του 1985 υπηρέτησε ως εφημέριος στον ιερό Ναό αγίου Γεωργίου Παλαιοχώρας Χαλκιδικής. Στη Μητρόπολη Ιερισσού ασκούσε και τα καθήκοντα του Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ζ’ Αρχιερατικής Περιφέρειας. Για τις υπηρεσίες αυτές του δόθηκε το οφφίκιο του Σταυροφόρου Οικονόμου. Τον Ιούλιο του 1985 διορίζεται ιερατικώς προϊστάμενος και πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Επανομής στον οποίο υπηρέτησε μέχρι το έτος 2010. Από το 1992 έχει και τη διοικητική ευθύνη του Προσκυνηματικού Ιερού Ναού αγίου Αργυρίου. Από το Μητροπολίτη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς του απονεμήθηκε το οφφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου και το λειτούργημα της Πνευματικής πατρότητας (Εξομολόγου). Υπηρέτησε ως δάσκαλος της Χαλκιδικής, Τριλόφου καθώς και στα Σχολεία 1ο και 2ο Επανομής. Διετέλεσε Διευθυντής στο Δημοτικό Σχολείου Τριλόφου και από το 1997 μέχρι και το έτος 2008 που συνταξιοδοτήθηκε ως Διευθυντής στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Επανομής. Στις 29 Ιουνίου 2005 τιμήθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος με το παράσημο του αποστόλου Παύλου. Στο δυναμικό της οικογένειάς του έχει τρεις Κληρικούς και έναν στρατιωτικό.

Παπά – Βασίλειος Καραβασίλης,
Οικονόμος

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το έτος 1957. Αποφοίτησε αρχικά από Τεχνική Σχολή και στη συνέχεια από την Επιμορφωτική Ιερατική Σχολή Έδεσσας. Χειροτονήθηκε Διάκονος την 1η Ιουνίου 1985 και Πρεσβύτερος στις 24 Ιουνίου 1985 από το Μητροπολίτη Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας κυρό ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ. Προϋπηρέτησε ως Πρεσβύτερος στο παλαιό ημερολόγιο. Υπηρέτησε ως Εφημέριος στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου Εκκλησιοχωρίου Έδεσσας μέχρι την 1η Μαΐου 1992. Στη συνέχεια εντάχθηκε στη δύναμη της Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς υπηρετώντας στον Ιερό Ναό αγίου Νικολάου Αγγελοχωρίου. Από τις 30 Απριλίου 1993 υπηρετεί στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Επανομής μέχρι και το έτος 2007 οπότε μετατήθεται στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Επανομής. Από το γάμο του απέκτησε τέσσερα παιδιά. Στις 26 Οκτωβρίου 2005 έλαβε από τον Μητροπολίτη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ. ΠΡΟΚΟΠΙΟ, το οφφίκιο του Οικονόμου.

Παπα-Γεώργιος Κατζιγκάς

Γεννήθηκε στην Παλαιόχωρα Χαλκιδικής το 1980. Το 1985 μετακόμισε με την οικογένειά του στην Επανομή. Απόφοιτος της Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Θεσσαλονίκης, της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Σχολής Θεσσαλονίκης και της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Το 2001 νυμφεύθηκε και από το γάμο του απέκτησε τρία παιδιά. Το 2002 χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κύριο Προκόπιο και τοποθετήθηκε στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Καλαμαριάς ενώ ταυτόχρονα διακονούσε ως βοηθός στο Γραφείο Γάμων της Ιεράς Μητροπόλεως. Το 2007 χειροτονείται Πρεσβύτερος, τοποθετείται ως εφημέριος στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Επανομής και του ανατέθηκε το Ενοριακό Φιλόπτωχο Ταμείο. Το έτος 2010 διορίζεται Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Επανομής και Αναπληρωτής Προέδρου του Προσκυνηματικού Ιερού Ναού Αγίου Αργυρίου Επανομής.

ΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΡΙΟ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΠΑΝΟΜΗΣ

2011-06-08T06:24:00.000-07:00

Στη ΝΔ γωνία του Ναού και σε απόσταση 2,0μ. απ’ αυτόν υψώνεται με επιβλητική μεγαλοπρέπεια το τετραώροφο κωδωνοστάσιο (καμπαναριό), που έχει πυργοειδή μορφή και τετραγωνική κάτοψη, όπως τα κωδωνοστάσια που βρίσκουμε κυρίως στα μοναστήρια του Αγίου Όρους (βλ. Χ. Μπάρλα, Μορφή και εξέλιξις των βυζαντινών κωδωνοστασίων, εν Αθήναις 1959, σ.47), αλλά και στους περισσότερους μεταβυζαντινούς Ναούς της Μακεδονίας. (Βλ. Μουτσοπούλου, Οι Εκκλησίες του Νομού Πέλλης, σ. 100).

Δεν υπάρχουν πληροφορίες για το έτος της κατασκευής του. Κατά πάσα πιθανότητα να κατασκευάστηκε αργότερα απ’ ότι ο Ναός και τούτο δικαιολογείται από το γεγονός ότι την εποχή αυτή της Τουρκοκρατίας απαγορευόταν η ανέγερση κωδωνοστασίων. (Βλ. Μουτσοπούλου, Οι Εκκλησίες του Νομού Πέλλης σ. 100).

Τα παλαιά ξύλινα πατώματα και οι ξύλινες σκάλες έχουν αντικατασταθεί την 10ετία του 1970 με μπετόν και σίδηρο αντίστοιχα, ενώ σιδερένια είναι και η πόρτα εισόδου του σ’ αυτό. Είναι κτισμένο με πελεκητή πέτρα τα περιοχής. Η δόμησή του καθ’ ύψος διακόπτεται από δυο γεισώματα, ένα στην απόληξη της ημικυκλικής (φθίνουσας καθ’ ύψος) σκάλας περίπου στα 90 εκ. και ένα στο δάπεδο του τρίτου ορόφου.

Οι δύο πρώτοι όροφοι είναι τυφλοί, χωρίς παράθυρα περιμετρικά, (το ισόγειο των πυργοειδών κωδωνοστασίων μένει αδιάρθρωτο, διότι αυτά χρησιμοποιούνταν και ως αμυντήρια, (βλ. Χ. Μπάρλα, Μορφή και εξέλιξις των βυζαντινών κωδωνοστασίων, εν Αθήναις 1959, σ. 48), ενώ ο τρίτος και ο τέταρτος έχουν από τέσσερα ημικυκλικά ανοίγματα, ένα σε κάθε όψη, με μεγαλύτερα (καθ’ ύψος) αυτά του τετάρτου ορόφου, όπου είναι κρεμασμένες και οι καμπάνες. Στα σημεία της χορδής των ημικυκλικών (τοξωτών) ανοιγμάτων έχουν τοποθετηθεί στο στάδιο της κατασκευής μεταλλικές λάμες με εξωτερικά σφηνοειδή «κλειδιά».

Στην ανατολική και βόρεια πλευρά και πάνω από τα τοξωτά ημικυκλικά ανοίγματα έχει τοποθετηθεί «πλάκα» ωρολογίου (1980), που είναι δωρεά των οικογενειών Δήμητρας Σινάκου – Σκλαβούνου, Αντωνίου και Ζαχαρία Σινάκου στη μνήμη των γονέων τους. Η απόληξη της κάθε πλευράς του καμπαναριού δημιουργεί αέτωμα με αποτέλεσμα η κάτοψη της στέγης να είναι οκτάκλινης και να έχει αστεροειδή μορφή.

Η επικάλυψη της γινόταν (1986) με μολυβδόφυλλα, εκ των οποίων τα περισσότερα έχουν αποκολληθεί και λείπουν. Χαρακτηριστικά επίσης είναι τα τυφλά αψιδώματα που δημιούργησε ο ανώνυμος πρωτομάστορας καθ’ ύψος των τυφλών πλευρών των δύο πρώτων ορόφων. Πρόκειται τελικά για μια λιτή, δαντελένια, στέρεα, άρτια και πολύ προσεγμένη κατασκευή, που εκτός του αυστηρό μοναστηριακό της ύφος και την απέριττη ομορφιά, δεσπόζει στον περίβολο του Ναού, σηματοδοτεί το κέντρο της Επανομής και ο Σταυρός στη στέγη του αποτελεί το ψηλότερο σημείο επαφής του γήινου με το θείο.

Η λιθοδομή ήταν σε σχετικά καλή κατάσταση μέχρι και το δάπεδο του τρίτου ορόφου. Σοβαρό πρόβλημα υπήρχε όμως στον τελευταίο όροφο στον τρούλο εσωτερικά και επίσης στην εσωτερική επιφάνεια όλης της λιθοδομής του τετάρτου ορόφου. Είχε αποκολληθεί το συνδετικό κονίαμα, ανάμεσα στις πέτρες της λιθοδομής και κάποιες απ’ αυτές ήταν έτοιμες να αποκολληθούν.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

2011-06-08T06:22:00.000-07:00

Ο Ναός είναι δισυπόστατος, αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και στο Μεγαλομάρτυρα άγιο Δημήτριο το Μυροβλήτη. Αυτό προκύπτει τόσο από την ύπαρξη δεύτερης Αγίας Τράπεζας στα δεξιά του Ιερού Βήματος (σήμερα στην κόγχη δεσπόζει τοιχογραφία που εικονίζει τον άγιο Δημήτριο), η οποία αντιστοιχεί στο παρεκκλήσι του αγίου Δημητρίου, καθώς και ιδιαίτερη Ωραία Πύλη, όσο και από το γεγονός ότι στην εορτή του Αγίου Δημητρίου γινόταν και γίνεται μονοκκλησία στον Ναό της Παναγίας. Δεν υπάρχουν μαρτυρίες για το πότε και από ποιον εγκαινιάστηκε ο Ναός. Άξιον απορίας είναι το γιατί, ενώ η εικόνα του αγίου Αργυρίου βρισκόταν στα βημόθυρα από το έτος 1853, πριν από την ανέγερση του Ναού της Παναγίας (1865) δεν δόθηκε το όνομα του Ναού σ’ αυτόν, ως ο Άγιος της Επανομής, ή δεν του αφιερώθηκε η δεύτερη Αγία Τράπεζα. Η ύπαρξη της εικόνας του αγίου Αργυρίου στα Βημόθυρα, πριν από την ανέγερση του Ναού της Παναγίας, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτά ανήκουν σε προγενέστερο Ναό ίσως και στον προϋπάρχοντα κοιμητηριακό Ναό.

Σε γενικές γραμμές ο Ναός της Παναγίας αντιγράφει τον προγενέστερο απ’ αυτόν ναό του αγίου Γεωργίου. Ανήκει στον τύπο της τρίκλιτης ξυλόστεγης Βασιλικής, που είναι ευρύτατα διαδεδομένος στα χρόνια της Τουρκοκρατίας τόσο στο βορειοελλαδικό χώρο όσο και στα νησιά. Οι εξωτερικές διαστάσεις του Ναού είναι 29x14 μ. Καλύπτεται με ξύλινη δίρριχτη στέγη, που παρουσιάζει τριγωνική απότμηση στα δύο άκρα της στέγης, ανατολικό και δυτικό, όπως συνηθίζεται στις Βασιλικές εκείνης της εποχής με αποτέλεσμα η στέγη της να γίνεται ουσιαστικά τετράριχτη.

Ο Ναός είναι λιθόκτιστος με ξύλινη στέγη και επικάλυψη με ευρωπαϊκά κεραμίδια. Στην αρχική της μορφή η στέγη είχε επικάλυψη με σχιστολιθικές πλάκες. Ο τοίχοι του Ναού, πάχους 0,90 εκ. είναι κτισμένοι με αργούς λίθους και άφθονο κονίαμα, ένα σύστημα τοιχοδομίας τυπικό για τους Ναούς της Τουρκοκρατίας. (Βλ. Ορλάνδου, «Η εν Ελλάδι εκκλησιαστική αρχιτεκτονική επί Τουρκοκρατίας». L’ Hellenisme Contemporain, 1953, σ. 207 – 208).

Στην αρχική μορφή του Ναού, όλα τα ανοίγματα διαμορφώνονται περιμετρικά (λαμπάδες, πρέκια, ποδιές) με συμπαγή μονολιθικά κομμάτια από ημίλευκη μαρμαρόπετρα διατομής 20x20 εκ.

Οι τοίχοι επιστέφονται κάτω από τη στέγη με γείσο, από κουρασάνι, που εξέχει από την τοιχοποιία. Ιδιαίτερη επιμέλεια στην κατασκευή δείχνουν, ως συνήθως, οι τέσσερις εξωτερικές γωνίες του κτίσματος, οι οποίες διαμορφώνονται σε παραστάδες με μαρμάρινες βάσεις και επίκρανα, στοιχεία κλασικιστικά, που υπεισέρχονται στη μεταβυζαντινή Ναοδομία μετά το 1830. (Βλ. Μπούρα, Εκκλησιαστική αρχιτεκτονική, σ. 172).

Ακόμη μεγαλύτερη φροντίδα έχει δοθεί στην εξωτερική όψη της πενταγωνικής κόγχης του ιερού Βήματος. Αυτή είναι κτισμένη με πελεκητούς πωρόλιθους και κοσμείται με κεραμικό σταυρό σε κάθε πλευρά της. Στη μεσαία πλευρά και στο μέσον αυτής υπάρχει φεγγίτης σε σχήμα ορθογωνίου παραλληλογράμμου. Η κάθε πλευρά της κόγχης επιστέφεται κάτω από την πολυγωνική στέγη με γείσο από κουρασάνι, που εξέχει από την τοιχοποιία.

Στα παράθυρα πάνω από το πρέκι διαμορφωνόταν τυφλό ανακουφιστικό τόξο με λαξευμένα τεμάχια πωρόλιθου και ενδιάμεσα ένθετα χειροποίητα κεραμικά. Με τα ίδια κεραμικά γινόταν και η πλήρωση του τόξου. Όλα τα παράθυρα προστατευόταν με πυκνή χειροποίητη σιδεριά που αγκυρώνονταν στους περιμετρικούς μονόλιθους. Μοναδικά αυθεντικά δείγματα αυτής της αρχικής κατασκευής αποτελούν μόνο τα δύο παράθυρα της ΒΔ και αντίστοιχα της ΝΔ πλευράς του Γυναικωνίτη. (Αυτά άλλωστε ήταν οι «μάρτυρες», για την ανακατασκευή–αντικατάσταση στην αρχική τους μορφή και των υπολοίπων παραθύρων). Όλα τα παράθυρα αρχικά ήταν στενά και χαμηλά, χαρακτηριστικό γνώρισμα των Ναών της Τουρκοκρατίας για να έχουν περιορισμένο εσωτερικό φωτισμό. (Βλ. Μπούρα, Η εκκλησιατική αρχιτεκτονικά, σ. 172).

Σε όλα τα παράθυρα της Β και Ν πλευράς του Ναού καθώς και σε αυτά της Δυτικής, εκτός αυτών του Γυναικωνίτη που προαναφέραμε, υπήρξαν κατά καιρούς σοβαρές επεμβάσεις. Επιχειρήθηκε διεύρυνση των ανοιγμάτων περιμετρικά (προκειμένου να μπει περισσότερο φως στον Ναό), καθαιρέθηκαν και αντικαταστάθηκαν όλα τα μονολιθικά κομμάτια (ποδιές, λαμπάδες, πρέκια) καθώς και οι σιδεριές και στη θέση τους κτίσθηκαν με διάτρητα (εξάτρυπα) τούβλα και σοβά.

Στα περισσότερα των παραθύρων διατηρήθηκαν αρκετά τμήματα (γεννέτηρες) των ανακουφιστικών τόξων. (Όλα αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί στην αποκατάσταση που έχει γίνει). Όλα τα κουφώματα του Ναού ήταν κατασκευασμένα από μασίφ σίδερο και καίτια και τα κρύσταλλά τους ήταν έγχρωμα. (Η επέμβαση αυτή πρέπει να έγινε στη δεκαετία του 1970.

Μετά το σεισμό της Θεσσαλονίκης (1978) ο Ναός υπέστη τη σοβαρότερή του επέμβαση. Ήταν αυτή που αλλοίωσε καθ’ ολοκληρίαν την εξωτερική του μορφή. Προφανώς για ενίσχυση και προστασία. Καλύφθηκε ολόκληρη η περιμετρική λιθοδομή με λεπτό τοιχίο (8 – 10 έκ.) από οπλισμένο σκυρόδεμα. Εξωτερικά δε όλες οι επιφάνειες επικαλύφθηκαν με χονδρό στρώμα σοβά. Έτσι χάθηκε παντελώς, ουδετεροποιήθηκε και εξαφανίστηκε ένα από τα σημαντικότερα μεταβυζαντινά μνημεία (μετά από αυτό του Αγίου Γεωργίου) της Επανομής.

Ο κυρίως Ναός διαιρείται εσωτερικά με δυο σειρές από ξύλινους επιχρισμένους κίονες σε τρία κλίτη, από τα οποία το μεσαίο είναι πλατύτερο και υψηλότερο. Ξύλινα στασίδια έκλιναν τα κενά ανάμεσα στους κίονες, σε δυο σειρές εκατέρωθεν, αφήνοντας δυο διαστήματα ανοιχτά, ένα στη βόρεια και ένα στη νότια πλευρά, για τη δημιουργία εισόδων προς τα αντίστοιχα κλίτη. Στα δυτικά υπήρχε Νάρθηκας, αρχικά με τη μορφή ανοιχτής τοξωτής πεσσοστοιχίας και πάνω απ’ αυτόν Γυναικωνίτης, κλειστός με «καφάσια», ώστε να παρακολουθούν μεν οι γυναίκες, αλλά χωρίς να φαίνονται. Η πρόσβαση στο Γυναικωνίτη γινόταν με εσωτερική σκάλα που συνδεόταν με μια μικρή πόρτα, νότια του Ναού, χωρίς να επικοινωνούν οι εισερχόμενοι με τον κυρίως Ναό. Σήμερα η σκάλα αυτή δεν υπάρχει ως βοηθητική έξοδος και η πρόσβαση προς το Γυναικωνίτη γίνεται από άλλη εσωτερική σκάλα με είσοδο από το βορειοδυτικό μέρος του κυρίως Ναού.

Αυτή η διαμόρφωση του δυτικού τμήματος του Ναού με Νάρθηκα στο ισόγειο και υπερκείμενο Γυναικωνίτη εμφανίζεται στις τρίκλιτες βασιλικές της Τουρκοκρατίας. Στο βορειοδυτικό μέρος του κλίτους των γυναικών, κάτω από το αριστερό μέρος του Γυναικωνίτη, όταν το έτος 1991 γίνονταν εργασίες για τη συμπληρωματική ανακατασκευή των πλακιδίων του δαπέδου, (η πρώτη έγινε το 1981) με πλάκες μαρμάρου, βρέθηκε πιθάρι πήλινο με σύστημα αποχέτευσης, πράγμα το οποίο μαρτυρεί ότι κατά πάσα πιθανότητα εκεί αρχικά ήταν το χωνευτήρι των Βαπτίσεων.

Στο ανατολικό μέρος το Ναού, όπως συμβαίνει στις περισσότερες μεταβυζαντινές Εκκλησίες, εξέχει μόνο η ημικυκλική αψίδα της κόγχης του ιερού Βήματος, η οποία εξωτερικά είναι πολυγωνική, ενώ οι κόγχες της Προθέσεως και του Διακονικού (τη θέση του οποίου κατέχει η αγία Τράπεζα του αγίου Δημητρίου) διανοίγονται μέσα στο πάχος του ανατολικού τοίχου.

Στο δυτικό μέρος του ο Ναός έχει τρεις εισόδους που αντιστοιχούν στα μεγάλα ανοίγματα της παλαιάς τοξωτής στοάς του Νάρθηκα. Εκατέρωθεν της κεντρικής εισόδου υπήρχαν πάγκοι, όπου κάθονταν οι γέροντες μετά τη θεία Λειτουργία και όπου γινόταν η διανομή των κολλύβων. Μια τέταρτη μεγάλη είσοδος στη νότια πλευρά του Νάρθηκα και μια πέμπτη μικρότερη στη νότια πλευρά του Ναού (περίπου στο μέσον) η οποία χρησιμοποιούταν, όπως προαναφέραμε, αποκλειστικά από τις γυναίκες, με εσωτερικό καλλυμένο κλιμακοστάσιο, για την άνοδό τους στο Γυναικωνίτη.

Εσωτερικά ο Ναός φωτίζεται από δυο σειρές τεσσάρων παραθύρων στο νότιο και στο βόρειο τοίχο αντίστοιχα, και ένα στο ιερό Βήμα. Τρία μικρότερα στη δυτική πλευρά του Ναού στο ύψος του Γυναικωνίτη και από δυο αντίστοιχα στη βόρεια και νότια πλευρά του Γυναικωνίτη. Ακόμη τα αετώματα της ανατολικής και δυτικής όψεως διατρυπά από ένας ελλειψοειδής φεγγίτης, στοιχείο που απαντά με διάφορες παραλλαγές στους μεταβυζαντινούς Ναούς της Μακεδονίας. (Βλ. Μουτσοπούλου, Μακεδονική αρχιτεκτονική, σ. 7-8. Του ιδίου, Εκκλησίες του Νομού Φλωρίνης, σ.75).

ΕΝΟΡΙΑ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

2011-06-08T06:16:00.000-07:00

Η αύξηση του πληθυσμού της Επανομής καθώς επίσης και οι ευνοϊκές συνθήκες που επικρατούσαν σ’ αυτήν κατά το δεύτερο μισό του 19ου αι. (η Επανομή τότε ανήκε στην κατηγορία των ελευθέρων χωρών και οι κάτοικοί της είχαν ιδιόκτητα κτήματα), οδήγησαν τους κατοίκους στην απόφαση να ανεγείρουν και ένα δεύτερο Ναό, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίας). Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή που βρίσκεται εντοιχισμένη στη δυτική πλευρά του Ναού και πάνω από την κεντρική είσοδό του, ο Ναός αυτός κτίστηκε το έτος 1865.

Μέχρι το έτος 1914 περίπου ο Ναός της Παναγίας χρησιμοποιήθηκε ως κοιμητηριακός. (Βλ. Feissel – Seve, Voyage d’ Avezou, σ. 246). Εντύπωση προξένησε στον Avezou το γεγονός ότι πάνω από κάθε τάφο υπήρχε ένα μικρό ξύλινο κιβώτιο με μορφή οικίσκου ή μια στάμνα με σπασμένο λαιμό, όπου άναβαν τα κεριά. Δεν είναι εξακριβωμένο το πότε σταμάτησαν να γίνονται ταφές τόσο στο κοιμητήριο της Παναγίας, όσο και σ’ αυτό του Αγίου Γεωργίου. Πάντως σύμφωνα με φωτογραφία του έτους 1924, την εποχή εκείνη, λειτουργούσε το κοιμητήριο του Προφήτη Ηλία, όπως και σήμερα. (Βλ. Θεοχάρη Ν. Παζαρά, Επανομή, Μακεδονική Βιβλιοθήκη, αρ. 79, σ. 84, παραπ. 323-324, είκ. 86, σ. 198).

Αν και ο Ναός της Παναγίας είναι πολύ νεώτερος σε σχέση με τον Ναό του αγίου Γεωργίου, απέκτησε μεγαλύτερη σπουδαιότητα. (Βλ. Αθανασίου Θ, Τσακνάκη, Επανομή, Χρονικά της Χαλκιδικής 1969, τεύχη 17 – 18, σ. 29). Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι την εποχή εκείνη το κέντρο βάρους του οικισμού είχε ήδη μετατοπιστεί από τα υψώματα του Καστελιού, όπου θα ήταν ο αρχικός πυρήνας του και ο πρώτος Ναός του αγίου Γεωργίου, στο πεδινό τμήμα δυτικά από το μεγάλο ρέμα που διασχίζει το χωριό από ΒΑ προς ΝΔ. Στη νέα συνοικία μάλιστα που διαμορφώθηκε τώρα, φαίνεται ότι διέμειναν οι προνομιούχοι Επανομίτες, οι οποίοι και επέβαλαν το προβάδισμα του Ναού της Ενορίας τους έναντι του Αγίου Γεωργίου. (Βλ. Θεοχάρη Ν Παζαρά, Επανομή, Μακεδονική Βιβλιοθήκη αρ. 79, σ. 84). Είναι γνωστή ακόμη μέχρι και σήμερα η καχυποψία και η αντιζηλία που υπήρχε από παλαιά για το λόγο αυτό ανάμεσα στους Αϊ-Γιωργίτες και στους συντοπίτες τους της συνοικίας της Παναγίας. Οι Αϊ–Γιωργίτες δε χώνευαν τους συντοπίτες της συνοικίας της Παναγίας, γιατί τους θεωρούσαν προνομιούχους σε όλα. Οι της Παναγίας θεωρούσαν τους εαυτούς τους σαν πιο εξελιγμένους και προοδευμένους κι όλους τους άλλους τους κατέτασσαν σε κατώτερη μοίρα. (Βλ. Αθανασίου Θ. Τσακνάκη, Επανομή, Χρονικά της Χαλκιδικής 1969, τεύχη 17 – 18, σ. 90).

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΟΜΗΣ

2011-06-08T00:35:00.000-07:00

Η Επανομή, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, εκκλησιαστικά ανήκε στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Σε μια εικόνα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, που βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Γεωργίου, υπάρχει η παρακάτω αφιέρωση: «διά συνδρομής του παναγιωτάτου Μητροπολίτου αγίου Θεσσαλονίκης κυρίου Μελετίου και των λοιπών Θεσσαλονικέων… 1832 Ιουλίου 8». (Σχετικά με το Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Μελέτιο Πάγκαλο βλ. Α Λέτσα, Ιστορία της Θεσσαλονίκης, ΙΙ, Θεσσαλονίκη 1963, σ. 161). Δε γνωρίζουμε όμως αν παλαιότερα υπαγόταν στην Ιερά Μητρόπολη Κασσανδρείας, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα γύρω χωριά Πλαγιάρι, Τρίλοφο, Μεσημέρι, Νέα Ηράκλεια και Περαία, που υπάγονται μέχρι και σήμερα στη Μητρόπολη αυτή. (Για την εκκλησιαστική διαίρεση της περιοχής βλ. Α. Αγγελόπουλου, «Πατριαρχικά έγγραφα πειστήρια περί συμβιώσεως Ελλήνων και Σέρβων Ορθοδόξων εν Βορείω Μακεδονία και παλαιά Σεβία το β’ ήμισυ του 19ου αιώνος», Μακεδονικά 21 (1981), χάρτης 2, σ. 116).

Το 1974 η Επανομή αποσπάστηκε από τη Μητρόπολη της Θεσσαλονίκης και υπήχθη στη νεοσύστατη Μητρόπολη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς με πρώτο Μητροπολίτη αυτής τον κ. Προκόπιο Γεωργαντόπουλο.

ΕΠΑΝΟΜΗ ΘΕΣΗ – ΟΝΟΜΑΣΙΑ

2011-06-08T00:32:00.000-07:00

Η Επανομή βρίσκεται σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων από την ανατολική ακτή του Θερμαϊκού Κόλπου, στην έξοδο μιας επίπεδης κοιλάδας. Ο οικισμός διασχίζεται από έναν χείμαρρο με κατεύθυνση από ΒΑ προς ΝΔ, που καταλήγει στη θάλασσα. Ανατολικά από την κεντρική πλατεία το έδαφος ανηφορίζει απότομα και φτάνει σε υψόμετρο 80μ., ενώ η πλατεία έχει υψόμετρο μόνο 37μ. από τη θάλασσα. Πρόκειται, όπως σωστά επισημαίνει ο H. Vielweib, για μια τυπική απόκρυφη τοποθεσία, που είναι αδύνατο να τη δει κανείς από τη θάλασσα. (Βλ. Θεοχάρη Ν. Παζαρά, Επανομή, Μακεδονική Βιβλιοθήκη, αρ. 79, σ. 55, παραπ. 166, Θεσσαλονίκη 1993).

Η επιλογή αυτής της θέσεως δεν είναι τυχαία και πρέπει, χωρίς αμφιβολία, να συσχετιστεί με το φόβο των πειρατικών επιδρομών, που εξανάγκασε τους παραλιακούς πληθυσμούς να μετακινηθούν προς τα μεσόγεια. Η θαλάσσια πειρατεία εξαπλώθηκε στη Μεσόγειο, ήδη από την εποχή της διάλυσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και αποτέλεσε μια μάστιγα που διήρκησε επί αιώνες, με μεγάλη έξαρση κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. (Βλ. Θεοχάρη Ν. Παζάρα, Επανομή, Μακεδονική Βιβλιοθήκη, αρ. 79, σ. 55, παραπ. 167, 168, Θεσσαλονίκη 1993).

Σχετικά με το όνομα του χωριού υπάρχει μια ποικιλία τύπων, που ξεκινάει ως Πανομή στα Βυζαντινά χρόνια, ως Απανεμή, Απανομή και Απονομή κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, και καταλήγει στο Επανομή. Από το τέλος του 19ου αι. και τις αρχές του 20ου αι. γενικεύεται η χρήση του ονόματος Επανομή στο γραπτό λόγο, άλλοτε με ω και άλλοτε με ο. (Βλ. Θεοχάρη Ν. Παζάρα, Επανομή Μακεδονική Βιβλιοθήκη, αρ. 79, σ. 59, παραπ. 204, 205, Θεσσαλονίκη 1993).

Σήμερα επικράτησε να γράφεται η Επανομή με ο, έτσι είναι πιο κοντά την παλαιότερη μορφή του ονόματος Πανομή. Σχετικά με την αρχική προέλευση του ονόματός της το θέμα εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτό.

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΑΓΙΟΥ ΑΡΓΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΕΠΑΝΟΜΙΤΟΥ 11 ΜΑΪΟΥ 2011

2011-05-04T01:40:00.001-07:00

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΜΙΟ ΞΥΛΟ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΟΜΗ

2011-04-30T06:19:00.000-07:00

http://www.facebook.com/?ref=home#!/photo.php?fbid=1350865389366&set=a.1350864789351.36014.1763334632&type=1&theater

http://www.facebook.com/?ref=home#!/photo.php?fbid=1350315815627&set=a.1350315575621.35979.1763334632&type=1&theater

http://www.facebook.com/?ref=home#!/photo.php?fbid=1350181452268&set=a.1350181412267.35973.1763334632&type=1&theater

http://www.facebook.com/?ref=home#!/photo.php?fbid=1350187132410&set=a.1350186972406.35975.1763334632&type=1&theater

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ 2011

2011-04-15T09:56:00.000-07:00

ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 1821

2011-03-23T21:56:00.000-07:00

ΤΟ ΤΙΜΙΟ ΞΥΛΟ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΟΜΗ 24 - 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

2011-03-03T05:08:00.000-08:00

τηλέφωνα επικοινωνίας

6945 810 331

23920 43 478

23920 45 527 fax

e-mail: fatherkatzigas@yahoo.gr

ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΠΑΝΟΜΗΣ

2011-02-11T13:04:00.000-08:00

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ & FAX

2392045527

π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΤΖΙΓΚΑΣ

ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

ΚΙΝΗΤΟ: 6945810331

ΟΙΚΙΑΣ: 2392043478

e-mail: fatherkatzigas@yahoo.gr

Άγιος Βαλεντίνος o Ορθόδοξος

2011-02-04T23:39:00.000-08:00

Τα αρχαία μαρτυρολόγια της Εκκλησίας της Ρώμης σημειώνουν τη 14η Φεβρουαρίου ως ημέρα μνήμης του «μάρτυρος Βαλεντίνου, πρεσβυτέρου Ρώμης» (Valentinus = σθεναρός στα λατινικά). Δυστυχώς τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τον άγιο είναι ελλιπή.

Το μαρτύριο του αγίου στη Ρώμη

Ο άγιος Βαλεντίνος έζησε στη Ρώμη τον 3ο αιώνα και ήταν ιερέας ο οποίος βοηθούσε τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β’ το Γότθο. Η μεγάλη αρετή και η κατηχητική δράση του αγίου είχαν γίνει γνωστές• έτσι συνελήφθηκε και παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου… «Γιατί, Βαλεντίνε, θέλεις να είσαι ο φίλος των εχθρών μας και απορρίπτεις τη φιλία μας;» ρώτησε ο αυτοκράτορας, τότε ο άγιος απάντησε, «Άρχοντα μου, αν ήξερες το δώρο του Θεού, θα ήσουν ευτυχής και μαζί σου η αυτοκρατορία σου, θα απορρίπτατε τη λατρεία των ειδώλων και θα λατρεύατε τον αληθινό Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό». Ένας από τους παρόντες δικαστές διέκοψε τον άγιο ρωτώντας τον τι πιστεύει για το Δία και τον Ερμή, τότε ο άγιος Βαλεντίνος θαρραλέα απάντησε «Είναι άθλιοι, και πέρασαν τη ζωή τους μέσα στη διαφθορά και το έγκλημα!» Ο δικαστής, εξαγριωμένος, φώναξε, «βλασφήμησε ενάντια στους Θεούς και ενάντια στην αυτοκρατορία!» Ο αυτοκράτορας εν τούτοις συνέχισε τις ερωτήσεις του με περιέργεια, ικανοποιημένος μιας και βρήκε την ευκαιρία να μάθει ποια ήταν επιτέλους η πίστη των Χριστιανών. Ο Βαλεντίνος βρήκε λοιπόν το θάρρος να τον προτρέψει να μετανοήσει για το αίμα των Χριστιανών που είχε χύσει. «Πίστεψε στον Ιησού Χριστό, βαφτίσου και θα σωθείς, και ήδη από αυτή τη στιγμή θα διασφαλίσεις τη δόξα της αυτοκρατορίας σου και το θρίαμβο των όπλων σου» Ο Κλαύδιος άρχισε να πείθεται, και να λέει σε εκείνους που ήταν παρόντες: «ακούστε τι όμορφη διδασκαλία που μας κηρύττει αυτός ο άνθρωπος». Αλλά ο έπαρχος της Ρώμης, δυσαρεστημένος, άρχισε να φωνάζει «Δείτε πώς αυτός ο Χριστιανός παραπλανεί τον Πρίγκιπά μας». Τότε ο Κλαύδιος, παρέπεμψε τον άγιο σε άλλο δικαστή. Αυτός ονομάζονταν Αστέριος, είχε ένα μικρό κορίτσι που ήταν τυφλό δύο χρόνια. Ακούγοντας για τον Ιησού Χριστό, πως είναι το Φως του κόσμου, ρώτησε το Βαλεντίνο εάν θα μπορούσε να δώσει εκείνο το φως στο παιδί του. Ο άγιος Βαλεντίνος λοιπόν, έβαλε το χέρι του στα μάτια της και προσευχήθηκε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, αληθινό Φως, φώτισε αυτό το τυφλό παιδί» Ω θαύμα μέγα! Το παιδί είδε! Έτσι ο δικαστής με όλη την οικογένειά του ομολόγησε Χριστό. Νήστεψαν για τρεις ημέρες, κατέστρεψαν τα είδωλα που είχαν στο σπίτι τους και τέλος έλαβαν το άγιο βάπτισμα. Μόλις ο αυτοκράτορας έμαθε για όλα αυτά τα γεγονότα, σκέφτηκε αρχικά να μην τους τιμωρήσει, όμως η σκέψη πως στα μάτια των υπηκόων του θα φανεί αδύναμος τον ανάγκασε να προδώσει το αίσθημα δικαίου που είχε. Έτσι λοιπόν ο άγιος Βαλεντίνος μαζί με άλλους Χριστιανούς αφού πρώτα τους βασάνισαν τους αποκεφάλισαν στις 14 Φεβρουαρίου του έτους 268 (ή 269).

Τα λείψανα του αγίου στην Αθήνα

Μετά το μαρτύριο κάποιοι χριστιανοί περιμάζεψαν το σώμα του αγίου και λίγο από το αίμα του σε κάποιο φιαλίδιο. Το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε και θάφτηκε στις Κατακόμβες της αγίας Πρίσκιλλας, τόπο κατεξοχήν ενταφιασμού των μαρτύρων. Με την πάροδο του χρόνου, κατά κάποιο τρόπο «λησμονήθηκε» δεδομένου ότι σχεδόν καθημερινά ενταφιάζονταν σε αυτές τις κατακόμβες νέοι μάρτυρες για αρκετούς αιώνες. Η ανάμνηση όμως του μαρτυρίου του αγίου Βαλεντίνου παρέμεινε ζωηρή, ιδιαίτερα στην τοπική Εκκλησία της Ρώμης. Επίσημα η μνήμη του αγίου Βαλεντίνου θεσπίστηκε το 496 από τον Πάπα άγιο Γελάσιο.

Έτσι περνούν 15 αιώνες και φθάνουμε στα 1815 οπότε η θεία βούληση έμελλε να «ταράξει» την αιώνια ανάπαυση του αγίου. Τότε τα λείψανα δωρήθηκαν από τον Πάπα σε κάποιον ευγενή Ιταλό ιερέα (κατά την συνήθεια της εποχής). Ύστερα τα λείψανα «χάνονται» πάλι μέχρι το 1907 οπότε τα ξαναβρίσκουμε στη Μυτιλήνη! στο ρωμαιοκαθολικό ναό της Παναγίας. Φαίνεται πως μετά το θάνατο του κληρικού αυτού κάποιος απόγονος του ο οποίος είχε κληρονομήσει τα λείψανα πρέπει να μετανάστευσε στη Μυτιλήνη, στην οποία τότε υπήρχε ακμάζουσα κοινότητα δυτικό-ευρωπαίων ρωμαιοκαθολικών Χριστιανών. Εκεί λοιπόν παραμένουν μέχρι και το 1990 οπότε και μεταφέρονται στην Αθήνα στο ναό των αγίων Φραγκίσκου και Κλάρας της Ιταλικής παροικίας, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.

Άγιος Βαλεντίνος ο Έλληνας

Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως επαρκή στοιχεία για την εθνική καταγωγή του αγίου δεν υπάρχουν εκτός κάποιες (αποχρώσες) ενδείξεις πως ο άγιος ήταν ελληνικής καταγωγής. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε πως η αρχαιότερη απεικόνιση του αγίου που φέρει την επιγραφή «O ΑΓΙΟC BAΛΕΝΤΙΝΟC» στα ελληνικά, βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας της Αρχαίας (Santa Maria Antiqua) του 6ου αιώνα η οποία ήταν η ενορία των Ελλήνων της Ρώμης. Στο ναό αυτό τιμούσαν ιδιαίτερα τους Έλληνες αγίους και γενικά τους εξ’ Ανατολής. Την αγιογράφηση και την ανακαίνιση του ναού είχε παραγγείλει ο Έλληνας Πάπας Ιωάννης ο Ζ’ (705-707) και την τελείωσαν οι διάδοχοί του, μεταξύ των οποίων ο τελευταίος Έλληνας Πάπας Ρώμης Ζαχαρίας (741-752). Ίσως όμως δεν είναι τυχαίο ότι μετά από 17 αιώνες τα λείψανα ήρθαν στην Ελλάδα. Το θέμα όμως εδώ χωρά ακόμη πολύ έρευνα.

Άγιος Βαλεντίνος προστάτης των ερωτευμένων

Εκτός από τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τον άγιο Βαλεντίνο, η ζωή του συνοδεύεται από διάφορους θρύλους, όπως αυτή που τον θέλει προστάτη των ερωτευμένων…

Ο άγιος που είχε τη φήμη του ειρηνοποιού, κάποια μέρα ενώ καλλιεργούσε στον κήπο του τριαντάφυλλα, άκουσε ένα ζευγάρι να μαλώνει πολύ έντονα. Αυτό συγκλόνισε τον άγιο, ο οποίος αφού έκοψε ένα τριαντάφυλλο, βγήκε στο δρόμο πλησίασε το ζευγάρι και τους παρακάλεσε να τον ακούσουν. Αυτοί έστω και ανόρεκτα υπάκουσαν, ο άγιος αφού τους πρόσφερε το τριαντάφυλλο τους ευλόγησε. Αμέσως η αγάπη επανήλθε ανάμεσα τους, λίγο αργότερα αυτοί επέστρεψαν και ζήτησαν στον άγιο να ευλογήσει το γάμο τους. Άλλη παράδοση αναφέρει πως μια από τις κατηγορίες εναντίον του αγίου ήταν πως είχε απειθαρχήσει στην εντολή του αυτοκράτορα να μην συνάπτουν γάμο άνδρες που δεν είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, ενώ ο άγιος είχε ευλογήσει το γάμο νεαρών Χριστιανών στρατιωτών με τις αγαπημένες τους.

Περά από όλα αυτά πιθανότατα η επιλογή του ως «αγίου των ερωτευμένων» να σχετίζεται και με την ειδωλολατρική γιορτή των Λουπερκαλίων, γιορτή της γονιμότητας, που εορτάζονταν από τους Ρωμαίους στις 15 Φεβρουαρίου• άλλοι συνδέουν τη γιορτή με την εποχή του ζευγαρώματος των πουλιών κατά την περίοδο αυτή. Σίγουρο πάντως είναι πως ο άγιος δεν έχει καμία σχέση με το εμπόριο (marketing) των λουλουδιών, των δώρων και των κοσμικών κέντρων που ευτελίζουν τον Έρωτα, το μεγάλο αυτό δώρο του Θεού.

Άγιος Βαλεντίνος και Ορθοδοξία

Πολλοί είναι όμως αυτοί που προβάλλουν την ένσταση πως ο άγιος Βαλεντίνος δεν αναφέρεται πουθενά στο εορτολόγιο της Ορθόδοξής Εκκλησίας. Πράγματι στις 14 Φεβρουαρίου στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας αναφέρονται οι όσιοι Αυξέντιος, Μάρωνας και οι νεομάρτυρες Νικόλαος και Δαμιανός. Η εξήγηση είναι απλή: την αρχαία εποχή που συντάσσονταν οι αγιολογικοί κατάλογοι, τα συναξάρια και τα μαρτυρολόγια είχαν καθαρά τοπικό χαρακτήρα και η φήμη ενός αγίου δεν σήμαινε πως εκτεινόταν σε όλη την Εκκλησία. Έτσι υπάρχουν άγιοι που τιμώνταν σε μία περιοχή πολύ ενώ σε άλλη ήταν εντελώς άγνωστοι, π.χ ο άγιος Δημήτριος που είναι πασίγνωστος σε όλη την Ανατολική Εκκλησία, στη Δύση δεν τιμάται καθόλου, είναι σχεδόν άγνωστος, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν είναι άγιος. Άλλο παράδειγμα από τη σύγχρονη Εκκλησία: ο άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης (†1922) ενώ στην Ελλάδα είναι γνωστός, στη Ρωσία είναι παντελώς άγνωστος, αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι δεν είναι άγιος.

Ο άγιος Βαλεντίνος είναι άγιος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και δεν τίθεται θέμα επειδή τιμάται στη Δύση σήμερα, το Σχίσμα –η μεγάλη αυτή τραγωδία και μέγα σκάνδαλο της διαίρεσης των Χριστιανών- ήρθε πολύ αργότερα. Όσοι λοιπόν τιμούν τον άγιο Βαλεντίνο έργο θεάρεστο επιτελούν γιατί «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ… καί ὁ Θεός ἡμῶν ἐν ἁγίοις ἐπαναπαύεται».

Τιμή μάρτυρος-Μίμησις μάρτυρος

Τιμούμε τους αγίους μας και τον άγιο Βαλεντίνο όταν μιμούμαστε το θάρρος τους να διακηρύττουν την πίστη τους στο Σωτήρα Χριστό ακόμη και με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Τους τιμούμε όταν τους επικαλούμαστε να πρεσβεύσουν στον Θεό να μας ελεήσει και να συγχωρέσει τις πολλές μας αμαρτίες. Τους τιμούμε όταν μας είναι υποδείγματα κατά Χριστόν ζωής. Δεν τιμούμε τους αγίους όταν εξαντλούμε την «τιμή» τους σε κοσμικές διασκεδάσεις και γλέντια στην καλύτερη περίπτωση… Τιμή μάρτυρος – Μίμησις μάρτυρος!

Πηγές:
1. Εγκυκλοπαίδεια New Advent (www.newadvent.org)
2. Patron Saints Index (www.catholic-forum.com/saints/indexsnt.htm)
3. Oxford Dictionary of Saints
4. Ελληνισμός & Ορθοδοξία, Εκδόσεις PSL Λιβάνη
5. Ο άγιος Βαλεντίνος της Αθήνας, Εκδόσεις Καλός Τύπος

Αναδημοσίευση: Ιστότοπος Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Κερατέας
Πηγή: http://istologio.org/?p=1408#more-1408

ΟΣΙΟΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΑΜΨΑΚΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΩΝ

2011-02-04T22:16:00.000-08:00

Ο Όσιος Παρθένιος έζησε στα χρόνια της βασιλείας του Μ. Κωνσταντίνου. Καταγόταν από κωμόπολη της Βιθυνίας και ήταν γιος του Διακόνου Χριστοφόρου. Γράμματα πολλά δεν έμαθε, ήταν όμως ευλαβέστατος και ενάρετος άνθρωπος. Από τον πατέρα του διδάχθηκε την αγάπη προς τον Θεό και προς τους ανθρώπους και γι' αυτό υπήρξε φιλόθεος, φιλάνθρωπος και ελεήμων. Ασχολείτο με το ψάρεμα στο οποίο είχε θαυμαστές επιδόσεις και τα ψάρια που ψάρευε τα μοίραζε στους φτωχούς ή τα πουλούσε και τους έδινε τα χρήματα. Επίσης, επισκεπτόταν τους θλιμμένους και τους αρρώστους και τους παρηγορούσε με τον εμπνευσμένο λόγο του και με τα έργα της φιλανθρωπίας του. Την διακονία του αυτή και τον όλο τρόπο της ζωής του εξετίμησε ο Επίσκοπος Μελιτοπόλεως Φί-λιππος ο οποίος τον χειροτόνησε Ιερέα. Αργότερα ο Μητροπολίτης Κυζίκου Αχίλλιος τον χειροτόνησε Επίσκοπο Λαμψάκου. Η Λάμψακος ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας στον Ελλήσποντο. Βρισκόταν απέναντι από την Θρακική Χερσόνησο της Καλλίπολης, αρχαίας πόλης της Καρδίας, από την οποία απείχε γύρω στα τέσσερα χιλιόμετρα. Η πλειοψηφία των κατοίκων της Λαμψάκου επί των ημερών του αγίου Παρθενίου ήταν ειδωλολάτρες, τους οποίους όμως «κέρδισε» με την αγάπη του, τα καλά του έργα, αλλά και με τα θαύματα που επιτελούσε. Αρκετούς ειδωλολάτρες θεράπευσε από ανίατες ασθένειες.

Ο Όσιος Παρθένιος θεωρείται προστάτης των καρκινοπαθών, επειδή θεράπευσε και θεραπεύει πολλούς καρκινοπαθείς. Όταν έφυγε από την πρόσκαιρη αυτήν ζωή η πλειοψηφία του ποιμνίου του ήταν ευσεβείς Χριστιανοί, ζωντανά μέλη της Εκκλησίας του Χριστού. Ο βίος και η πολιτεία του αγίου Παρθενίου μας δίνουν την αφορμή να τονίσουμε τα ακόλουθα. Πρώτον: Η αληθινή αγάπη, που είναι δωρεά του Αγίου Πνεύματος, έχει τόση δύναμη που μπορεί να προκαλέσει πνευματικό σεισμό στα έγκατα της ανθρώπινης ψυχής και μάλιστα σεισμό πολλών «ρίχτερ», που όμως δεν προκαλεί απογοήτευση και απελπισία, αλλά ελπίδα και πνευματική αναγέννηση, αφού προηγουμένως γκρεμίζει ό,τι σάπιο και παλαιό. Εάν ο Όσιος Παρθένιος αντιμετώπιζε τους ειδωλολάτρες ως εχθρούς το πιθανότερο είναι να τους έστρεφε εναντίον του και εναντίον της Εκκλησίας. Επίσης, αν προσπαθούσε να τους πείσει με λογικά επιχειρήματα ότι βρίσκονται στην πλάνη και πάλι τα αποτελέσματα της εργασίας του αυτής θα ήσαν μηδαμινά, επειδή ο λόγος προκαλεί αντίλογο και συνήθως δεν οδηγεί στο ποθούμενο αποτέλεσμα. Ο Όσιος Παρθένιος χρησιμοποίησε την γλώσσα της ταπείνωσης και της αγάπης, που οδηγεί αλάνθαστα στην επικοινωνία και την αλληλοκατανόηση χωρίς προστριβές και άγονες αντιπαραθέσεις και γι' αυτό είχε άριστα αποτελέσματα, επειδή όπως λέει μια σοφή λαϊκή παροιμία «το ψωμί τρώγεται καλύτερα με το μέλι παρά με το ξύδι». Δεύτερον: Το θαύμα είναι αποτέλεσμα της φιλανθρωπίας του Αγίου Τριαδικού Θεού. Πολλά θαύματα γίνονται δια μέσου των Αγίων, των φίλων του Θεού, είτε με την προσευχή και τις πρεσβείες τους, είτε με τον λόγο τους, που είναι λόγος Θεού και γι' αυτό έχει την δύναμη να οδηγήσει τον άνθρωπο στην πνευματική αναγέννηση. Μάλιστα, τα θαύματα που έχουν σχέση με την πνευματική θεραπεία και την εσωτερική αναγέννηση, είναι ανώτερα από τα θαύματα της θεραπείας των σωματικών ασθενειών, επειδή δεν παρατείνουν απλώς την βιολογική ζωή αλλά προξενούν την αιώνια ζωή και σωτηρία. Το θαύμα δεν γεννά την πίστη αλλά είναι αποτέλεσμα της πίστεως. Σε κάποιες περιπτώσεις όμως μπορεί ίσως να ισχυρισθεί κανείς ότι και το θαύμα γεννά την πίστη ή την δυναμώνει, όταν πρόκειται για αλλοθρήσκους, οι οποίοι είναι καλοπροαίρετοι και αντιλαμβάνονται σε κρίσιμες περιπτώσεις της ζωής τους ότι ο «θεός» τους αδυνατεί να τους βοηθήση και γι' αυτό καταφεύγουν στην Εκκλησία. Στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας συναντά κανείς αρκετές περιπτώσεις αλλοθρήσκων, κυρίως ειδωλολατρών, που πίστευσαν εξ αιτίας κάποιου θαύματος, ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό και στην συνέχεια σφράγισαν την ομολογία τους με το αίμα του μαρτυρίου τους. Σε ένα διήγημα, που αναφέρεται στην περίοδο της τουρκοκρατίας, γίνεται λόγος για κάποιον ευλαβή ιερέα, ο οποίος ζούσε στην περιοχή των Ιωαννίνων και τον προσκαλούσαν οι Τούρκοι να διαβάζη ευχές σε αθενείς ή σε επίτοκες γυναίκες που βασανίζονταν και δεν μπορούσαν να γεννήσουν. Ο παπα-Γιώργης, αυτό ήταν το όνομά του, «διάβαζε» τους ασθενείς και πριν «αποσώσει» την ευχή ερχόταν η θεραπεία και η λύση στο πρόβλημα. Το γεγονός αυτό διαδόθηκε αστραπιαία και γι' αυτό τον προσκαλούσαν να προσευχηθεί πότε στο ένα σπίτι και πότε στο άλλο. Αυτό γινόταν με την ευλογία του Μητροπολίτη της περιοχής. Μετά την «εκδημία» του όμως, ο διάδοχός του Μητροπολίτης πίστεψε τις συκοφαντίες, ότι ο παπα-Γιώργης κοινωνούσε τους αλλοθρήσκους, τους μνημόνευε στην αγία Πρόθεση κ.λ.π. και τον έκανε αργό πάσης ιεροπραξίας. Στην πραγματικότητα όμως ο εν λόγω ιερεύς τους διάβαζε ευχή «εις πάσαν ασθένειαν» και ο Θεός τους θεράπευε με θαυμαστό τρόπο. Στην συνέχεια, περιγράφονται οι ταλαιπωρίες του παπα-Γιώργη, αφού οι Τούρκοι δεν καταλάβαιναν τι θα πει «αργία πάσης ιεροπραξίας». Μάλιστα, για ικανό χρονικό διάστημα εστερήθει και αυτού του «επιουσίου άρτου». Μετά από καιρό όμως ο Μητροπολίτης μετετέθει και ο νέος Μητροπολίτης εξέτασε προσεκτικότερα τα πράγματα και ανακοίνωσε ότι θα κάνει αργό πάσης ιεροπραξίας όποιον ιερέα αρνείται να διαβάζη ευχές στους αλλοθρήσκους, επειδή με τα θαύματα της θεραπείας που επιτελούνται αποδεικνύεται ότι η δική μας πίστη είναι η αληθινή. Συμπερασματικά θα πρέπει να τονισθεί ότι αυτό που σώζει τον άνθρωπο δεν είναι το θαύμα, που τελείται από την φιλανθρωπία του Θεού, αλλά η αληθινή μετάνοια και η βαθειά ταπείνωση, που γεννούν την αυθεντική αγάπη για τον Θεό και τον άνθρωπο.

Απολυτίκιο, ήχος δ΄

Τω μύρω του Πνεύματος, ποιμήν Λαμψάκου οφθείς, την θείαν ενέργειαν, παρά Θεού δαψιλώς, θαυμάτων επλούτησας, δαίμονας απελαύνειν, ασθενούντας ιάσθαι, νόσους αποδιώκειν, και πληρούν τας αιτήσεις, Παρθένιε Ιεράρχα των προσιόντων σοι.

Πηγή: http://ellinorthodoxosxr.blogspot.com

ΕΡΑΝΟΣ ΑΓΑΠΗΣ

2010-12-08T10:39:00.000-08:00

ΑΦΙΣΣΑ ΕΝΑΡΞΗΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2010

2010-10-05T08:11:00.000-07:00

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ ΝΕΑΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2010-2011

2010-10-01T08:36:00.000-07:00

ΚΥΡΙΑΚΗ 10:30 π.μ. -12:30 π.μ.

ΜΑΘΗΤΕΣ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ – ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ – ΓΥΜΑΣΙΟΥ - ΛΥΚΕΙΟΥ

Κατηχητικό & Χορωδία

ΤΡΙΤΗ 7 μ.μ.

Συνάντηση κυριών

στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου

με την κυρία Ελπίδα

ΤΕΤΑΡΤΗ & ΠΕΜΠΤΗ 9 μ.μ.

Τμήμα Χορού Ενηλίκων

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 9 μ.μ.

Συνάντηση γονέων & ζευγαριών

ΣΑΒΒΑΤΟ 11 π.μ.

Παιδικό Τμήμα Χορού

ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ

ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΡΓΥΡΙΟΥ

ΕΝΑΡΞΗ ΝΕΑΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2010-2011

2010-10-01T08:29:00.000-07:00

Αγαπητά μου παιδιά,

Ένας Γεωργιανός σκηνοθέτης, ο Αμπουλάντζε, δημιούργησε μία περίφημη ταινία, με τον τίτλο «Μετάνοια». Αναφέρεται στο γκρέμισμα μιας εκκλησίας και τελειώνει με μία βαθιά συμβολική σκηνή. Παρουσιάζει μια σοφή γερόντισσα να ρωτάει κάποιον, δείχνοντάς του το δρόμο που οδηγούσε στον γκρεμισμένο ναό: «Αυτός ο δρόμος οδηγεί στην εκκλησία;» Στην αρνητική απάντησή του, η γερόντισσα του αποκρίνεται: «Δρόμος που δεν οδηγεί στην Εκκλησία, τί χρειάζεται;»

Ο κόσμος μας είναι γεμάτος αγωνία. Οι μεγάλοι του κόσμου κάνουν λόγο συνεχώς για οικονομική κρίση. Όσοι διαθέτουν ακόμη πνευματικές ανησυχίες επισημαίνουν από την πλευρά τους ότι η κρίση της κοινωνίας μας είναι πνευματική και υπαρξιακή, κρίση αξιών, κρίση πίστεως.

Οι μεγαλύτεροι στην ηλικία αγωνιούν για το μέλλον σας, για την επαγγελματική σας εξέλιξη, την κοινωνική και οικογενειακή σαςαποκατάσταση. Παραφορτώνουνγι’ αυτό τους ασθενικούς σας ώμους, από την τρυφερή κιόλας ηλικία της παιδικής ξεγνοιασιάς, με πληθώρα σχολικών και εξωσχολικών υποχρεώσεων, δίχως παράλληλα να μεριμνούν για την πνευματική σας θωράκιση με τον εξοπλισμό της πίστης, για τον φωτισμό σας με το φως του Χριστού.
Εσείς, οι νέοι μας, ζητάτε απαντήσεις σε ένα πλήθος υπαρξιακών ερωτηματικών και πασχίζετε να βρείτε τη θέση σας μέσα σε έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο.

Από ποικίλα κανάλια πληροφόρησης δεχόμαστε καθημερινά λογισμούς άρνησης του Θεού και αμφισβήτησης της Αλήθειας Του. Πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν πως «ο Θεός πέθανε», δεν υπάρχει και ότι ο τρόπος ζωής που η Εκκλησία Του μας προτείνει είναι για καθυστερημένους και οπισθοδρομικούς. Το πνεύμα του κόσμου, η τρέχουσα λογική, θεωρεί πως αληθινό είναι μονάχα ό,τι βλέπουμε, ότι ο κόσμος μας έχει όρια, ότι ο άνθρωπος αποτελείται μόνον από ύλη ή ό,τι, κι αν ακόμη διαθέτει ψυχή, αυτή έχει ημερομηνία λήξης.

Αγαπητά μου παιδιά,

Ας μην χάνουμε το Δρόμο, περιπλανώμενοι σε ελκυστικά, αλλά αδιέξοδα μονοπάτια. Ας μην υποβάλλουμε την ψυχή μας σε ασκήσεις τεχνητής αναπνοής μακριά από την πηγή της Ζωής.

Η όντως Αλήθεια είναι πρόσωπο, ο Χριστός, που μας διαβεβαιώνει ότι είναι «η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή». Ο λόγος Του δίνει απαντήσεις στις αναζητήσεις μας. Η παρουσία Του, ορατή και αισθητή μέσα στα μυστήρια της Εκκλησίας Του, της Εκκλησίας μας, χορταίνει και ξεδιψά την πνευματική μας πείνα και δίψα.

Την Κυριακή 3 Οκτωβρίου αρχίζουν οι παιδικές και νεανικές συντροφιές, τα «κατηχητικά σχολεία» όπως τα ήξεραν οι παλαιότεροι, στην Ενορία μας. Σε αυτές τις ομάδες παιδιών, με όμορφο και ευχάριστο τρόπο, μέσα από το βίωμα και τον διάλογο, με πολλές δραστηριότητες, σχεδιασμένες ειδικά για ‘σάς και αφιερωμένες σε ‘σάς, η τοπική μας Εκκλησία προσκαλεί τα παιδιά Της και πάλι κοντά Της και κατά το προσεχές κατηχητικό έτος 2010 – 2011.

Σας προσκαλούμε, λοιπόν, παιδιά μου, να ζήσετε αληθινά! Να γνωρίσετε την Αλήθεια! Να ζήσετε με τον Χριστό, μέσα στην Εκκλησία Του! «Η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει» και δεν θα σας διαψεύσει ποτέ!

Με πατρικές ευχές

π. Γεώργιος Κατζιγκάς

Ρ Ο Τ Α Ρ Υ

2010-06-04T02:20:00.000-07:00

Η διεθνής αυτή οργάνωση ιδρύθη στο Σικάγο στις 23.2.1905 από τον Αμερικανό δικηγόρο Paul P. Harris. Κάτω από το πρόσχημα φιλανθρωπικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων καλύπτει μυστικούς σκοπούς. Δια τούτο θεωρείται ως «το νηπιαγωγείον της Μασονίας»[1].

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος και μεμονωμένοι Μητροπολίται με Εγκυκλίους συνιστούν αποχήν από συγκεντρώσεις Ροταριανών και δεν επιτρέπουν σε Ροταριανούς να είναι Ανάδοχοι σε Βαπτίσεις.

Παραθέτομεν ωρισμένα επίσημα κείμενα και σχόλια Ορθοδόξων Περιοδικών, που ομιλούν για το τι είναι και πού αποβλέπει το Ρόταρυ:

Στο «Μήνυμα της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος προς τον ευσεβήν Ελληνικόν λαόν» της 29.11.1958 μεταξύ άλλων θεμάτων αναφέρονται και τα εξής για τους Ροταριανούς:

«..Η Οργάνωσις αυτή έχει χαρακτήρα διεθνή, στηριζόμενη επί αφηρημένων ηθικών φιλοσοφικών αρχών. Δεν δέχεται την ηθικήν ζωήν και την φιλανθρωπίαν ως καρπούς της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως, τουτέστι της Ελληνοχριστιανικής παραδόσεως.. Πάσα ηθική και κοινωνική κίνησις και ζωή εκτός του Χριστού καθιστά την Εκκλησίαν εφεκτικήν (=επιφυλακτικήν) και την εφεκτικότητα αυτήν έκρινεν η Ιεραρχία να τηρήση και απέναντι της Ροταριανής Οργανώσεως και να συστήση εις τους Κληρικούς να απέχουν των συνεστιάσεων αυτής..»[2].

Ο δε Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Θεόκλητος, εξ αφορμής της συγκλήσεως στο Αγρίνιον του 13ου Πανελληνίου Συνεδρίου του Ρόταρυ, εξέδωσε την υπ' αριθ. 1.227/4.4.1973 Εγκύκλιον, στην οποίαν μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται και τα εξής:

«Θεωρούμεν υποχρέωσιν επιβαλλόμενην εκ της αποστολής ημών, ίνα διαφωτίσωμεν τους τυχόν απληροφόρητους και καλοπροαίρετους Χριστιανούς ημών.

Εκθέτομεν τα ακόλουθα χωρίς καμμίαν απολύτως διάθεσιν εχθρότητος κατ' ουδενός, αλλά και χωρίς δισταγμόν ή φόβον δια την δυσφορίαν την οποίαν πιθανώς να προκαλέση:

1. - Η Οργάνωσις του Ρόταρυ έχει στενή σχέσιν και συγγένειαν προς τον Τεκτονισμόν (Μασωνίαν), χαρακτηρισθείσα υπό των ειδότων ως "εξάδελφος" και "πρώτος σταθμός" και "προθάλαμος" της Μασωνίας και "προεισαγωγή" εις αυτήν.

2. - Μέγα ποσοστόν των Ροταριανών συμβαίνει να είναι και τέκτονες. Ο δε πρώτος "Κυβερνήτης" του εν Ελλάδι Ρόταρυ υπήρξε "διακεκριμένον μέλος" της Ελληνικής Μασωνίας.

3. - Αποτελεί εν είδος συγκρητισμού (δηλαδή μίγμα θρησκευτικών δοξασιών, το οποίον "ευρίσκεται εν αρμονία με όλας τας θρησκείας", όπως ομολογούν οι ίδιοι οι Ροταριανοί προσπαθούντες να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα), πράγμα το οποίον ακριβώς αποτελεί υποτίμησιν της θρησκείας του Χριστού. Αντιθέτως, ο Χριστιανισμός μη ευρισκόμενος εν αρμονία προς τα λοιπά θρησκεύματα, ίσταται υπεράνω αυτών, ως η μοναδική θρησκεία, η κατέχουσα την εξ αποκαλύψεως αλήθειαν.

4. - Είναι φανερός ο διεθνιστικός χαρακτήρ του Ρόταρυ, πλείστα ερωτήματα προκαλούντος δια τινων ενεργειών του και εμφανίζοντος ύποπτα σημεία αντιθέσεως προς τον Χριστιανισμόν.

....

8. - Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος και η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας μας διατηρούσα πολλάς επιφυλάξεις έναντι της Οργανώσεως Ρόταρυ, απηγόρευσαν κατά καιρούς (1951, 1958 και 1970) εξ αφορμής σχετικών ερωτημάτων Αρχιερέων, την συμμετοχήν εις τας συνεστιάσεις των Ροταριανών, η δευτέρα μάλιστα ζητεί απ' αυτούς να εκκαθαρίσουν την θέσιν των, εάν δηλαδή τυγχάνουν πιστά τέκνα της Εκκλησίας.

....

10. - Δια τους ως άνω λόγους εφιστώμεν την προσοχήν των αγαπητών μας τέκνων της Εκκλησίας και συνιστώμεν, όπως απέχουν οιασδήποτε αναμίξεως εις την Ροταριανήν κίνησιν (συζητήσεις, συνεστιάσεις κλπ.). "Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν". Όστις θέλει να είναι πράγματι Χριστιανός δεν δύναται να είναι συγχρόνως και Ροταριανός. Η Χριστιανική ιδιότης του αρκεί. Και πρέπει να είναι υπερήφανος δι' αυτήν. Δεν του χρειάζεται άλλο τι, ει μη η συνέπεια εις την ζωήν του. Τίποτε το νέον δεν έχει να του προσφέρη το Ρόταρυ..»[3].

Επειτα από ολίγον χρονικόν διάστημα, και συγκεκριμένως στις 10.1.1974, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απέστειλε προς την Ιεράν Μητρόπολιν Αιτωλίας και Ακαρνανίας έγγραφον, με το οποίον απαντά σε σχετικήν ερώτησιν και τονίζει ότι δεν μπορεί να γίνη Ανάδοχος σε Βάπτισιν ένας Ροταριανός. Στο Έγγραφον αυτό αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα εξής:

«..Η ιδιότης τίνος ως Ροταριανού. δεν αποτελεί εχέγγυον (=εγγύησιν) εκπληρώσεως εις το ακέραιον των. υποχρεώσεων του Αναδόχου. Όθεν.. δύναται να ευσταθήση ως εύλογος επιφύλαξις της ή και άρνησις οιουδήποτε εκκλησιαστικού Λειτουργού όπως δεχθή ως Ανάδοχον μέλος τι της οργανώσεως "Ρόταρυ"»[4].

Ας αναφέρωμεν τέλος και κάτι για την σχέσιν Ρόταρυ και Προσκοπισμού, για να γνωρίζουν πού στέλνουν τα παιδιά τους οι Έλληνες γονείς, οι οποίοι τα οδηγούν στον Προσκοπισμόν.

«Εις το "Επίσημο Όργανο του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων": "Ο Πρόσκοπος", του Φεβρουαρίου 1977, διαβάζομε: "Προσκοπισμός και Ρόταρυ. Ο Ρόμπερτ Μάντσεστερ, Πρόεδρος του Διεθνούς Ρόταρυ, απόκτησε την ανώτατη διάκριση του Προσκόπου του Αετού (Έθνους), όταν ήταν νέος στο Οχάιο. Οι Αμερικανοί Πρόσκοποι του απένειμαν το «Ανώτατο Παράσημο του Αετού» κατά τη διάρκεια του συνεδρίου των Ροταριανών του 1976, στη Νέα Ορλεάνη. Στην απάντησή του ο κ. Μάντσεστερ δήλωσε: «Όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι που είχαν το προνόμιο ν' ανήκουν στον Προσκοπισμό, ποτέ μου δεν έχασα το ενδιαφέρον μου γι' αυτόν. Με ευχαριστεί το γεγονός ότι τα 40% των Ροταριανών Λεσχών της Αμερικής βοηθούν κάπου 2.000 αγέλες, ομάδες και ανιχνευτικές κοινότητες που περιλαμβάνουν περίπου 61.000 παιδιά. Εκείνο που τα παιδιά μας χρειάζονται να τα βοηθήση να γίνουν χρήσιμοι και νομιμόφρονες πολίτες είναι, φυσικά, η στοργή του σωστού σπιτιού και ακόμα η αδελφότητα, η καθοδήγηση και το παράδειγμα που βρίσκουν στους Προσκόπους. Ελπίζω πως όλοι οι Ροταριανοί και οι Ροταριανές Λέσχες θα το έχουν αυτό πάντα υπ' όψη τους»".

Ωστε αυτό που από καιρόν εφαίνετο σκοτεινόν, τώρα διαλευκαίνεται και ομολογείται επισήμως. Ο Προσκοπισμός δυστυχώς συνδέεται στενά και συνεργάζεται με το Ρόταρυ. Το δε Ρόταρυ είναι παρακλάδι της Μασωνίας»[5].

Γεώργιος Ψαλτάκης, Θεολόγος

_______________________________________
[1]. Καντιώτου, Ρόταρυ, σελ. 20.
[2]. Περ. «Εκκλησία» 1958, σελ. 486.
[3]. Εφημ. «Ορθόδοξος Τύπος» 15.5.1973.
[4]. Εφημ. «Ορθόδοξος Τύπος» 15.3.1974.
[5]. Περ. «Ο Σωτήρ» 1977, σελ. 265.

(«Απειλή για την ορθοδοξία μας. Αντιαιρετικός Οδηγός», εκδ. Σωτήρ 1998)
http://www.alopsis.gr/modules.ph

ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

2010-05-08T20:02:00.000-07:00

H MANA ME TO ENA MATI

Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι…

Ντρεπόταν γι’ αυτήν κι ώρες - ώρες την μισούσε…

Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στην φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους… Δεν ήθελε να του μιλάει για να μην μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας με… ένα μάτι. Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα…

Μα από μικρόs είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του.

Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο δημοτικό, πέρασε η μητέρα του στο διάλειμμα να του πει ένα γεια. Ένοιωσε πολύ στεναχωρημένos. «Πως μπόρεσε να του το κάνει αυτό;»… αναρωτιόταν… Την αγνόησε, της έριξε μόνο ένα μισητό βλέμμα κι έτρεμε. Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: «Εεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!»… Ήθελε να πεθάνει. Ήθελε να εξαφανιστεί. Όταν γύρισε σπίτι, της είπε: «Αν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου, τότε καλύτερα να πεθάνεις!». Αυτή δεν του απάντησε…

«Δεν μ’ ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος», έλεγε αργότερα σ’ ένα φίλο του. «Ήθελα να φύγω από εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Έτσι διάβασα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά για σπουδές… και τα κατάφερα, μα ήλθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη λέσχη για να με βοηθάει… Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;…».

Αργότερα παντρεύτηκε. Αγόρασε ένα δικό του σπίτι. Έκανε δικά του παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, την γυναίκα του και τη δουλειά του!

Μια μέρα μετά από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος της ζήτησε να είναι μακριά, η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί. Δεν είχε δει ποτέ από κοντά τα εγγόνια της. Μόλις εμφανίστηκε στην πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε… Θύμωσε επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει. Τότε της φώναξε: «Πως τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Φύγε!». Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: «Αα, πόσο λυπάμαι, κύριε! Μάλλον μου έδωσαν λάθος διεύθυνση» και εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά πως είναι γιαγιά τους…

Πέρασαν χρόνια και μια μέρα βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του μια επιστολή για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το δημοτικό σχολείο, που θα γινόταν στην πόλη πού γεννήθηκε… Είπε ψέματα στη γυναίκα του ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο από περιέργεια.. Οι γείτονες, του είπαν ότι η μητέρα του είχε πεθάνει πρόσφατα. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι’ αυτόν:

«Αγαπημένε μου γιέ, σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα στο σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου. Έμαθα ότι έρχεσαι για την σχολική συγκέντρωση κι ένοιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω. Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα όσο ήσουν μικρός. Βλέπεις… όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν θα μπορούσα να σε βλέπω να μεγαλώνεις με ένα μάτι. Έτσι σου έδωσα το δικό μου. Ήμουν τόσο υπερήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι… Έχεις πάντα όλη την αγάπη μου. Η μητέρα σου.»

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΑΓΙΟΥ ΑΡΓΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΕΠΑΝΟΜΙΤΟΥ 11 ΜΑΪΟΥ 2010

2010-05-08T00:43:00.000-07:00

Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α

Ι Ε Ρ Ω Ν Α Κ Ο Λ Ο Υ Θ Ι Ω Ν

ΔΕΥΤΕΡΑ 10 ΜΑΪΟΥ 2010

6:30μ.μ. Πανηγυρικός Εσπερινός

8:00μ.μ. Περιφορά Ιεράς Εικόνας

ΤΡΙΤΗ 11 ΜΑΪΟΥ 2010

7π.μ. Όρθρος - Θεία Λειτουργία

7μ.μ. Εσπερινός & Ιερά Παράκληση

για τους υποψηφίους των πανελληνίων εξετάσεων

2010-03-30T09:36:00.001-07:00

ΑΚΟΥΤΕ ΖΩΝΤΑΝΑ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΝΥΜΦΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ ΕΔΩ:http://enoriakosamvonas.listen2mymusic.com/

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

2010-03-26T10:52:00.000-07:00

2010-03-23T01:59:00.001-07:00

H MANA ME TO ENA MATI

2010-03-22T00:18:00.000-07:00

Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι…

Ντρεπόταν γι’ αυτήν κι ώρες - ώρες την μισούσε…

Μα από μικρόs είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του.

http://www.kibotos.net/

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

2010-03-11T14:13:00.000-08:00

Αύριο Παρασκευή 12-03-2010 στις 7μ.μ. ξεκινάει δοκιμαστικά ο ιντερνετικός Ρ/Σ της ενορίας μας με την ονομασία "ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΑΜΒΩΝΑΣ" όπου θα μεταδώσουμε ζωντανά τους Δ΄ χαιρετισμούς της Παναγίας από τον ενοριακό μας Ιερό Ναό. Όσοι ακούσετε παρακαλούμε πολύ να σχολιάσετε θετικά ή αρνητικά την προσπάθειά μας.

ΑΚΟΥΤΕ ΕΔΩ: http://enoriakosamvonas.listen2mymusic.com/

Αγίου Νικολάου Αχρίδος "Οι δύο λύπες"

2010-03-02T23:15:00.000-08:00

Μου γράφεις, ότι μια ανεξήγητη και ανυπέρβλητη θλίψη σε τυραννάει. Έχεις υγεία. Το σπίτι σου είναι γεμάτο. Η ψυχή σου όμως είναι άδεια, είναι γεμάτη από ΜΑΥΡΗ ΘΛΙΨΗ.

Πήγες σε παραθαλάσσια μέρη. Σε διασκεδάσεις και χαρές. Όλα αυτά όμως χειροτέρεψαν την κατάσταση. Η θλίψη σου έγινε μεγαλύτερη.

Πρόσεξε! Αυτή η θλίψη είναι επικίνδυνη αρρώστια της ψυχής.

Ο Απόστολος Παύλος μιλάει για την λύπη κατά Θεόν, που οδηγεί στην μετάνοια. και για την λύπη κατά κόσμον, που κρύβει μέσα της τον θάνατο. Εσύ -είναι φανερό- έχεις την δεύτερη.

* Η κατά Θεόν λύπη λυτρώνει τον άνθρωπο. Αιτία αυτής της λύπης είναι η ενθύμηση των αμαρτιών μας. Ο άνθρωπος θυμάται τις αμαρτίες του και ζητά¬ει το έλεος και την βοήθεια του Θεού. Και εξ αιτίας της αγάπης του για τον Θεό λυπάται όταν βλέπει, ότι κάποιος ξέφυγε από τον δρόμο του Θεού.

Όμως αυτή η λύπη οδηγεί στην χαρά. Ο Απόστολος Παύλος λέει, ότι οι πραγματικοί δούλοι του Χριστού είναι «λυπούμενοι, αεί δε χαίροντες». Αυτή η χαρά τους μέσα στη θλίψη προέρχεται από το ότι αισθάνονται κοντά τους τον Θεό. Έτσι παίρνουν παρηγοριά από Αυτόν. Λέει και ο Ψαλμωδός Δαβίδ: «Εμνήσθην του Θεού και ευφράνθην».

* Η κοσμική λύπη μοιάζει με τα σύννεφα που εμποδίζουν τον ήλιο να λάμπη και να θερμαίνη. Το ίδιο και η δική σου λύπη. Μαύρο σύννεφο είναι, που σου κρύβει το φως. και σου στερεί την ζεστασιά της παρουσίας του Θεού.

Γι' αυτό πρέπει να κάνεις μια λεπτομερή και ακριβή εξομολόγηση. Να τα ειπείς όλα. Ακόμη και αυτά που τα θεωρείς μικρές αμαρτίες. Να μετανοήσεις και να κλάψεις, γι' αυτές. Γιατί αυτές είναι που σαν αράχνες σου κατατρώγουν την καρδιά. Αυτός είναι ο λόγος που σε εξουσιάζουν δαιμονικές δυνάμεις. Δαιμονικοί λογισμοί....

Στήριξε την ελπίδα σου μόνο στον Χριστό. Και ο Χριστός βλέποντας την πίστη σου θα σου χαρίσει γρήγορα την χαρά. Θα σου δώσει τέτοια χαρά, που καμμιά δύναμη, ούτε ανθρώπινη, ούτε δαιμονική, δεν θα μπορέσει να στην αφαιρέσει.

Για την ΜΕΤΑΝΟΙΑ,
την μοναδική λύση στα αδιέξοδά μας"
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Ποιον δεν ειρωνεύτηκαν οι άνθρωποι;

2010-02-27T01:54:00.000-08:00

Του Αγίου Νικολάου Αχρίδος
Στον τεχνίτη Παύλο Τ., για την εξομολόγηση

Θα ήθελες να μάθης αν η εξομολόγηση είναι τόσο απαραίτητη; Παλαιότερα πήγαινες πιο συχνά στην εξομολόγηση μα σταμάτησες επειδή κάποιος σε ειρωνεύτηκε γι' αυτό. Δεν έπρεπε να διακόψεις. Ποιον δεν ειρωνεύτηκαν οι άνθρωποι; Ξέρεις τί είπε ο διορατικότερος όλων: ουαί υμίν οι γελώντες νυν, ότι πενθήσετε και κλαύσετε (Λκ. 6, 25). Μου γράφεις ότι έκτος από την τέχνη σου έχεις και ένα αμπέλι, που σου δίνει καλή παραγωγή, επειδή το καλλιεργείς πολύ. Αν κάποιος εγκατέλειπε το αμπέλι του και ειρωνευόταν εσένα που φροντίζεις με επιμέλεια το δικό σου, μήπως θα σήκωνες τα χέρια σου από τ' αμπέλι και θα σταματούσες να το καλλιεργείς; Σίγουρα, δε θα το έκανες αυτό.

Πώς μπορείς λοιπόν να ταλαντεύεσαι αναφορικά με την καλλιέργεια της ψυχής σου η οποία είναι σημαντικότερη απ' όλα τ' αμπέλια του κόσμου; Επειδή όταν πεθάνεις, την ψυχή σου θα την πάρεις ενώ το αμπέλι θα το αφήσεις. Απ' όλες τις καλλιέργειες, η σημαντικότερη είναι η καλλιέργεια της ψυχής. Και απ' όλους τους κόπους που ο άνθρωπος καταβάλλει πάνω στη γη, ο κόπος για την ψυχή είναι ο πιο συνετός. Για τούτο, γύρνα στην προηγούμενη προσπάθειά σου γύρω από την ψυχή σου και ξεκίνα πάλι να εξομολογήσαι....

Οι αμαρτίες θεριεύουν και πολλαπλασιάζονται μέσα στη μυστικότητα. Μόλις όμως βγουν στο φως, ξηραίνονται και πεθαίνουν. Μην πεις: δεν έχω αμαρτίες! Διάβασε αυτό που λέει ο δίκαιος στο Ψαλτήρι: εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου (Ψ. 50, 7). Μην πεις πάλι: εγώ εξομολογούμαι τις αμαρτίες μου στον Ίδιο το Θεό και δε χρειάζεται να εξομολογούμαι σε ανθρώπους. Ποιος ήταν περισσότερο δίκαιος από τον Απόστολο Παύλο; Και ο Παύλος αυτός, είχε μια αμαρτία πριν από την αποστολική του κλήση ως Σαύλος και την αμαρτία του αυτή την εξομολογήθηκε δημόσια, όχι μια φορά αλλά πολλές και όχι μονάχα μπροστά σε πιστούς αλλά και σε ειδωλολάτρες.

Αφού λοιπόν ο Άγιος Παύλος ενεργούσε έτσι, εσύ γιατί να κρατάς τα τραύματα της ψυχής σου κρυμμένα; Γιατί να αφήνεις τα φίδια να πολλαπλασιάζονται στον κόρφο σου; Μήπως επειδή κάποιος σε ειρωνεύτηκε; Και αν σε ειρωνεύτηκε μια φορά, μήπως θα σε ειρωνεύεται αιώνια; Προσευχήσου μυστικά γι' αυτόν στο Θεό. Ίσως μετανοήσει και με δάκρυα εκθέσει το αμάρτημά του. Τί είναι πιο ασταθές από την ανθρώπινη σκέψη; Πόσοι και πόσοι άνθρωποι δεν μετανοιώνουν το βράδυ για λόγια που ξεστόμισαν την ημέρα; Γι' αυτό, σε ό,τι αφορά την ψυχή σου, μην ακούς τον καθένα που σου λέει περιστασιακά κάτι αλλά άκουε αυτό που η Εκκλησία του Θεού κηρύττει. Κάνε συζήτηση με πνευματικούς που εξομολογούν ανθρώπους και θ' ακούσεις από εκείνους πολλά παραδείγματα για το πόση ψυχική ανακούφιση έλαβαν όσοι από καρδιάς εξομολογήθηκαν.

Δεν είναι κανένα παραμύθι αλλά η ωμή αλήθεια, ότι πολλοί ετοιμοθάνατοι, όντες σε πολύωρη αγωνία, μπόρεσαν να ξεψυχήσουν μονάχα τότε, όταν εξομολογήθηκαν τις αμαρτίες τους στον ιερέα. Θα μπορούσα και εγώ ο ίδιος να σου αναφέρω κάποια τέτοια παραδείγματα στα οποία ήμουν αυτόπτης. Ο Θεός μας είναι Θεός ελέους και καλοσύνης και θέλει τη σωτηρία όλων των ανθρώπων. Πώς όμως να σωθεί κάποιος άνθρωπος, αν συνειδητά δεν κάνει διάκριση μεταξύ αμαρτίας και δικαιοσύνης του Θεού, αν δεν απορρίψει την αμαρτία και δεν αναγνωρίσει τη δικαιοσύνη του Θεού;

Με αυτό που ο άνθρωπος κουβαλά στην ψυχή του κατά την ώρα του θανάτου, με τούτο απέρχεται στην κρίση του Θεού. Αν αυτό είναι αμαρτία, με την αμαρτία, και αν είναι δικαιοσύνη, τότε με τη δικαιοσύνη. Ο Θεός περιμένει από κάθε θνητό άνθρωπο τη μετάνοια και η μετάνοια περιλαμβάνει την εξομολόγηση των ιδίων αμαρτημάτων. Και επειδή κάθε ώρα και ημέρα, μπορεί ο άγγελος του θανάτου να έρθει για να παραλάβει την ψυχή μας, γι' αυτό η εκκλησία συνιστά στους πιστούς, συχνή εξομολόγηση και ακόμη συχνότερη Μετάληψη.

Ο Θεός να σε φωτίζει και να σε ευλογεί.

"Για την ΜΕΤΑΝΟΙΑ,
την μοναδική λύση στα αδιέξοδά μας"
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ 1,5 ΤΟΝΟΥ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΣΤΗΝ ΑΪΤΗ ΑΠΟΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ

2010-02-26T00:09:00.000-08:00

ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ

2010-02-25T23:50:00.000-08:00

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ ΠΡΟΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΓΙΑ ΑΪΤΗ

2010-02-18T20:12:00.000-08:00

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ

ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

*********

Αγαπητά μας παιδιά,

Με δίλλημα αρχικά απευθυνθήκαμε σε σας έτσι ώστε να ενισχύσετε την προσπάθειά μας να συγκεντρώσουμε τρόφιμα για τους σεισμοπαθείς της Αϊτής.

Με συναισθήματα χαράς και συγκίνησης, στη συνέχεια, είδαμε την θερμή ανταπόκρισή σας σε συνεργασία με τους καθηγητές σας.

Σας ευχαριστούμε για την άψογη συνεργασία που είχαμε μαζί σας και σας ευχόμαστε η Παναγία και ο άγιος Θεός να είναι συνοδοιπόροι της ζωής σας.

Με πατρικές ευχές

οι Ιερείς του Ναού.

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ

2010-02-18T20:07:00.000-08:00

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας, κάθε χρόνο, είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στην Ορθόδοξη Εξωτερική Ιεραποστολή.

Σας προσκαλούμε να συμμετάσχετε και να παρακολουθήσετε την ομιλία που θα πραγματοποιηθεί από την Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής Θεσσαλονίκης και συγχρόνως την παρουσίαση του έργου της την Κυριακή 21-02-2010 και ώρα 6 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Αγίου Αργυρίου του Επανομίτου και εκεί να προβληματιστούμε και να συζητήσουμε την προσπάθεια αυτή.

Με εκτίμηση

Εκ του Ιερού Ναού

συγχωρήσωμεν αδελφοί

2010-02-15T08:04:00.000-08:00

Αγαπητοί χριστιανοί,

Ένα από τα μεγάλα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και ένα από τα μεγάλα γνωρίσματα του πραγματικού χριστιανού είναι η συγχωρητικότητα. Όλοι γνωρίζουμε το μοναδικό και ανεπανάληπτο παράδειγμα του Κυρίου μας, ο οποίος πάνω από το ύψος του σταυρού, είπε εκείνον τον αθάνατο και αιώνιο λόγο: «Πάτερ άφες αυτοίς, ού γαρ οίδασι τι ποιούσι». Πατέρα συγχώρεσέ τους, δεν γνωρίζουν τί κάνουν. Όχι απλώς τους συγχώρεσε ο Κύριος, αλλά στην ύψιστη εκείνη στιγμή της οδύνης και του πόνου, προσευχήθηκε στον ουράνιο πατέρα και τους δικαιολόγησε και ζήτησε να συγχωρέσει τους σταυρωτές του.

Όλοι, επίσης, γνωρίζουμε την Κυριακή Προσευχή το Πάτερ ημών. Είναι η προσευχή την οποία μας παρέδωσε ο Κύριος, γι’ αυτό πρέπει πάντα να λέμε αυτήν την προσευχή και όταν την λέμε κάνουμε υπακοή στον Κύριο και καίμε τον διάβολο. Με το Πάτερ ημών, λέμε δύο μεγάλες αλήθειες. Η πρώτη είναι ότι έχουμε όλοι έναν κοινό πατέρα. Η δεύτερη είναι ότι είμαστε όλοι αδέλφια μεταξύ μας και σαν αδέλφια ζητούμε από τον Θεό να μας συγχωρέσει και να συγχωρούμε κι εμείς αυτούς οι οποίοι μας έφταιξαν. Αυτό το οποίο λέμε στην Κυριακή Προσευχή το θυμόμαστε όλοι, αλλά έχει ένα μυστικό βάθος και νόημα. Σ’ αυτό το αίτημα που λέμε στην Κυριακή Προσευχή, Πάτερ συγχώρεσε τις αμαρτίες μας όπως κι εμείς συγχωρούμε αυτούς οι οποίοι μας έφταιξαν, δεν είναι απλώς η φαινομενική ανταποδοτικότητα των λόγων, δηλαδή συγχωρούμε εμείς και συγχωρεί εμάς ο Θεός. Εμείς συγχωρούμε ανθρώπους. Φταίξαμε ή μας έφταιξαν άνθρωποι. Όταν εμείς συγχωρούμε τους ομοίους μας ανθρώπους γι’ αυτό που μας έφταιξαν, ο Θεός δεσμεύεται να συγχωρέσει εμάς που είμαστε σε άλλο επίπεδο μπροστά στα μάτια του Θεού. Εμείς οι άνθρωποι όμως φταίξαμε στον δημιουργό μας Θεό. Αυτό μας δημιουργεί μια βαθύτατη αίσθηση ότι ο Θεός θέλει πάρα πολύ να συγχωρούμε και θέλει πάρα πολύ να έχουμε μεταξύ μας ενότητα και αγάπη. Ναι, να συγχωρήσω έναν άνθρωπο που με έφταιξε, αλλά εγώ συγχωρούμαι για όσα έφταιξα στον άπειρο Θεό. Λέει ο Θεός από ψηλά: «εσείς οι άνθρωποι, κάτω, αν συγχωρήσετε ο ένας τον άλλο, σας συγχωρώ κι εγώ αφού σε άλλη περίπτωση δεν θα ανεχόμουνα το παραμικρό. Σας συγχωρώ όμως, κατεβαίνω στο επίπεδό σας. Συγχωρήστε εσείς και θα συγχωρήσω κι εγώ.» Έτσι τα κανόνισε ο Θεός για να έχουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας αγάπη και ομόνοια.

Στο πνεύμα της Κυριακής Προσευχής είναι και η παραβολή των δύο χρεοφειλετών. Ας θυμηθούμε: «ένας δούλος χρωστούσε στον βασιλιά άπειρο, μυθικό ποσό, μύρια τάλαντα. Και τον κάλεσε μπροστά του ο βασιλιάς και του λέει: κοίταξε να δείς, μου χρωστάς αυτό το άπειρο ποσό, φρόντισε να μου το εξοφλήσεις διότι θα πουληθείς εσύ και η γυναίκα σου και τα παιδιά σου. Κι αυτός έπεσε στα γόνατα και είπε με κλάματα: Κύριε, δεν βγαίνω πέρα, δεν μπορώ να κάνω αυτήν την εξόφληση. Και επειδή παρεκάλεσε τον κύριο και ο κύριος ήταν πολυεύσπλαγχνος, τον συγχώρησε και έσβησε την οφειλή. Μόλις όμως αυτός βγήκε έξω, βρήκε τον σύνδουλό του και για ένα ασήμαντο ποσό τον έπνιγε και στο τέλος τον έβαλε στη φυλακή. Αυτό όμως δεν άρεσε στους άλλους και πήγαν το είπαν στον βασιλιά και ο βασιλιάς κάλεσε τον πονηρό και αχάριστο δούλο και τον έκλεισε στη φυλακή ώσπου να ξεπληρώσει το χρέος.» Και είπε ο Χριστός: έτσι θα πάθουμε εάν δεν συγχωρούμε από την καρδιά μας αυτούς που μας έφταιξαν. Δεν είναι απλό. Να πούμε, δηλαδή, μια καλημέρα και τελειώσαμε; Ή βρεθήκαμε σ’ ένα γάμο ή μια κηδεία κάναμε μια τυπική χειραψία και ενώ είχαμε μαλλιοτραβηχτεί και ίσως είχαμε φτάσει στα δικαστήρια, έληξε το θέμα; Είπαμε ένα γεια μέσα από τα δόντια μας και νομίζουμε ότι έτσι λήξαμε τη διένεξη ετών! Δεν έληξε. Θα πεί κάποιος: στην αναβροχιά καλό είναι και το χαλάζι. Αλλά εμείς δεν είμαστε αυτού του συνθήματος: ψεκάστε, σκουπίστε τελειώσατε. Όχι έτσι. Αν θέλουμε να κάνουμε κάτι σοβαρό και σωστό θα πρέπει να ακούσουμε τον λόγο του Κυρίου: συγχωρήτε μέσα από την καρδιά σας. Πρέπει οπωσδήποτε να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο διότι αναγκαία και ικανή συνθήκη για να φτάσω στην θεία κοινωνία είναι να συγχωρήσω τους εχθρούς μου. Πάμε στην εξομολόγηση και λέμε: δεν έχω μίσος, δεν έχω κακία, καλημέρα όμως δεν μπορώ να του πω. Παίζουμε με τις λέξεις. Άλλοι λένε: λέω καλημέρα, αλλά δεν μου λέει καλημέρα. Προσπαθώ να μιλήσω αλλά δεν βρίσκω ανταπόκριση. Δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Να ρωτήσω:

• Πόσο προσευχήθηκες γι’ αυτόν που δεν σου λέει καλημέρα;

• Πόσο έκλαψες για την ψυχή που πάσχει απέναντί σου;

• Πόσο φρόντισες να επανέρθετε στην πρώτη κατάσταση της αγάπης και της επικοινωνίας;

• Έκανες ένα πρόσφορο να το πας στην εκκλησία με το όνομά του;

• Τί κάνεις για να αρθεί αυτή η θλιβερή κατάσταση;

• Μήπως σε βολεύει ή σε ευχαριστεί;

Σκεφτείτε ότι υπάρχουν αδέρφια που βρίσκονται σ’ αυτόν τον βόρειο πόλο συναισθημάτων. Σ’ ένα μίσος και σ’ ένα παγωμένο πνευματικό περιβάλλον. Ο Κύριός μας στην Επί του Όρους ομιλία Του μίλησε με τα πιο ωραία λόγια για τις μεταξύ μας σχέσεις. Ακούστε τι είπε: «Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους κατηραμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς. Προσεύχεστε υπέρ των επηρεαζόντων και διωκόντων υμάς, ότι γένητε οι υιοί του πατρός μου του εν τοις ουρανοίς ότι τον ήλιον αυτού ανατελεί επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους» δηλ. «Εγώ σας λέγω: να αγαπάτε τους εχθρούς σας και να λέτε καλά λόγια στο Θεό για τους ανθρώπους που σας καταριούνται. Καλά πράγματα να κάνετε σ’ αυτούς που σας μισούν και για αυτούς που σας ενοχλούν και πειράζουν, να προσεύχεστε για να γίνετε παιδιά του ουράνιου πατέρα που ανατέλει τον ήλιο για τους πονηρούς και αγαθούς και που βρέχει για δικαίους και αδίκους.»

Τι σημαίνει η λέξη συγχώρεση; Είναι απλώς να πω χαίρεται και να σπάσω τον πάγο; Να πω καλημέρα μ’ ένα πρόσωπο που δεν τα πάμε καλά; Συγχωρώ σημαίνει συμπορεύομαι, χωρώ μαζί με κάποιον, βαδίζω δίπλα-δίπλα στον ίδιο δρόμο, συνυπάρχω και συμβιώνω με έναν άνθρωπο. Συνεπώς, η αρετή της συγχωρητικότητας έχει μεγάλη ευρύτητα και άπειρο περιεχόμενο. Σημαίνει βεβαίως να μην έχω κακία, να μην έχω μνησικακία στην καρδιά μου, να μην θυμάμαι το κακό που μου έκαναν. Σημαίνει να μπω στην θέση του άλλου, να τον δικαιολογήσω και να βρω ελαφρυντικά για το κακό που μου έκανε. Γιατί εγώ εισπράττω το αποτέλεσμα μιας ενέργειας, ενός ανθρώπου, μιας ψυχής. Το βάθος δεν το ξέρω. Κι αν προσπαθήσω να ερευνήσω το βάθος των ενεργειών και την αιτία των ενεργειών ενός ανθρώπου, θα εκπλαγώ διότι βλέπω μόνο την επιφάνεια. Πρέπει, λοιπόν, να μην έχουμε μνησικακία. Να μπω στη θέση του άλλου και να ερευνήσω και να ρωτήσω γιατί μου φέρεται έτσι. Από την άλλη μεριά θα πρέπει να προσευχηθώ γι’ αυτόν τον άνθρωπο, να βάλω ανθρώπους να του μιλήσουν. Ο Κύριος το λέει: εάν σου φταίει ο αδελφός σου ή έχει κάτι εις βάρος σου, θα πας και θα είσαι εσύ και αυτός. Αν σε ακούσει τον κέρδισες. Εάν δεν σε ακούσει, θα πάρεις άλλον έναν και πάτε να του μιλήσετε. Εάν δεν σας ακούσει θα το πείς στην εκκλησία. Αν και αυτούς δεν τους ακούσει δεν θα έχεις κάτι μέσα σου, αλλά αυτός θα είναι ξένος για σένα. Άρα εγώ πρέπει να στήσω γέφυρες, να ερευνήσω τον εαυτόν μου, μήπως φταίω και δεν το έχω καταλάβει, μήπως του έδωσα κάποια αφορμή με τους μορφασμούς μου, με τις κινήσεις μου, κάποια στιγμή που φέρθηκα εγωιστικά στο περιβάλλον και όλοι από κάτω με αναγνωρίζουν και αυτός ζήλεψε ή λυπόταν μέσα του. Οφείλω να τον δω σαν έναν δικό μου άνθρωπο και να τον συγχωρήσω όπως η μάνα συγχωρεί τα παιδιά της που ό,τι κι αν της κάνουν, στο τέλος τα αγαπά και τα συγχωρεί. Μπορώ να τον δω με τέτοια μητρικά σπλάγχνα; Τότε έχω φτάσει σε ένα υψηλό πνευματικό επίπεδο.

Επίσης, ερευνώντας αυτήν την κατάσταση και προσπαθώντας να συγχωρήσω έναν άνθρωπο, θα πρέπει να μην μείνω μόνο στο συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά στον υποκινητή που δεν είναι άλλος παρά ο διασπάστης και διαστρεβλωτής διάβολος.

Ένα άλλο σημείο, είναι ότι θα πρέπει να δω μήπως έφταιξα εγώ. Όλοι μας ισχυριζόμαστε ότι δεν φταίξαμε εμείς. Ας δούμε μερικά παραδείγματα. Να ρωτήσω πόσο αγάπησες από την πρώτη στιγμή την συνυφάδα σου. Αυτήν τη στιγμή δεν τα πάτε καλά και έχεις παράπονα και με το δίκιο σου, ότι λέει λόγια, δεν σε χωνεύει. Το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες. Αλλά εσύ ήσουνα λίγο μεγαλύτερη και αυτή ήρθε, μπήκε στην οικογένειά σας. Πόσο την αγάπησες; Πόσο προσευχήθηκες; Πόσο φρόντισες αυτή η γυναίκα που ήρθε καινούρια στο σπίτι σας, στο σόϊ σας, να γνωρίσει την αληθινή πίστη, τον αληθινό Θεό, την μετάνοια και την εξομολόγηση; Πήγαινες τότε στα προικιά και κοίταζες μόνο τα εξωτερικά, τα κοσμικά και δεν ενδιαφέρθηκες για την γυναίκα αυτή να την κάνεις πρώτα φίλη του Χριστού και μετά δική σου φίλη. Έφταιξες γιατί δεν έδειξες κανένα πνευματικό ενδιαφέρον και αυτό τώρα σε εκδικείται. Στον Κώστα εγώ δεν έφταιξα φανερά το παραμικρό. Όταν τον βλέπω τον χαιρετάω τυπικά και ευγενικά. Μέσα μου όμως δεν τον αποδέχομαι και όταν βρίσκομαι σπίτι μου με τους δικούς μου τον σχολιάζω και τον κατακρίνω. Βέβαια ο τύπος και η ευγένια μου λένε ότι πρέπει να είμαι ευγενικός και να μην εκδηλώνω τα συναισθήματά μου, αλλά τις κουβέντες που κάνω στην τραπεζαρία ή στο καθιστικό όταν θάβω τον άλλον, τις ακούει και ο διάβολος, και όταν συναντιόμαστε δεν μου μιλάει λες και αισθάνεται ότι εγώ μέσα μου δεν τον αγαπώ. Ναι, δεν τον αγαπώ και είμαι και υποκριτής. Άλλα στο σπίτι και άλλα στην πλατεία. Αυτήν όμως την υποκρισία την καταλαβαίνει και χαίρεται ο διάβολος και ενεργοποιεί τις μυστικές πνευματικές δυνάμεις και επιτρέπει ο Θεός αυτός ο άνθρωπος εμένα να μην μου λέει καλημέρα. Δηλαδή, οι παγκάκιστοι και παμπόνηροι δαίμονες έχουν πλεκτάνες και παγίδες για να χωρίσουν τον κόσμο και αυτούς που θα έπρεπε να είναι αγαπημένοι.

Γίνεται ένα κακό. Εάν ζητήσω αμέσως να εκδικηθώ και να πάρω το δίκιο με τα χέρια μου, τότε ο Θεός μένει στην άκρη και δεν επεμβαίνει. Εάν ταπεινωθώ και πω: Κύριε, δεν θέλω να κάνω κακό, δεν θέλω να δώσω τόπο στο διάβολο, σε παρακαλώ επειδή η βία γεννά βία, φρόντισε εσύ και ρύθμισε εσύ την κτάσταση, τότε ο Θεός θα δει το δικό μου άδειασμα, την δική μου ταπείνωση από την εκδικητικότητα και θα μας πει: εγώ θα αποδώσω την δικαιοσύνη, και τότε τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους.

Εμείς σαν άνθρωποι άλλοτε φταίμε και άλλοτε όχι. Ό,τι όμως μας συμβαίνει πρέπει να το βλέπουμε με το μάτι του Θεού. Έτσι λύνονται τα προβλήματα και όχι με την εκδικητικότητα αφού βάση της είναι ο εγωισμός. Κέντρο γίνεται το εγώ μου, δεν φεύγω από τον εαυτό μου και δεν ερευνώ τις αιτίες των πραγμάτων. Για όλους συνήθως φταίνε οι άλλοι. Ο Αδάμ, μόλις τον ανακάλυψε ο Θεός, είπε ότι φταίει η Εύα, και η Εύα ότι φταίει το φίδι. Και οι δύο τελικά είπαν ότι φταίει ο Θεός που δημιούργησε το φίδι.

Για να μπορέσω να συγχωρήσω κάποιον εύκολα, πρέπει:

Πρώτον να σκεφτώ την αγάπη του Θεού για μένα. Αυτή τη στιγμή ζω, περπατώ, μιλώ ενώ θα έπρεπε να είμαι δεμένος και τιμωρημένος. Ο Θεός με ανέχεται επάνω στη γη και μου δίνει ευκαιρίες καταρτισμού και καλλιέργειας. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού για μένα που πρέπει να με συγκινεί και να γεμίσει την καρδιά μου ώστε να μην έχει χώρο για εχθρότητες και εκδικητικότητες.

Δεύτερον πρέπει να βάλω καλό λογισμό γι’ αυτόν που με αδικεί και με βλάπτει.

Τρίτον ότι αυτός ο άνθρωπος ίσως δεν εξομολογείται και πιθανόν δεν κοινωνεί. Εδώ άνθρωποι που κοινωνούν και εξομολογούνται κάνουν τέτοια και χειρότερα και όχι σε ξένους αλλά σε δικούς τους και εκδικούνται και αδικούν και τα παιδιά τους και τα αδέρφια τους και τους γονείς τους και τους κλείνουν στο γηροκομείο. Άλλους αδικούν με λόγια και άλλους με πράξεις. Λοιπόν τί να περιμένει κανείς από κάποιον που δεν έχει πνευματική αγωγή, δεν ακούει λόγο Θεού, δεν έχει πνευματικό πατέρα; Διότι αν είχε σίγουρα θα ήταν καλύτερός μου.

Τέταρτον θα πρέπει να είμαστε και ειρηνοποιοί, δηλαδή να σπεύδουμε να ενώνουμε τους ανθρώπους. Πολλοί άνθρωποι κάνουν συνοικέσια. Οι συμφιλιώσεις είναι καλύτερες, διότι στα συνοικέσια μπορεί να ακούσεις και λόγια, ενώ στις συμφιλιώσεις ο Θεός θα χαρεί, οι άγγελοι θα πανηγυρίζουν και οι άνθρωποι θα σε μακαρίζουν.

Αγαπητοί μου,

Εάν έχετε κάτι με κάποιον, να ζητήσετε συγχώρηση και να δώσετε συγχώρηση. Εισοδεύουμε στην Μ. Τεσσαρακοστή και ετοιμαζόμαστε κι εμείς να συμπάσχουμε με τον Χριστό. Ας προσπαθήσουμε σας παρακαλώ να κάνουμε πράξη τον λόγο Του: «άν έχεις κάτι με κάποιον, άφησε το δώρο σου μπροστά στο θυσιαστήριο και πήγαινε πρώτα να τα βρείτε και μετά έλα να κάνεις την προσφορά σου στον Θεό.» Δεν έχουμε αρκετό χρόνο μπροστά μας. Να κάνουμε τώρα την αυτοκριτική μας και την έρευνα στην ψυχή μας. Να κάνουμε μια ειλικρινή εξομολόγηση και να ζητήσουμε την βοήθεια του Θεού και των καλών ανθρώπων να μεσολαβήσουν και να συμφιλιώσουν τα πράγματα. Να ταπεινωθούμε και να ζητήσουμε συγγνώμη και να δώσουμε την συγγνώμη μας σε όσους μας έφταιξαν. Και ο Θεός της αγάπης και της συγχωρήσεως, θα συγχωρήσει και τα δικά μας προς Αυτόν πλημμελήματα και αμαρτήματα.

Γένοιτο.

π. Σεραφείμ Ζαφείρης ιεροκήρυκας Ι.Μ. Φθιώτιδος

επεξεργασία π.Γεώργιος Κατζιγκάς

ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΪΤΗ

2010-02-07T20:54:00.000-08:00

Αγαπητοί μου,
στην προσπάθειά μας να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά της Αϊτής για τις δύσκολες ώρες που περνάνε, ξεκινήσαμε μία προσπάθεια συγκέντρωσης τροφίμων. Όσοι από εσάς και τους φίλους σας θέλετε να βοηθήσετε έμπρακτα, καθημερινά 8-10 το πρωί & 4:30-5:30 το απόγευμα στον Ενοριακό μας Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Επανομής θα σας περιμένουμε να προσφέρετε την αγάπη σας σε ρύζι, μακαρόνια, όσπρια, κονσέρβες, λάδι, γάλα εβαπορέ και νερό. Άλλωστε όταν θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία ο Χριστός μας δεν θα μας ρωτήσει πόσους σταυρούς κάναμε και πόσα κεράκια ανάψαμε, αλλά πόσους πεινασμένους ταϊσαμε, πόσους διψασμένους ξεδιψάσαμε και πόσους γυμνούς ντύσαμε. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Με σεβασμό π. Γεώργιος Κατζιγκάς.
τηλ.: 6945810331

Η ζωή είναι μια ευτυχία που δόθηκε από τον Θεό-Πούτιν

2009-12-06T09:05:00.000-08:00

Ο Πρωθυπουργός της Ρωσικής Ομοσπονδία κ. Βλαδίμηρος Πούτιν, κάλεσε χθες να εκτιμήσουμε την κάθε μέρα που ζούμε, επισημαίνοντας ότι η ζωή είναι μια ευτυχία που μας δόθηκε από τον Θεό.
«Νομίζω, ότι το μόνο γεγονός που ζούμε, είναι μια ευτυχία που μας δόθηκε από τον ίδιο Τον Θεό», τόνισε χθες ο Βλαντιμίρ Πούτιν στον χθεσινό ετήσιο μαραθώνιο τηλεοπτικό «διάλογο» με τον Ρωσικό λαό, μετά από ερώτηση μιας 16χρονης κοπέλας αν θυμάται την ευτυχέστερη ημέρα της ζωής του.
Ο κ. Βλαντιμίρ Πούτιν ακόμη τόνισε: «Πάντα λησμονούμε, ότι η ζωή έχει όρια, είναι πεπερασμένη και εάν θα το θυμόμαστε, τότε θα καταλάβουμε ότι κάθε μέρα που ζήσαμε ήταν ευτυχής, και για αυτό να ευχαριστούμε τον Ύψιστο».

«Τότε αλλού και σήμερα εδώ»

2009-12-06T08:49:00.000-08:00

Τα Χριστούγεννα του 1991 κατέβηκε για πάντα η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο από το Κρεμλίνο της Μόσχας και
ανέβηκε η γνωστή, τρίχρωμη, ρωσική.
Στα 74 έτη του σοβιετικού καθεστώτος είχαμε ανθηρό κομμουνιστικό παράδεισο με εκατομμύρια θύματα αντιφρονούντων.
Ο ορθόδοξος κλήρος θεωρήθηκε “αντιπαραγωγικό κοινωνικό στοιχείο” και καταδιώχθηκε βάναυσα. Χιλιάδες κληρικοί για την πίστη τους βρήκαν πρόωρο, αφύσικο και βίαιο θάνατο.
Ο Τρότσκι ίδρυσε την “Ένωση Μαχητικών Αθέων”, η οποία εργάστηκε σκληρά για την επικράτηση των ιδεών της.
Ο Στάλιν δημιούργησε τα φοβερά και απάνθρωπα κολαστήρια των γκουλάγκ στη Σιβηρία, όπου εξορίστηκαν 2,5 εκατομμύρια συνάνθρωποί του, πολλοί από τους οποίους δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους.
Τα περιγράφει καταπληκτικά ο νομπελίστας Αλεξάντρ Σολζενίτσιν. Μεταπολεμικά το σταλινικό καθεστώς έκανε μεγάλες εκκαθαρίσεις μειονοτήτων, που χαρακτηρίστηκαν “συνεργάτες” των Γερμανών.
Εξορίστηκαν μειονότητες, μεταξύ των οποίων και Έλληνες, στο Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν.
Το άθεο καθεστώς θανάτωσε πιστούς, έκλεισε και γκρέμισε εκκλησίες, κατέστρεψε ιερά κειμήλια της χριστιανικής τέχνης. Τελικά, όπως ορθά γράφτηκε, αν “ο κομμουνισμός γνώριζε πόσο θα δόξαζε την εκκλησία διώκοντάς την, ίσως δεν θα αποτολμούσε αυτόν τον φοβερό διωγμό!”.
Ο σπουδαίος σκηνοθέτης Αντρέι Ταρκόφσκι είπε: “Ήταν μεγάλο λάθος να ξεριζώσουν το δέντρο που μας έδινε ελπίδα επί εκατοντάδες χρόνια. Αυτό μας πόνεσε, μας αποπροσανατόλισε…”.
Για να είμαστε όμως ακριβοδίκαιοι, θα πρέπει να πούμε πως από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου οι πιστοί της Ρωσίας δεινοπάθησαν.
Από τότε η εκκλησία υποτάχτηκε πλήρως στο κράτος, έφθασαν να απαγορεύσουν στους μοναχούς να έχουν χαρτί και μελάνι, για να μη γράφουν.
Από την περίοδο του Μεγάλου Πέτρου άρχισε μια περίοδος δυτικοποιήσεως της Ρωσίας. Υπήρξε μια στροφή κατά της βυζαντινής παραδόσεως στη θεία λατρεία.
Κάτι παρόμοιο συνέβη και στην πατρίδα μας, κατά την περίοδο της βαυαροκρατίας. Βυζαντινές εκκλησίες κατεδαφίστηκαν και μοναστήρια έκλεισαν, καθώς ο Όθωνας ήθελε να εξευρωπαΐσει την Ελλάδα. Τα περιγράφει ωραία με δάκρυα ο αγέρωχος στρατηγός Μακρυγιάννης.
Το δέσιμο του πιστού ρωσικού λαού με την Εκκλησία ήταν πάντοτε βαθύ και μεγάλο. Το ίδιο και του ελληνικού με την πηγαία και αφτιασίδωτη ευσέβεια.
Αλλά και οι ρίζες του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι χριστιανικές, παρά τη σημερινή αμφισβήτηση.
Ο Γ. Μαρίνος γράφει πως “οι ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης διακήρυσσαν ότι το όραμά τους για την ενωμένη Ευρώπη στηρίζεται στις αξίες της χριστιανικής πίστεως”. Τον μηδενισμό των διανοουμένων, την απουσία του Θεού και τον θάνατό του σύμφωνα με τους φιλοσόφους ο πολύς Ντοστογιέφσκι τα θεωρεί φαινόμενα δαιμονικά.
Είναι γεγονός, όπως λέγει ο πολύσοφος ιερός Χρυσόστομος, ότι η “Εκκλησία διωκομένη λαμπροτέρα καθίσταται”.
Όσοι επιχειρούν να κόψουν τις εθνικές ρίζες θα μείνουν ανέστιοι. Μια τέτοια επιχείρηση σύντομα ή αργά θα έχει το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.
Θα στραφεί εναντίον αυτών που νόμιζαν ότι θα ωφεληθούν από αυτή την πολεμική.
Στην Ελλάδα αρχίζει πάλι, υπόγεια, σταθερά και ύπουλα να τίθεται η Εκκλησία στο στόχαστρο. Τα παιδιά αμφισβητούν τη μητέρα τους.
Δυσφημείται τεχνηέντως το έργο και η προσφορά της Εκκλησίας και με τρόπο εισέρχεται στις καρδιές των ανθρώπων η αμφισβήτηση και η καχυποψία.
Η Εκκλησία σήμερα στην Ελλάδα έχει περί τα 800 ιδρύματα αγάπης για ορφανά, γέρους, φτωχούς, ασθενείς και πεινασμένους. Αλλού τα ιδρύματα αυτά όχι μόνο δεν φορολογούνται αλλά και επιδοτούνται.
Μένουμε ξανά να απορούμε στοχαστικά. Γιατί άραγε τόσο πολύ και μεγάλο μίσος για την τροφό του γένους Εκκλησία;

Μωυσής Αγιορείτης

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

2009-11-24T03:20:00.000-08:00

Ιερά Μητρόπολις Σάμου και Ικαρίας

Το γεγονός της Ενανθρωπήσεως του Σωτήρος που επαναλαμβάνεται στην Εκκλησία σε κάθε Θεία Λειτουργία, θα εορτασθεί και φέτος μέσα στην ατμόσφαιρα των πανηγυρικών ύμνων και των υπέροχων τροπαρίων της Όρθοδόξου Παραδόσεώς μας. Ωστόσο η πραγματικότητα αυτή μπορεί να βιωθεί καλύτερα από όλους μας ώστε το μήνυμα των εορτών να μείνει ζωντανό και μετά το τέλος του Αγίου Δωδεκαημέρου. Με μερικούς τρόπους που προτείνει η Έκκλησία μας θα μπορούσαμε καλύτερα να ζήσουμε το «Χριστός γεννάται δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε»:

1 Η νηστεία της Εκκλησίας μας είναι μία άσκηση πειθαρχίας και εγκράτειας αλλά και ένας μικρός δείκτης της αγάπης μας στον Θεό. Στη νηστεία πρό των Χριστουγέννων νηστεύουμε το κρέας και τα γαλακτοκομικά προϊόντα, ενώ καταλύουμε ψάρι έως τις 16 Δεκεμβρίου.

2 Μπορούμε να ετοιμασθούμε τακτοποιώντας την ψυχική μας αταξία, πηγαίνοντας εγκαίρως στον πνευματικό μας για εξομολόγηση, χωρίς να αφήνουμε την κατάστασή μας να επιδεινώνεται από τα πάθη και την αμαρτία.

3 Οργανώστε εξορμήσεις αγάπης σε Κοινωφελή Ιδρύματα (Γηροκομεία, Νοσοκομεία κ.λπ.), σε ανθρώπους μοναχικούς και γέροντες, δίνοντας και παίρνοντας αγάπη.

4 Αναζητήστε τον Θεό και τον εαυτό σας στην προσευχή. Μείνετε μόνοι με την ψυχή σας. Επιδιώξτε να μιλήσετε στον Θεό με όλη τη δύναμη της καρδιάς σας.

5 Τακτοποιήστε παλαιότερες οφειλές με ανθρώπους που έχετε αλλάξει λόγια βαριά και έχετε ψυχρανθεί. Ζητήστε πρώτοι συγγνώμη και αφήστε κατά μέρος τους εγωϊσμούς και τα πείσματα.

6 Διαβάστε τα πρώτα κεφάλαια του Ευαγγελιστού Λουκά από την Καινή Διαθήκη που μιλούν για τα γεγονότα της Γεννήσεως του Κυρίου. Μελετήστε το πρωτότυπο και μετά τη μετάφραση. Χωρίς βιασύνη, λέξη-λέξη και προσευχόμενοι.

7 Τακτοποιήστε εγκαίρως τις ετοιμασίες του σπιτιού ώστε να μπορείτε να παρακολουθείτε τις ακολουθίες και να ζείτε τα τελούμενα στην Εκκλησία. Φροντίστε μετά τον Εκκλησιασμό των Χριστουγέννων να μαζευτείτε γύρω από το τραπέζι σαν πραγματική οικογένεια, κάτι που τον υπόλοιπο χρόνο είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο.

8 Μαζέψτε τα μικρότερα παιδιά και τα εγγόνια σας και μιλήστε τους για τα Χριστούγεννα. Φροντίστε εσείς να αναπληρώσετε τα κενά που έχουν τα παιδιά.

9 Αν έχετε γέροντες στο σπίτι των οποίων η μετακίνηση είναι αδύνατη, φροντίστε να συνεννοηθείτε με τον πνευματικό, ώστε να έλθει στο σπίτι να εξομολογήσει και να κοινωνήσει τον δικό σας άνθρωπο.

10 Η προετοιμασία και μετοχή μας στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας είναι ο καλύτερος τρόπος να ζήσουμε τα Χριστούγεννα στην καρδιά μας. Ο,τιδήποτε άλλο, φέρνει παροδική χαρά που χάνεται νωρίς και μας αφήνει περισσότερο μοναχικούς. Όταν λοιπόν το πρωί των Χριστουγέννων χτυπήσουν οι καμπάνες ας ξεκινήσουμε για τις Εκκλησίες μας ζώντας στην εποχή μας αυτό που σαν μικρά παιδιά βιώναμε με τους γονείς μας.

Ας προετοιμασθούμε για τα Χριστούγεννα δίνοντας αυτή τη φορά προσοχή στην ψυχική προετοιμασία μας. Ίσως αυτή τη φορά ζήσουμε πραγματικά και ευλογημένα Χριστούγεννα!

ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ - ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ

2009-11-24T03:06:00.000-08:00

Θέλω, Αγαπητοί μου, και στη σημερινή μας ομιλία να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου, ως συνέχεια της ομιλίας της προηγούμενης Κυριακής, σχετικά με την πολεμική που γίνεται εναντίον της Εκκλησίας μας και της προσπάθειας για την απόδόμηση της Ορθοδόξου Πίστεώς μας.

Στις μέρες μας όποιος Έλληνας πολίτης μιλάει για Πατρίδα, Θρησκεία και Οικογένεια τον κατηγορούν ότι είναι φασίστας, εθνικιστής, σκοταδιστής και μισαλλόδοξος.

Δεν θέλω με τα λόγια μου αυτά να σοκάρω, ούτε να προκαλέσω κανέναν. Τα πρόσφατα όμως γεγονότα σχετικά με την απαγόρευση του Σταυρού στα σχολεία της Ιταλίας (πράγμα που ούτε η Κυβέρνηση ούτε η Εκκλησία ούτε η Κοινωνία της γειτονικής χώρας αποδέχεται), αλλά και η επαναφορά εκ νέου, τόσο στη χώρα μας όσο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, της συζητήσεως σχετικά με τον σεβασμό των θρησκευτικών πεποιθήσεων των πολιτών τους, και κυρίως ο τρόπος που προβάλλονται αυτές οι θέσεις, δεν μπορούν να μας αφήνουν αδιάφορους.

Αυτό που θα πρέπει να μας ανησυχεί όλους είναι ο τρόπος που δήθεν προασπίζονται και διασφαλίζονται οι Ελευθερίες των πολιτών. Σε ένα Δημοκρατικό περιβάλλον σαφώς και οφείλουμε να σεβόμαστε τις θρησκευτικές πεποιθήσεις ΟΛΩΝ των πολιτών. Το πρόβλημα όμως αρχίζει όταν στο όνομα της ισότητας όλων των κρατών οι ελευθερίες κάποιων, άσχετα από το αν αποτελούν μικρό ή μεγάλο μέρος των πολιτών, μπαίνουν σε πρώτη προτεραιότητα έναντι των υπολοίπων. Όταν δηλαδή ξεχνάμε, ότι η ελευθερία του κάθε πολίτη δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιορίζει την ελευθερία του άλλου.

Τα τελευταία χρόνια γίνεται μία έντονη προσπάθεια στον Ευρωπαϊκό χώρο, ώστε να υποβαθμιστούν τα χριστιανικά σύμβολα και παράλληλα να υπερτονιστούν άλλα. Είναι γνωστός ο σάλος που προκλήθηκε, για την απαγόρευση της μαντήλας στη Γαλλία. Μέχρι και ο Τούρκος πρωθυπουργός τότε είχε εκφραστεί κατά της απαγόρευσης αυτής, τη στιγμή που στο δικό του κράτος απαγορεύονται γενικώς τα χριστιανικά σύμβολα, στο όνομα δήθεν του λαϊκού κράτους. Είδαμε πάλι τις αντιδράσεις στην Αθήνα για το σχίσιμο ενός σημειώματος με στίχους από το Κοράνι, και πολλούς να δικαιολογούν τα ακραία γε-γονότα που ακολούθησαν. Κανείς όμως από τα ΜΜΕ και τους "προασπιστές" των θρησκευτικών ελευθεριών δεν ανέφερε καν, ότι στο Ιράν δύο κοπέλες καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή ήταν χριστιανές. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε, κανείς δεν επέδειξε την ελάχιστη ευαισθησία.

Στην Ευρώπη το ζήτημα της κατάργησης των χριστιανικών συμβόλων προέρχεται είτε από τις μουσουλμανικές κοινότητες είτε από ανθρώπους πολιτικά και ιδεολογικά αντίθετους με τη θρησκεία. Στην Ιταλία, τις τελευταίες ημέρες, το ζήτημα έχει λάβει δραματικές διαστάσεις, με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, να θέλει να καταργηθεί ο σταυρός από τις σχολικές αίθουσες, αλλά και την αντίδραση του συνόλου της κοινωνίας (συμπεριλαμβανομένης και της Κυβέρνησης) στην απόφαση αυτή.. Το αιτιολογικό της απόφασης αλλά και των υπερασπιστών της κατάργησης των χριστιανικών συμβόλων είναι, ότι η ύπαρξή τους προσβάλλει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις κάποιων.

Αν όμως δεχτούμε την αρχή, ότι κάθε τι που δεν αρέσει σε κάποιους πρέπει να καταργείται, τότε μοιραία οδηγούμαστε σε αυτό που καταδικάζουμε. Στο όνομα δηλαδή της ελεύθερης έκφρασης μιας ομάδας πολιτών κατάπιέζουμε την ελευθερία της έκφρασης των άλλων. Στο όνομα της ελευθερίας καταργούμε την αρχή του αμοιβαίου σεβασμού και της αποδοχής όλων από όλους. Και αυτό σαφώς είναι φασισμός, άσχετα από που προέρχεται. Οι συνέ-πειες μιας τέτοιας συμπεριφοράς δεν μπορεί παρά να είναι καταστροφικές για τις κοινωνίες, εφόσον από τη μία αντί να εξασθενούν οι διαφορές ανάμεσα στις ομάδες μιας κοινωνίας αυτές οξύνονται και οχυρώνονται. Και από την άλλη, αν εφαρμόσουμε την αρχή, ότι κάθε τι που δεν αρέσει πρέπει να εξαλείφεται, τότε τίποτα δεν μπορεί να σταθεί όρθιο σε μια κοινωνία. Τι δηλαδή;

-Επειδή δεν αρέσει σε κάποιους το Σύνταγμα, θα πρέπει να το κατάργήσουμε;

-Επειδή δεν αρέσει σε κάποιους το ποδόσφαιρο θα πρέπει να γκρεμίσουμε τα γήπεδα;

-Επειδή δεν αρέσει σε κάποιους η θρησκεία θα πρέπει να την καταργήσουμε;

-Επειδή δεν αρέσουν σε κάποιους τα υφιστάμενα σύνορα της χώρας μας, θα πρέπει να τα καταργήσουμε;

-Να γκρεμίσουμε τότε και τις εκκλησιές, και τα καμπαναριά, και τους μιναρέδες, και τις συναγωγές, και τη Βουλή, και τα Δικαστήρια και τις φυλακές.

Και τί θα μείνει τελικά; το απόλυτο χάος.

Ίσως ακούγονται υπερβολικά. Και είναι. Φαίνεται όμως από τα υπερβολικά αυτά παραδείγματα ότι ο τρόπος που τα ζητήματα της ελεύθερης έκφρασης προασπίζονται, οφείλει, κατά κύριο λόγο, να εφαρμόζει την αρχή την οποία θέλει να υπερασπιστεί, δηλαδή την ελευθερία όλων ανεξαιρέτως. Κι αυτό, επειδή ο τρόπος με τον οποίο διεξάγεται η πολεμική κατά των χριστιανικών συμβόλων δεν δείχνει ούτε σεβασμό ούτε αποδοχή ούτε την ελάχιστη ανοχή προς εκείνους που τα δέχονται. Στην Ελλάδα για παράδειγμα κατά καιρούς γίνεται λόγος για την καύση των νεκρών. Οι σκέψεις και οι πεποιθήσεις των υποστηρικτών τους είναι απόλυτα σεβαστές. Επιθυμούμε όμως να σέβονται κι εκείνοι τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω όλων εκείνων που δεν επιθυμούν να αποτεφρωθούν, αλλά προτιμούν την ταφή ως στοιχείο της παράδοσής τους ή πολύ περισσότερο της πίστεώς τους.

-Για ποιό λόγο και στο όνομα ποιάς ελευθερίας θα πρέπει υποχρεωτικά όλοι να ενταχθούμε στις πεποιθήσεις των υπερασπιστών της αποτέφρωσης; Η υποχρέωση όλων να εφαρμόσουν την επιθυμία μιας μερίδας ανθρώπων δεν είναι τίποτε άλλο από στέρηση της δικής τους ελευθερίας.

-Για ποιό λόγο και στο όνομα ποιάς ελευθερίας θα πρέπει να καταργήσουμε τον σταυρό από τη σημαία; Κάποιοι τον θέλουν κάποιοι άλλοι όχι.

-Αν πάλι βρίσκεται ο σταυρός στη σημαία μας δεν είναι για να υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα είναι χριστιανικό κράτος, αλλά για να μας θυμίζει ότι ο αγώνας για την Ελευθερία ήταν "υπέρ Πίστεως και Πατρίδος", όπως μας το έχουν διηγηθεί οι πρωταγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης. Ούτε πάλι είμαστε η μόνη χώρα που έχει στη σημαία της τον σταυρό, ούτε θα φανούμε πιο "δημο-κρατικοί και προοδευτικοί" αν τον καταργήσουμε.

Κατά τον ίδιο τρόπο, κάποιοι ενοχλούνται από τις εικόνες του Χριστού στα σχολεία. Κάποιοι άλλοι όμως τις επιθυμούν. Όπως κάποιοι μπορεί να ενοχλούνται από πολλά στην κοινωνία μας, αλλά είναι υποχρεωμένοι να τα δέχονται και να τα ανέχονται, άσχετα από το αν τα εγκρίνουν ή όχι. Κι εγώ δεν συμφωνώ με τα όσα δείχνει η τηλεόραση, αλλά το κράτος με υποχρεώνει να πληρώνω φόρο υπέρ της ΕΡΤ.

Η ύπαρξη πάλι των συμβόλων στα δημόσια κτίρια (σχολεία, δικαστήρια κλπ) ουδέποτε θεωρήθηκε ως στοιχείο προση-λυτισμού ή επιβολής της θρησκείας ή ότι δηλώνει πως το Κράτος δίνει προτεραιότητα στους χριστιανούς έναντι των μη χριστιανών.

Σαφώς και οφείλουμε να σεβόμαστε τις ελευθερίες των άλλων. Δεν μπορούμε όμως να επικαλούμαστε ότι, η κατάργηση των πεποιθήσεων και των συμβόλων μιας μερίδας της κοινωνίας είναι αυτή που εξασφαλίζει την άνεση μιας άλλης. Ότι, η κατάργηση των θρησκευτικών ελευθεριών των χριστιανών εξασφαλίζει τις θρησκευτικές ελευθερίες των μη χριστιανών. Αυτό είναι τουλά-χιστον υποκριτικό, είναι το άλλοθι όλων εκείνων που επιθυμούν την αποσύνδεση των πολιτών από τις ρίζες τους, από την πίστη τους και από τις παραδόσεις τους. Ως χριστιανοί δεν είμαστε αντίθετοι στην ελευθερία των άλλων. Δεν δεχόμαστε όμως η επίκληση της ελευθερίας των άλλων να καταλύει τις δικές μας ελευθερίες.

Άλλα κράτη αρπάζουν πολιτείες και χώρες κι εμείς, δυστυχώς, κι εκείνα που είναι δικά μας, κι εκείνα, δεν έχουμε την αξία να τα κρατήσουμε. Φοβόμαστε μήπως μας πουν οι Ευρωπαίοι πως δεν είναι δικά μας. Οι Τούρκοι; Αν υπάρχει ένα έθνος που το φοβούνται και το πολεμούν παραπάνω απ' όλα τα άλλα, είμαστε εμείς, γιατί τους έμεινε χαραγμένος στην ψυχή ο φόβος πως, επειδή από εμάς πήραν την Κωνσταντινούπολη, εμείς θα την ξαναπάρουμε πίσω. Είμαστε οι νόμιμοι κληρονόμοι τους. Και η ελληνική κυβέρνηση τι αντιπροσωπεύει; Βέβαια όχι το έθνος. Αν το αντιπροσώπευε, έπρεπε να είχαμε προ πολλού απελπισθεί. Πολιτική ηθική δεν υπάρχει. Κατάντησαν την Ελλάδα να είναι η πρώτη χώρα μέσα στην Ευρώπη στο θέμα της διαφθοράς. Πρέπει να είναι σπουδαίο το γένος των Ελλήνων, αφού το κατατρέχουν όλοι.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία για την Ελ-λάδα, Αγαπητοί μου, δεν είναι είδος πολυτέλειας. Είναι η ζωή και η ψυχή της. Απ’ αυτήν εμψυχώθηκε, παρηγορήθηκε, αναστήθηκε και χάρις σ' αυτήν μεγαλούργησε. Γι' αυτό όσοι πολεμούν την Εκκλησία, πολεμούν και το Έθνος, αλλά μάχονται και τον λαό. Και ο πόλεμος αυτός σήμερα δεν γίνεται κρυφά, αλλά φανερά, επιδεικτικά και με δόλια μέσα. Σε μια εποχή κατά την οποία οι δήθεν «βάρβαροι» λαοί της Αφρικής βρίσκονται στα πρόθυρα της Ορθοδοξίας. Οι Ορθόδοξοι Έλληνες βρίσκονται στα πρόθυρα του αποχριστιανισμού και του εκβαρβαρισμού. Ελέχθη από χείλη ξένου, που γνώρισε από κοντά την Ελλάδα, ελέχθη η φράση και είναι γραμμένη και σε βιβλίο: «Μια σχιζοφρένεια έχει εισέλθει στην ψυχή των σημερινών Ελλήνων. Είναι η σχιζοφρένια που εκφράζεται καθαρά με το αξιοθρήνητο φαινόμενο της συνεχούς απομακρύνσεως από τον Θεό και τις παραδόσεις τους».

Χριστιανοί, ξυπνήστε!

Ορθόδοξοι Έλληνες Χριστιανοί, ξυπνήστε!

-Το κακό παίρνει διαστάσεις μεγάλες.

-Η ατμόσφαιρα μολύνεται, όχι μόνο η φυσική αλλά και η πνευματική.

-Η κάθε μορφής αμαρτία κυκλοφορεί ελεύθερα και αναδίδει παντού τη δυσοσμία της.

-Η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού κρυφά και φανερά πολεμείται.

-Η οικογένεια ξεθεμελιώνεται.

-Οι νόμοι του Θεού καταπατούνται από τους ανθρώπινους νόμους.

-Στα ορθόδοξα ελληνόπουλα διδάσκεται η αθεΐα και ο μαρξισμός.

-Σε λίγα χρόνια, αν δεν θελήσουν να προσέξουν οι αρμόδιοι και οι υπεύθυνοι, (όλοι είμαστε αρμόδιοι και υπεύθυνοι) από τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια δεν θα αποφοιτούν μόνον αγράμματοι. Δεν θα βγαίνουν μόνο ναρκομανείς και νέοι με ψυχικές ανωμαλίες. Θα γίνει κάτι χειρότερο: Θα εξαπολύονται νέοι γενίτσαροι που θα βασανίζουν τους γονείς, θα βεβηλώνουν τις Εκκλησίες και θα εχθρεύονται το Έθνος. Κι αλλοίμονο, αν εν τω μεταξύ έχουμε καμιά εθνική περιπέτεια! Πόσοι απ’ αυτούς τους νέους, που μεγαλώνουν χωρίς ιδανικά, θα θελήσουν να προασπίσουν την Πατρίδα, τα Όσια και τα Ιερά;

Λαέ του Θεού, ξύπνα! Η απάθεια και η αδιαφορία είναι έγκλημα. Η Ορθοδοξία βάλλεται. Ο εχθρός δεν είναι προ των πυλών, είναι εντός των τειχών. Άρχισε και μπαίνει στα ιδρύματα, στα σχολεία, στις οικογένειες, στις καρδιές. Το στρατηγείο του το εγκατέστησε μέσα στα σπίτια με την τηλεόραση. Αν δεν αλλάξουμε έγκαιρα γραμμή πλεύσεως, σε μερικά χρόνια ίσως δεν θα υπάρχει Ορθόδοξο Ελληνικό Ἐθνος. Πνευματικά θα έχει φθαρεί, θα έχει αυτοκτονήσει. Και ίσως... δεν θα υπάρχει και γεωγραφικός χώρος που θα λέγεται Ελλάδα. Η Ορθοδοξία όμως δεν θα χαθεί. Θα βρει άλλες χώρες. Το Έθνος χωρίς την Ορθοδοξία θα χαθεί. Ο Θεός θα μας εγκαταλείψει. Και θα είμαστε όλοι υπεύθυνοι γι' αυτό. Περισ-σότερο από όλους, εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες, με την αδιαφορία μας!...

Σχέδιο αποδόμησης της Ορθοδόξου Χριστιανικής πίστεως;

2009-11-24T02:59:00.000-08:00

Η Νέα τάξη πραγμάτων, Αγαπητοί μου, που αποβλέπει στην εγκατάσταση μιας παγκόσμιας κυβέρνησης και στην ίδρυση μιας πανανθρώπινης θρησκείας, η οποία μέσα από τον Χριστιανισμό, θα οδηγηθεί στη λατρεία του σατανά, μεταξύ των άλλων, προκειμένου να επιβάλλει τις επιδιώξεις της υιοθέτησε την πολυπολιτισμικότητα των λαών και την ετερότητα των μειονοτικών και των μεταναστών. Δηλαδή, αφ’ ενός μεν στον ίδιο χώρο να συγκεντρωθούν και να συγκατοικήσουν πολλοί λαοί με διαφορετικούς πολιτισμούς και αφ’ ετέρου ανάμεσα σ’ αυτούς να συνυπάρχουν μειονότητες και μετανάστες οι οποίοι θα διατηρήσουν την ετερογένειά τους. Και μάλιστα αντί της ονομασίας εθνικό Κράτος, καθιέρωσε την ονομασία κοινωνικό Κράτος.

Κατά συνέπεια, με την αποεθνοποίηση των λαών και την επιβολή της πολυπολιτισμικότητας και της ετερότητας, κατάκερμαρτίζονται και αφανίζονται τα εθνικά γνωρίσματα,όπως: ομογλωσσία, ομοθρησκεία, ομογένεια, η ιστορία κάθε λαού και η επικρατούσα Θρησκεία.

Κάθε αντίθετη άποψη χαρακτηρίζεται εθνικιστική, ρατσιστική και περιβάλλεται με το ένδυμα του φανατισμού. Όπου επεκράτησαν οι αντιλήψεις αυτές της παγκοσμιοποιήσεως, οι μειονότητες απέκτησαν περισσότερα δικαιώματα από τους ντόπιους ιθαγενείς. Τις συνέπειες της πολύπολιτισμικότητας και της ετερότητας των μεταναστευτικών λαών και της καταργήσεως της εθνότητας, τις δοκίμασε πρώτα ο λεγόμενος υπαρκτός σοσιαλισμός των Ανατολικών Χωρών, και έπειτα η Ευρώπη, η οποία απέκτησε πρόσφατα πικρή εμπειρία και επιστρέφει τώρα στον πρώτο της ρυθμό και τρόπο ζωής. Κλασσικό παράδειγμα η Βρετανία, η Γαλλία, η Ολλανδία, η Γερμανία και άλλες χώρες, οι οποίες εγκαταλείπουν την αρχή της πολυπολιτισμικότητας και της ετερότητας και επιστρέφουν στα εθνικά και θρησκευτικά τους ιδεώδη, στα ιστορικά και πνευματικά μορφώματα. Το παράδοξο είναι ότι αυτήν την καινοτόμο παρακμή τη μεταφέρουμε απερίσκεπτα κι εμείς οι Έλληνες στη Χώρα μας. Υπονομεύουμε μόνοι μας το έθνος μας και την Ορθοδοξία μας.

Η ίδια η Πολιτεία - το Κράτος με την αποεθνοποίηση του εκπαιδευτικού μας συστήματος και με την αποδόμηση της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως αναιρεί τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του έθνους και τον χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Η αποδόμηση της ιστορίας, της εθνικής συνειδήσεως και του ελληνικού πολιτισμού αναπόφευκτα οδηγούν στη διάλυση του έθνους και στην αποδόμηση της ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως. Ας ελπίζουμε όμως ότι η μεν Πολιτεία θα αντιληφθεί το μέγεθος της κρίσεως αυτής, θα αναλάβει τις ευθύνες πού της ανήκουν και θα αναχαιτίσει την ορμή της παγκοσμιοποίησεως. Η δε Εκκλησία, ότι δεν θα επιτρέψει την αλλοίωση του χαρακτήρα της Ορθοδοξίας.

Όσο και αν φαίνεται απίστευτο, εισήλθαμε σε περίοδο μιας νέας αιχμαλωσίας. Διανύουμε την περίοδο της παγκοσμιοποιούμενης κοινωνίας. Η αποεθνοποίηση του Γένους των Ελλήνων, ο εκβαρβαρισμός της Ελληνικής γλώσσας και η αποδόμηση της Ορθοδόξου χριστιανικής πίστεως παραπέμπουν ευθέως στην αναγκαιότητα ενός νέου «κρυφού σχολείου». (Του Ηλία Δ. Μπάκου Δρος Θεολογίας-Φιλολόγου. Από το περιοδικό της ΠΕΘ «ΚΟΙΝΩΝΙΑ», Ιανουάριος-Μάρτιος 2009).

Και έρχεται στις μέρες μας η απόφαση - σταθμός του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων η οποία ανοίγει τον δρόμο για την αποκαθήλωση των θρησκευτικών συμβόλων από τις σχολικές αίθουσες όλων των ευρωπαϊκών χωρών, στο όνομα της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους και του σεβασμού στα διάφορα πιστεύω μέσα στην εκπαίδευση.

Πρόκειται για υπόθεση που αφορά μεν τη γειτονική Καθολική Ιταλία, ωστόσο η ισχύς της έχει υπερνομοθετική πανευρωπαϊκή εφαρμογή. Η Ελλάδα δεν υποχρεούται μεν άμεσα να την εφαρμόσει, δεν μπορεί όμως να την παρακάμψει. Οφείλει μάλιστα να τη λάβει σοβαρά υπόψη της από δω και πέρα, εάν δεν επιθυμεί καταδίκη της χώρας για παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι στο πλαίσιο του διαλόγου μεταξύ πολιτείας και Εκκλησίας για τον καθορισμό διακριτών ρόλων, που μόλις ξεκίνησε, εκτός των θεμάτων φορολόγησης της εμπορικής αξίας της Εκκλησιαστικής περιουσίας, τίθενται πλέον εκ των πραγμάτων και άλλα ζητήματα όπως: η πλήρης κατάργηση του θρησκευτικού όρκου, η αποκαθήλωση των θρησκευτικών εικόνων από τα σχολεία και τα δικαστήρια, η κατάργηση των υποχρεωτικών θρησκευτικών τελετών στην εκπαίδευση και τη λειτουργία των θεσμών, καθώς επίσης η απαλλαγή από το υποχρεωτικό ακόμη μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία.

Δυστυχώς, για εμάς τους Έλληνες, γιατί όλοι «οι καλοί φίλοι μας και γείτονές μας», με καλά οργανωμένη προπαγάνδα σε βάρος μας, απαιτούν να απαρνηθούμε τον πολιτισμό μας. Να απόδεχθούμε το «όραμα», ότι μόνοι εμείς από όλους τους γείτονές μας οφείλουμε να έχουμε ανοικτά σύνορα ελεύθερης διέλευσης και εγκατάστασης και να είμαστε παθητικοί στην πλαστογράφηση της ιστορικής αλήθειας. Να είμαστε ειρηνιστές και υποχωρητικοί στις επεκτατικές προκλήσεις των εχθρών μας. Πράοι και αδιάφοροι στην κατάργηση της Ελληνικής μας ταυτότητας και σιωπηλοί στην ανθελληνική μισαλλοδοξία. Αμνήμονες, ανιστόρητοι και επιλήσμονες, δίχως ήρωες και διάθεση αντίστασης. Ανεκτικοί στην κατάργηση των ηθών και εθίμων. Χωρίς ιδανικά ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Αρνησιπάτριδες, άθεοι ή πανθρησκευόμενοι αφ’ ενός και υπερασπιστές των αιρέσεων και των τεχνητών ψευδοθρησκειών αφ’ ετέρου. Με κατάργηση των εθνικών συμβόλων, καθαίρεση των θρησκευτικών συμβόλων και εικόνων, από σχολεία και δικαστήρια και από όλες τις δημόσιες υπηρεσίες (για να μην ενοχλούνται οι μετανάστες).

Με τέτοια απάθεια και αδιαφορία σιγά - σιγά θα επιβληθεί η κατάργηση του νόμου που παρεμποδίζει τον προσηλυτισμό, θα επέλθει το τέλος των παρελάσεων. Η αντικατάσταση του θρησκευτικού όρκου με τον πολιτικό. Η αντικατάσταση της σημαίας με τον σταυρό, από το σκέτο έγχρωμο πανί. Η κατάργηση των θρησκευτικών αργιών λόγω γενικευμένης ανεξιθρησκίας συμπεριλαμβανομένης της αργίας της Κυριακής (για να μην υπάρχει ελεύθερος χρόνος, οικογενειακές στιγμές, εκκλησιασμός, αναψυχή). Η κατάργηση των εθνικών εορτών για να μην καλλιεργείται ο αντιστασιακός πατριωτισμός. Η κατάργηση των διακοπών των Χριστουγέννων και της Αναστάσεως, του θρησκευτικού στολισμού των πλατειών, ακόμη και του χτυπήματος της καμπάνας, γιατί ενοχλεί τους αλλοθρήσκους! Θα επιβάλλουν την γενικευμένη απελευθέρωση του δικαιώματος της άρνησης στράτευσης και την καλλιέργεια μίσους και απέχθειας για ότι είναι Ελληνικό. Την επιβράβευση σε ότι μας συκοφαντεί. Θα μιλάμε υποχρεωτικά τα αγγλικά ως επίσημη γλώσσα του κράτους μας, στην οποία θα γράφονται και όλα τα επίσημα δημόσια έγγραφα και θα είμαστε πολίτες του κόσμου!!

Αυτή είναι η πλευρά της Βαβυλωνίας που καλούμαστε να μετατραπούμε!! Εμείς λοιπόν, να σβήσουμε την εθνική μας συνείδηση και να κάψουμε την εθνική μας ταυτότητα!

Τι θα γίνει όμως με την άλλη πλευρά;

Οι «άλλοι» θα αποτελούν αναγνωρισμένες μειονότητες με κατοχυρωμένα δικαιώματα! Θα έρχονται μουσαφίρηδες και θα γίνονται νοικοκύρηδες της Ελλάδας. Θα έχουν προνομιακό δικαίωμα διατήρησης του πολιτισμού που κατάγονται. δίχως να έχουν τις υποχρεώσεις των αυτοχθόνων. Ανεξάρτητα δε από την αριθμητική τους παρουσία θα αποτελούν μειονότητα και θα έχουν ισότιμα δικαιώματα. Όποτε αποφασίσουν, αν έχουν εγκατασταθεί κοντά στα σύνορα των κρατών καταγωγής τους, θα έχουν και δικαίωμα ένωσης με αυτά. Θα έχουν το δικαίωμα στην εκμάθηση των γλωσσών καταγωγής τους και οι οποίες θα αναγνωριστούν επιπλέον ως μειονοτικές. Ακόμη θα έχουν εθνική συνείδηση την οποία θα δικαιούνται να διατηρήσουν.

Τώρα που καταργήθηκε πονηρά η ναοδομία, θα έχουν τους ευκτήριους ετερόδοξους οίκους όπου θέλουν, ακόμη και δίπλα στις ορθόδοξες Εκκλησίες!! Θα αρνούνται το εθνικό δίκαιο και θα απαιτούν τους θρησκευτικούς δικαστές του δόγματός τους. Θα έχουν δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι και θα αποκτούν αυτόματη υπηκοότητα για όποιον γεννιέται στη χώρα. Θα εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο με ελάχιστη εκπροσώπηση, ως μειονότητες. Θα ενωθούν μεταξύ τους και θα αμφισβητήσουν το ενιαίο και αδιάσπαστο του κράτους. Γι’ αυτούς δεν θα ισχύει η κατηγορία του φανατικού, του εθνικιστή, μιας και η δική τους εθνική ταυτότητα οφείλει να διατηρηθεί και να επιβραβευθεί! Τα δικά τους ήθη και έθιμα θα μπορούν να εκπληρωθούν δίχως εμπόδια στην χώρα υποδοχής τους. Θα προσλαμβάνονται στο δημόσιο με ποσόστωση όλες οι μειονότητες! Ακόμη θα κατοχυρωθούν ως μειονότητα και οι ομοφυλόφιλοι, που θα κάνουν νόμιμους «γάμους» και θα υιοθετούν παιδιά!

Η εφαρμογή της διπλής αυτής απειλήςεξαπάτησης των Ελλήνων, Αγαπητοί μου, έχει προχωρήσει αρκετά, ώστε τα περισσότερα από αυτά που προείπαμε ήδη έχουν πραγματοποιηθεί και μερικά πρόκειται να εφαρμοσθούν!! (Αλέξανδρος Χρυσανθακόπουλος πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ).

Αχ! Ελλάδα μας γλυκιά!

Απ΄τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά....

Και απ' τα χέρια και τα λόγια των πολιτικών, χαντακωμένη για χρόνια πολλά!

Μόνο από τον λαό θα δοξαστείς ξανά!

Αχ! Ελλάδα μας γλυκιά, ήσουν μια χώρα γεμάτη λεβεντιά και τώρα σε καταστρέφουν ξανά και ξανά...

Και ο λαός σου, ζει χωρίς φτερά, γιατί σου τα έκοψαν τα τρωκτικά, που ψηφίζουμε συχνά - πυκνά!

Πότε θα ξυπνήσει ο λαός σου; Γιατί μόνο αυτός μπορεί να σου δώσει και πάλι το χαμόγελό σου!

Επεξεργασία: Πρωτ. Αθανάσιος Δ. Κατζιγκάς
15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009

Γ Ι Ο Γ Κ Α μέρος 1ο

2009-11-24T02:48:00.000-08:00

«Εγερθήσονται γαρ ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και δώσουσι σημεία μεγάλα και τέρατα, ώστε πλανήσαι, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς».( Ματθ. 24, 24-25)

Η εποχή μας, Αγαπητοί μου, είναι εποχή μεγάλης πνευματικής συγχύσεως και αποστα-σίας από το θέλημα του Θεού. Πατέρας αυτής της καταστάσεως και της αποστασίας είναι ο διάβολος, ο οποίος χρησιμοποιεί ανθρώπους τους οποίους παρασύρει στην πλάνη, για να επιτύχει το ανθρωποκτόνο σχέδιό του. Τη σύγ-χυση αυτή καλλιεργούν κυρίως οι ομάδες της λεγόμενης «Νέας Εποχής του Υδροχόου».

Βασική τους διδασκαλία είναι ότι όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο. Όλες οι θρησκείες είναι δρόμοι που οδηγούν, όπως λένε, στον ίδιο σκοπό. Να όμως που ο ίδιος ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, τους διαψεύδει λέγοντας στο ιερό Ευαγγέλιο: «Εγώ ειμί η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή» (Ιω.,14,6). Συνεπώς, δεν υπάρχουν πολλοί δρόμοι που οδηγούν στη σωτηρία, παρά ένας και μοναδικός που είναι ο Χριστός και η Εκκλησία του.

Οι κήρυκες της συγχύσεως αυτής ταυτίζουν τη χριστιανική προσευχή με τη γιόγκα και τον διαλογισμό, που είναι τεχνικές των ανατολικών θρησκειών και του αποκρυφισμού.

Η γιόγκα, όπως αποδεικνύει η ιστορία, οι μέθοδοι και ο στόχος της, αποτελεί αναμφισβήτητα θρησκευτική πρακτική. «Γιόγκα είναι ο πρακτικός τρόπος για να βαδίσουμε στο μονοπάτι της επιστροφής μας, δηλαδή, στον Θεό… και ο σκοπός όλων των συστημάτων γιόγκα είναι η ένωση και η απορρόφηση της ψυχής στην Πηγή της, τον Θεό».

Η γιόγκα είναι μια αρχαία πρακτική, «η οποία περιλαμβάνει συγκεκριμένες αναπνευστικές κινήσεις και στάσεις του σώματος με σκοπό να επιτευχθεί η ένωση πνεύματος, σώματος και ψυχής».

Η γιόγκα -λένε- είναι «σύστημα επιστημονικό». Πολλοί άνθρωποι στη Δύση εντυπωσιάζονται ή προσελκύονται στα διάφορα είδη της γιόγκα επειδή υποφέρουν από δύο βασικά προβλήματα :

1-Από το άγχος και τα ψυχολογικά προβλήματα, και

2-κυρίως από μία παντελή άγνοια του τι είναι η γιόγκα.

Ταυτόχρονα οτιδήποτε προσφέρεται ως «επιστημονικό» γίνεται εύκολα αποδεκτό στον απλό κόσμο που διακατέχεται από δέος προς ό,τι προβάλλεται ως επιστήμη, χωρίς καν να εξετάζει αν υπάρχει η παραμικρή σχέση με την επιστήμη.

Η γιόγκα εξαπλώθηκε στη Δύση διαφημιζόμενη ως «γυμναστική» που οδηγεί σε «χαλάρωση, ψυχοσωματική ευεξία, απαλλαγή από το άγχος, ισχυροποίηση του ανοσοποιητικού και νευρικού συστήματος, βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος και εξισορρόπηση του εγκεφάλου».

Αν και η γιόγκα έχει γίνει γνωστή ως μέθοδος σωματικής εκγύμνασης, δεν είναι πνευματικά ουδέτερη. Οι στόχοι της δεν αφορούν μόνο στο σώμα, αλλά επεκτείνονται κυρίως στο πνεύμα. Διαβάζουμε σε σχετικό εγχειρίδιο «Η γιόγκα είναι κάτι παραπάνω από μία απλή σειρά ασκήσεων». «Η τακτική άσκηση γιόγκα δημιουργεί αρμονία ανάμεσα στο πνεύμα και το σώμα… προκειμένου να βοηθήσει το άτομο να απελευθερώσει και να αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητές του… Η πρακτική της γιόγκα απότελεί απλώς το μέσο με το οποίο ανακαλύπτουμε και απελευθερώνουμε την έμφυτη σοφία. Η γιόγκα ανοίγει τις πόρτες στις πραγματικές δυνατότητες που έχουμε σαν άτομα μέσα από ένα σύστημα συνειδητών ασκήσεων, που εκπαιδεύουν όχι μόνο το σώμα, αλλά και την αναπνοή και, σε τελική ανάλυση, το πνεύμα».

Σήμερα η γιόγκα έχει μία τρομακτική εξάπλωση σε χώρες χριστιανικές. Από τα Βουδιστικά μοναστήρια έχει περάσει στα σαλόνια της Δύσης. Τη συναντά κανείς σε διάφορες ομάδες Ινδουιστικού και Βουδιστικού προσανατολισμού, σε πλήθος νεοεποχίτικων αποκρυφιστικών ομάδων και παραθρησκευτικών οργανώσεων.

Τη συναντά κανείς σε γυμναστήρια, σχολές χορού, σε πολιτιστικούς συλλόγους, ακόμα και σε σχολεία. Υπάρχουν πολλά κέντρα και ομάδες στην Ελλάδα που οργανώνουν μαθήματα γιόγκα, ακόμα και για εγκύους και για παιδιά σχολικής και προσχολικής ηλικίας. Λένε ότι η γιόγκα απευθύνεται σε ανθρώπους κάθε φυλής, θρησκείας ή δόγματος.

Για τον Χριστιανό η γιόγκα είναι ασυμβίβαστη με τη διδασκαλία και τα δόγματα της πίστεώς του.

Παρόλα αυτά, αν και ζούμε σε ένα χριστιανικό κράτος, με εντολή του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων εισάγεται στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως η θρησκεία της γιόγκα. Βέβαια ο εκπαιδευτικός κόσμος δεν έμεινε αδρανής. Οι Εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής υπέβαλλαν ένσταση για την άρση της αποφάσεως αυτής.

Είναι όμως λυπηρό το γεγονός όταν διαβάζει κανείς στο φυλλάδιο των δραστηριοτήτων του πολιτιστικού συλλὀγου της Επανομής, ότι ανάμεσα στις άλλες του δραστηριότητες, δημιούργησε και τμήμα διδασκαλίας γιόγκα. Και συγκεντρώνονται δύο φορές την εβδομάδα για να παρακολουθήσουν μαθήματα γιόγκα. Γίνεται δε περισσότερο λυπηρό το γεγονός όταν μέλη του συλλόγου αυτού είναι και ορθόδοξοι χριστιανοί. Ποιά, λοιπόν, είναι η αντίδραση, η διαμαρτυρία και η μαρτυρία αυτών των χριστιανών; Ο καθένας βέβαια είναι ελεύθερος να ασπαστεί τον Ινδουισμό, τον Βουδισμό και τις όποιες θρησκευτικές πρακτικές θέλει, αλλά εν γνώσει του και όχι πλανώμενος.

Θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι οι ορθόδοξοι Χριστιανοί, ότι η γιόγκα δεν έχει απολύτως καμία σχέση με την ορθόδοξη πίστη.

Η γιόγκα δεν είναι απλή και αθώα μέ-θοδος χαλάρωσης, δεν είναι τρόπος αποβολής του άγχους, δεν είναι μέθοδος σωματικής ευεξίας, όως διαφημίζεται, αλλά στάδιο του ινδουιστικού διαλογισμού και των ανατολικών θρησκειών, που συνδέεται με την αντιχριστιανική θεωρία της μετεμψύχωσης.

Στις διάφορες σχολές γιόγκα διαπιστώνουμε την άμεση εξάρτηση των ασκουμένων από ινδουιστή δάσκαλο (γκουρού) που τους καθοδηγεί και τους αλλάζει το ορθόδοξο χριστιανικό τους όνομα. Οι διάφορες τεχνικές της γιόγκα δεν έχουν σχέση με την επιστήμη, αντίθετα έχουν τα χαρακτηριστικά της μαγείας.

Η ενασχόληση με την Γιόγκα κρύβει ψυχικούς και σωματικούς κινδύνους.

Η «Νέα Εποχή του Υδροχόου», που πολεμά τη Mία, Αγία, Kαθολική και Αποστολική Εκκλησία, την Ορθοδοξία μας, κατακλύζει τη χώρα μας με την προβολή της γιόγκα για να παραπλανήσει με το δαιμονικό δόγμα, πως οι θρησκείες είναι ίδιοι δρόμοι που οδηγούν στον ίδιο σκοπό.

Καλούμε τους ορθοδόξους Χριστιανούς και κυρίως τους νέους της Επανομής, να αντισταθούν στα ιδεολογικά προστάγματα της Νέας Τάξης Πραγμάτων, να συνδεθούν με την Ενορία τους και τους Ιερείς τους για να γνωρίσουν την ορθόδοξη άσκηση και πνευματικότητα.

Η ενασχόληση με τη γιόγκα είναι για τους ορθοδόξους Χριστιανούς ασυμβίβαστη με τη διδασκαλία και τα δόγματα της Πίστεώς τους.

Η ενασχόληση με τη γιόγκα είναι άρνηση της Ορθοδόξου Πίστεως και βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος.

Άγγελοι στη Γη

2009-11-07T10:48:00.000-08:00

Ήταν το έτος 1945. Μόλις είχε τελειώσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος…Εκατοντάδες πόλεις είχαν καταστραφεί...Ακόμη περισσότερες είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης…50 εκατομμύρια ανθρώπινα όντα είχαν πεθάνει…Και ο Θεός στεκόταν στον ουρανό και κοίταζε πώς ενεργούσαν οι άνθρωποι στη γη…Και παρατήρησε πως βασίλευε η απομόνωση… Παρατήρησε επίσης την αναδόμηση των πόλεων, η οποία προχωρούσε όπως και τα ανθρώπινα όντα, και ήδη το 1965 ήμασταν 3 δισεκατομμύρια…Και όταν το έτος 2000 φτάσαμε τα 6 δισεκατομμύρια… Μπόρεσε να διακρίνει ότι η θεϊκή δύναμη της αγάπης είχε χαθεί ενώ αυξανόταν η απομόνωση…

Ο Θεός έβλεπε ακόμη πολλούς ανθρώπους να είναι σε εμπόλεμη κατάσταση, οι πλούσιοι χώρια από τους φτωχούς, οι υγιείς μακριά από τους ασθενείς, οι ελεύθεροι χώρια από τους σκλάβους … Συζύγους, άντρες και γυναίκες, που δεν κάλυπταν το σκοπό του πνεύματός τους…Γι’ αυτό το λόγο τότε, κάλεσε μια στρατιά αγγέλων και τους είπε: μπορείτε να δείτε τα ανθρώπινα όντα; Χρειάζονται βοήθεια! Θα πρέπει να κατέβετε στη γη…

-Εμείς; ρώτησαν οι άγγελοι με δέος και φόβο, γεμάτοι όμως πίστη.

– Ναι, εσείς είστε οι εντεταλμένοι, κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά!…Δημιούργησα τον άνθρωπο καθ’ εικόνα και ομοίωσή μου, αλλά με ιδιαίτερες ικανότητες τον καθέναν. Επέτρεψα διαφορές ανάμεσά τους για να φτιάξουν όλοι μαζί το βασίλειο…Κάποιοι θα έφτιαχναν πλούτη για να τα μοιραστούν με τους φτωχούς. Άλλοι θα είχαν καλή υγεία για να φροντίζουν τους άρρωστους…Κάποιοι θα ήταν σοφοί και, άλλοι, πολύ απλοί, για να μπορέσουν να μοιραστούν αισθήματα αγάπης, θαυμασμού και σεβασμού. Οι καλοί θα έπρεπε να προσεύχονται για εκείνους που ενεργούσαν σα να ήταν κακοί, ο υπομονετικός να ανέχεται τον νευρωτικό… Τελικά…

-Για τι ακριβώς πρόκειται; ρώτησαν ανήσυχοι οι άγγελοι.

-Μιας και οι άνθρωποι ξέχασαν ότι τους έκανα διαφορετικούς για να συμπληρώνει ο ένας τον άλλον κι έτσι να αποτελέσουν το σώμα του αγαπημένου μου υιού.Θα κατέβετε εσείς μαζικά με εμφανείς διαφορές και ειδικές αποστολές…

Εσύ θα έχεις τέλεια μνήμη και αυτοσυγκέντρωση…. Θα είσαι τυφλός.

Εσύ θα είσαι πολύ ξεχωριστός με το σώμα σου και πολύ δημιουργικός για να εκφράζεσαι… Θα είσαι κωφάλαλος.

Εσύ θα έχεις βαθειές σκέψεις, θα γράψεις βιβλία, θα είσαι ποιητής. Θα έχεις εγκεφαλική παράλυση.

Εσένα θα σου δώσω το δώρο της αγάπης και θα είσαι ο εκφραστής της, θα υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εσένα σε όλη τη γη, και δεν θα υπάρχει καμία φυλετική διάκριση ανάμεσά σας, γιατί το πρόσωπο, τα μάτια σας, τα χέρια και το σώμα σας θα είναι ίδια, σα να ήσασταν αδέρφια εξ αίματος… Θα έχεις Σύνδρομο Down.

Εσύ θα είσαι κοντούλης, και το χιούμορ και η γλυκύτητά σου θα φτάνουν μέχρι τον ουρανό… Θα είσαι νάνος.

Εσύ θα ζήσεις στη γη, αλλά το μυαλό σου θα παραμείνει στον ουρανό, θα προτιμάς να ακούς τη δική μου φωνή από αυτή των ανθρώπων… Θα είσαι αυτιστικός.

Εσένα τα οστά σου θα είναι πολύ ευάλωτα, και αν και θα σπάνε συνέχεια, η εξυπνάδα και η χαρά σου δεν θα συγκρίνονται με κανενός άλλου… Θα έχεις ατελή οστεογένεση.

Εσύ θα γεννηθείς με δυσμορφίες εσωτερικά κι εξωτερικά, αλλά θα είσαι ένα άτομο πολύ θετικό και πρόσχαρο … Θα έχεις σύνδρομο Morquio (έλλειψη ενός ενζύμου).

Στο τελευταίο αγγελάκι είπε: Θα είσαι εργατικός όπως κανείς άλλος, θα σου λείπουν τα χέρια και θα τα κάνεις όλα με τα πόδια και το στόμα.

Οι άγγελοι ένοιωσαν ικανοποιημένοι με τη διαφοροποίηση που τους έκανε ο Κύριος, αν και τους προκαλούσε τεράστια θλίψη το ότι θα έπρεπε να αποχωριστούν τον ουρανό προκειμένου να εκπληρώσουν την αποστολή τους.

-Πόσο θα ζήσουμε χωρίς να σε βλέπουμε;
-Πόσο καιρό θα είμαστε μακριά σου;
Μην ανησυχείτε! Θα είμαι πάντα μαζί σας. Επιπλέον, αυτό θα κρατήσει μερικά χρόνια…
Εντάξει Πατέρα! Θα είναι μόνο για μια στιγμή στο αιώνιο ρολόι..
Και ήρθαν συγκινημένοι στη γη…

Κάθε ένας ήρθε στη μήτρα μιας μητέρας, και πήρε μορφή σε 6,7,8 ή 9 μήνες... Με τη γέννησή τους τους δέχτηκαν με πολύ πόνο, προξένησαν φόβο και άγχος. Κάποιοι πατεράδες αρνήθηκαν την αποστολή... Άλλοι ενοχλήθηκαν πολύ... Άλλοι επέρριψαν ευθύνες κι έφτασαν στο σημείο να διαλύσουν το γάμο τους... …και πολλοί περισσότεροι έκλαψαν με αγάπη, και αποδέχτηκαν την ΕΥΘΥΝΗ… και πολλοί περισσότεροι έκλαψαν με αγάπη, και αποδέχτηκαν την ΕΥΘΥΝΗ…

Την ΕΥΘΥΝΗ να τα εκπαιδεύσουν…

Την ΕΥΘΥΝΗ να τα καθοδηγήσουν στη ζωή… Και ο άνθρωπος συνεχίζει να μαθαίνει από αυτό το δύσκολο μάθημα που μας έστειλε ο Θεός.

Θα συνεχίσουν να κατεβαίνουν άγγελοι στη γη, με ΑΝΩΤΕΡΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ σε κορμιά… Και θα συνεχίσουν να έρχονται ώσπου να δείξουμε ανθρωπιά στον πλανήτη, οσπου δείχνοντας ανθρωπιά, να ξεμπερδεύουμε με τις διαφορές μας και τους πολέμους…

Μέχρι να αποδείξουμε, τέλος, ότι οι αξίες της οικογένειας είναι πάνω από τη δυσαρέσκεια, το μίσος και τη ζήλια.

Οι άγγελοι γνωρίζουν ότι το έργο τους είναι η ένωση. Η πίστη, η ελπίδα και η φιλανθρωπία που θα ορίζονται από την αγάπη… ..αυτοί έχουν μάθει να συγχωρούν, και με μεγάλη υπομονή θα ζήσουν τη ζωή τους φωτίζοντας όλους όσους…. όλους εκείνους έμαθαν να τους αγαπούν.

Να το θυμάστε καλά…και ο Θεός να σας ευλογεί!

Ανακομιδή των Λειψάνων του Αγίου Γεωργίου του Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου

2009-11-02T00:41:00.000-08:00

Βίος Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου !

Βίος του Αγίου Γεωργίου του Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου, του οποίου η Εκκλησίας μας τιμά την μνήμη στις 23 Απριλίου. Η δε Ανακομιδή των Λειψάνων του στις 3 Νοεμβρίου.

Ο άγιος Γεώργιος γεννήθηκε μεταξύ των ετών 280-285 μ.Χ., πιθανότατα στην περιοχή της Αρμενίας, από τον Έλληνα Συγκλητικό, στρατηλάτη στο αξίωμα, κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, Γερόντιο. Εκεί, σε ένα μοναστήρι της περιοχής, ο Άγιος δέχθηκε το Μυστήριο του Βαπτίσματος και έγινε μέλος της Εκκλησίας. Ο πατέρας του Αγίου, Γερόντιος, καταγόταν από πλούσια και επίσημη γενιά της Καππαδοκίας. Σε παλαιό χειρόγραφο αναφέρεται, ότι γεννήθηκε στον Σεβαστούπολη της Μικρής Αρμενίας, αρχικά ήταν ειδωλολάτρης και αργότερα έγινε χριστιανός. Η σύζυγός του ονομαζόταν Πολυχρονία, ήταν χριστιανή και καταγόταν από τον γνωστό Λύδδα (Διάσπολη) της Παλαιστίνης. Όπως αναφέρουν οι πηγές, η οικογένεια του Αγίου, Όταν εκείνος ήταν σε μικρή ηλικία, μετοίκησε στην Λύδδα, λόγω του θανάτου του πατρός του.

Η πίστη του Αγίου γίνεται αφορμή να βαπτισθούν οι στρατιωτικοί Ανατόλιος και Πρωτολέων, Βίκτωρ και Ακίνδυνος, Ζωτικός και Ζήνωνας, Χριστοφόρος και Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος και Αντώνιος, των οποίων την μνήμη εορτάζει η Εκκλησία στις 20 Απριλίου, και η βασίλισσα Αλεξάνδρα, σύζυγος του Διοκλητιανού, μαζί με τους δούλους της Απολλώ, Ισαάκιο και Κοδράτο, των οποίων η μνήμη τιμάται στις 21 Απριλίου.

Ο Διοκλητιανός δεν το περίμενε και έφριξε με την στάση του Γεωργίου. Τότε άρχισε για τον Άγιο μια σειρά φρικτών βασανιστηρίων, αλλά και θαυμάτων, που έφεραν πολλούς ειδολολάτρες στη χριστιανική πίστη. Αφού τον λόγχισαν, ξέσκισαν τις σάρκες του με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα, τον έριξαν σε λάκκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Από όλα αυτά ο Θεός τον κράτησε ζωντανό και έγινε αιτία να εξευτελιστούν τα είδωλα και οι εκφραστές τους.

Ο Άγιος μαρτύρησε προσευχόμενος, «απετμήθη την κεφαλήν», την Παρασκευή 23 Απριλίου του έτους 303 μ.Χ. Κατά δε τον υπολογισμό του ιστορικού Ευσεβίου, και σύμφωνα με το μακεδονικό ημερολόγιο, αντιστοιχούσε στην Παρασκευή της Διακαινησίμου, του Πάσχα. Κρυφά σήκωσαν οι Χριστιανοί το πάντιμο λείψανο του και το έθαψαν, μαζί με αυτό της αγίας μητρός του, η οποία μαρτύρησε την ίδια ή την επόμενη ημέρα. Ο πιστός υπηρέτης του Αγίου, Πασικράτης, εκτελώντας την επιθυμία του Αγίου, παρέλαβε το άγιο λείψανο του Μάρτυρα, μαζί με αυτό της μητέρας του, και τα μετέφερε στην Λύδδα της Παλαιστίνης. Από εκεί, όπως βεβαιώνουν οι πηγές, οι Σταυροφόροι πήραν τα ιερά λείψανα της Αγίας Πολυχρονίας και τα μετέφεραν στην Δύση.

Μετά τον μαρτυρικά θάνατο του Αγίου μαρτύρησαν και οι συνδέσμιοί του Ευσέβιος, Νέων, Λεόντιος, Λογγίνος και άλλοι τέσσερις μαζί. Την μνήμη τους τιμά η Εκκλησία στις 24 Απριλίου.

Βλέπουμε, ότι με κέντρο την ημέρα του μαρτυρίου του Αγίου, δημιουργείται μέσα στον λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας, ένας εορτολογικός κύκλος, ο οποίος καλλιεργείται περισσότερο από τα Τυπικά της Κωνσταντινούπολης, που ξεκινά στις 20 Απριλίου και τελειώνει στις 24 του αυτού μηνός. Ο εορτολογικός αυτός κύκλος δείχνει την περίοπτη θέση του Μάρτυρος στην ζωή της Εκκλησίας.

Κατά την Εκκλησία μας, ο ένδοξος αυτός μεγαλομάρτυρας είναι ο μαργαρίτης ο πολύτιμος, ο αριστεύς ο θείος, ο λέων ο ένδοξος, ο αστήρ ο πολύφωτος, του Χριστού οπλίτης, της ουρανίου στρατιάς ο συνόμιλος.

Απολυτίκιο

Ως των αιχμαλωτων ελευθερωτης,

και των πτωχων υπερασπιστης,

ασθενουντων ιατρος, βασιλεων υπερμαχος,

Τροπαιοφορε Μεγαλομαρτυς Γεωργιε,

πρεσβευε Χριστω τω Θεω,

σωθηναι τας ψυχας ημων.

Ανακομιδή των Λειψάνων

του Αγίου Γεωργίου του Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου

και εγκαίνια Ναού του στη Λύδδα της Ιόππης

Μετά την κατάπαυση των διωγμών και την επικράτηση του χριστιανισμού σ' όλο το Ρωμαϊκό κράτος, επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, οι χριστιανοί ανήγειραν μεγαλοπρεπή Ναό στη Λύδδα της Ιόππης, όπου μετακόμισαν το ιερό λείψανο του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, για να το προσκυνούν πλέον άφοβα. Έγιναν δε μετά την κατάθεση του Ιερού λειψάνου και τα εγκαίνια του Ναού στις 3 Νοεμβρίου και από τότε κάθε χρόνο η Εκκλησία μας, τελεί κατά την ήμερα αυτή την ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του μεγαλομάρτυρα, προς δόξαν Θεού.

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ως ήλιος έμψυχος, τη ση αθλήσει φανείς,

θεσμώ έδυς φύσεως, αλλ' ανατέλλεις εκ γης,
δια των λειψάνων σου,

όλος λελαμπρυσμένος,
τη του Πνεύματος αίγλη,

εκλάμπων τη οικουμένη, ιαμάτων ακτίνας,

Γεώργιε μεγάλαθλε, πιστών η αντίληψις.

Διάγγελμα του Ιωάννη Μεταξά προς τον ελληνικό λαό (28-10-1940)

2009-10-28T00:29:00.000-07:00

Προς τον ελληνικόν λαόν,

Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της. Μολονότι επεδείξαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην, προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημας το δικαίωμα να ζώμεν ως ελεύθεροι Έλληνες μου εζήτησεν σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν, την παράδοσιν τμημάτων του εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της. θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρέσβυν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ' εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.

Έλληνες,

τώρα θα αποδείξωμεν εάν είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας, την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος ας εγερθή σύσσωμον, αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά σας, και τα ιεράς μας παραδόσεις.

Νυν υπέρ πάντων ο αγών

Ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως

Ιωάννης Μεταξάς

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Α΄ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

2009-10-27T23:12:00.000-07:00

Μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

του εν τω αγιωνύμω όρει του Άθω ασκήσαντος

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Ο άγιος Αθανάσιος γεννήθηκε στην Αδιανούπολη το 1235 και στο άγιο βάπτισμα έλαβε το όνομα Αλέξιος. ΙΙαιδί ακόμη, έμεινε ορφανός από πατέρα• τον ανέθρεψε η μητέρα του και νωρίς επέδειξε φλέγοντα ζήλο για την άσκηση των ευαγγελικών αρετών και τη μελέτη των ιερών γραμμάτων. Μια μέρα, διαβάζοντας με κατάνυξη τον βίο του οσίου Αλυπίου του Κιονίτου [26 Νοεμ.], επίσης ορφανού όπως κι εκείνος, αποφάσισε να εφαρμόσει αυστηρά τον λόγο του Κυρίου και να εγκαταλείψει κάθε δεσμό με τον κόσμο για να επωμισθεί το ελαφρύ φορτίο και τον χαρμόσυνο ζυγό του Σταυρού. Ενεδύθη το μοναχικό Σχήμα σε μια μονή της Θεσσαλονίκης, λαμβάνοντας το όνομα Ακάκιος, αλλά μετά από λίγο χρόνο κρίνοντας ότι οι συμμοναστές του δεν είχαν επαρκή ζήλο για τους ασκητικους αγώνεες, αναχώρησε για το αγιώνυμο Όρος του Άθω. Αφού επισκέφθηκε και προσκύνησε όλες τίς μονές και άκουσε τη συμβουλή των πνευματικών πατέρων, εγκαταβίωσε στη Μονή Εσφιγμένου, όπου κατέστη για όλους τους αδελφούς υπόδειγμα αυταπάρνησης και καθημερινού μαρτυρίου για τον Χριστό. Δεν φορούσε ποτέ σανδάλια αλλά γυρνούσε ανυπόδητος και δεν έπλενε ούτε την κεφαλή ούτε τα πόδια. Φορούσε έναν μόνο χιτώνα, νύχτα και μέρα, χειμώνα καλοκαίρι, κάτω από τον οποίο έκρυβε ένα τραχύ πουκάμισο από τρίχες αλόγου. ΙΙέρασε όλη του τη ζωή με άκρα εγκράτεια, τρώγοντας μόνο λίγο ψωμί και νερό. Τα τρία χρόνια που έμεινε στη μονή αρνήθηκε να έχει κελλ δικό του. Αναπαυόταν λίγες στιγμές σε μιά γωνιά και περνουσε όλη τη νύκτα εδώ κι εκεί, ψάλλοντας ψαλμούς και κρατώντας τον νου στην καρδιά του. Διακονούσε τους αδελφούς του ως τραπεζάρης και δεν κάθησε ποτέ να φάει• μόνη του τροφή ήταν τα ψίχουλα που μάζευε στο τέλος του γεύματος. Αργότερα διακόνημά του ήταν να υπηρετεί στο μαγειρείο, χωρίς ποτέ να παύσει να εγκρατεύεται. Με δάκρυα στους οφθαλμούς μαγείρευε• έβλεπε τη φωτιά του φούρνου και στοχαζόταν το αιώνιο πυρ που επιφυλάσσεται σε όσους διανύουν τον πρόσκαιρο τούτο βίο δίχως να μετανοήσουν.

Καθώς όλοι οι αδελφοί του συμπεριφέρονταν με σεβασμό, δραττώμενος της ευκαιρίας ενός προσκυνήματος στους Αγίους Τόπους, έφυγε από τον έπαινο και τη δόξα των ανθρώπων και εγκαταστάθηκε, άγνωστος τοις πάσι, σε ένα ερημικό κελλί στο όρος Λάτρος της Μικράς Ασίας. Από εκεί έφθασε στο όρος του Αγίου Αυξεντίου [14 Φεβρ.] απέναντι από την Κωνσταντινούπολη. Ωφελήθηκε από τις πνευματικές συζητήσεις που είχε με πολλούς ασκητές που βρήκε εκεί και κατόπιν έφυγε για την περιοχή της Εφέσου, όπου εγκαταστάθηκε στη Μονή του Αγίου Λαζάρου επί του Γαλησίου όρους [7 Νοεμ.]. Εκεί ενεδύθη το μεγάλο αγγελικό Σχήμα, λαμβάνοντας το όνομα Αθανάσιος και επί οκτώ έτη αποταμίευε μέσα του πλούσιους θησαυρούς ουρανίου Θεωρίας. Τόν έπεισαν να δεχθεί τη χάρη της ιερωσύνης, την οποία απέφευγε από ταπεινοφροσύνη. Του ανέθεσαν κατόπιν το διακόνημα του εκκλησιάρχη και ανταποκρινόταν στά καθήκοντά του ως άγγελος υπηρετών στο επουράνιο θυσιαστήριο. Ο Αθανάσιος όμως δεν μπρούσε να μην αναπολεί την αγαλλίαση της ησυχίας κι έτσι, πήρε ευλογία να αποσυρθεί εκ νέου σε ένα ασκητήριο στον Άθωνα. Μετά από λίγο τον έδιωξαν από εκεί, κινούμενοι από φθόνο του μισόκαλου διαβόλου και αποσύρθηκε σε μια ερημική τοποθεσία στο όρος Γάνος της Θράκης. Σιγά σιγά, άρχισαν να έρχονται μαθητές για να υποταγούν στην πνευματική του καθοδήγηση και μέγας αριθμός λαών, ανδρών και γυναικών, πλούσιων καί πτωχών, προσέτρεχαν για να τον συμβουλευθούν και να λάβουν την ευλογία του. Ίδρυσε επίσης ο άγιος λίγο μακρύτερα μια γυναικεία μονή, της οποίας ήταν ο πνευματικός πατέρας.

Επί Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου (1282-1328), η Εκκλησία ήταν αποδυναμωμένη και διαερεμένη εξαιτίας των ταραχών που προκάλεσαν οι λατινόφρονες Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγος (1282) και ο πατριάργης Ιωάννης Βέκκος (1274-1282), και είχε μεγάλη ανάγκη ενός θεοφόρου ανδρός για να την παλινορθώσει στις υγιείς βάσεις της παραδόσεως των Αποστόλων και των Πατέρων. Έχοντας πληροφορηθεί τις αρετές του Αθανασίου, ο οποίος έμενε τότε στη Μονή του Ξηρολόφου στην Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας έστειλε μια αντιπροσωπεία επισκόπων και ιερέων να ζητήσουν από τον ασκητή να αποδεχθεί το πατριαρχικό αξίωμα. Ο άγιος είχε λογισμό να αρνηθεί αλλά θυμήθηκε τότε ένα όραμα που είχε δει όταν ήταν στο Γαλήσιο όρος, στο οποίο απειλούνταν με καταδίκη εκ Θεού για παρακοή εάν αρνιόταν την αρχιερωσύνη. Έκανε λοιπόν υπακοή και ανήλθε στον πατριαρχικό θρόνο στις 14 Οκτωβρίου 1289. Δίχως διόλου να εγκαταλείψει την άσκησή του και την αδιάλειπτο προσευχή, άρχισε ως νέος Χρυσόστομος να εκβάλλει τους διεφθαρμένους και τους ακόλαστους ανθρώπους οι οποίοι ως ζιζάνια εζημίωναν την Εκκλησία• απαίτησε δε από τους επισκόπους να διαμένουν στις επισκοπικές τους έδρες. Οι ριζικές αυτές μεταρρυθμίσεις ωστόσο σύντομα ανεστάλησαν εξαιτίας των ραδιουργιών και του φθόνου των ισχυρών και ο άγιος παραιτήθηκε από τον θρόνο το 1293, προτιμώντας να υποταγεί στον Θεό μάλλον παρά να εξαντλεί ανώφελα τις δυνάμεις του στον ανυπότακτο κλήρο και στον απειθή λαό. Επέστρεψε λοιπόν στην ησυχία του, συνομιλώντας μόνος τω Θεώ μόνω και προσευχόμενος για τη σωτηρία των ανθρώπων. Ο διάδοχός του στον Οικουμενικό θρόνο, πατριάργης Ιωάννης, άνθρωπος πράος και ταπεινόφρων, εστερείτο της ενργητικότητας του Αθανασίου και δεν στάθηκε ικανός να θέσει σε τάξη την Εκκλησία. Μετά από μια δεκαετία (1303), μή μπορώντας ο αύτοκράτορας να βρεί άλλον άνθρωπο φωτισμένο από το Αγιο Πνεύμα, έστειλε εκ νέου να βρουν τον Αθανάσιο, ο οποίος δέχθηκε παρά τη διαφορετική του επιθυμία. Φωτισμένος από τη χάρη της προσευχής και από τον πλούτο των θησαυρών που αποταμίευσε στην ησυχία, ο άγιος έλαμπε ακόμη περισσότερο στον πατριαρχιχικό θρόνο. Απεδείχθη ιατρός δραστήριος και άνευ συμβιβασμών για την ορθόδοξη πίστη και ποιμήν πράος και φιλόστοργος για τον λαό της Βασιλεύουσας. που δεινώς εμαστίζετο από έναν φοβερό λιμό. Προΐστατο αυτοπροσώπως στις διανομές συσσιτίου και ρουχισμού και οργάνωσε μια επιτροπή ελέγχου των τιμών των τροφίμων. Ο μισόκαλος όμως διάβολος, λυσσώντας εναντίον του αγίου, κίνησε πάλι τον φθόνο ορισμένων οι οποίοι αντέστησαν στις πατριαρχικες επιδιώξεις, και ο άγιος Αθανάσιος αναγκάσθηκε να παραιτηθεί για δεύτερη φορά (1309).

Aπελευθερωμένος από τις μέριμνες του κόσμου, με τη συνείδησή του γαλήνια, ο άγιος Αθανάσιος μπόρεσε πλέον να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στη θεωρία και στην πνευματική καθοδήγηση των πολυάριθμων μαθητών του, ως το τέλος του βίου του. Έλαβε παρά Κυρίου το χάρισμα να διαβλέπει τις καρδιές των ανθρώπων και να προλέγει μελλοντικά γεγονότα. Στήν αλληλογραφία του, που σώζεται, φαίνεται ο ζήλος του γιά την ψυχική ωφέλεια του λαού και οι συχνές προτροπές προς τον αυτοκράτορα και τους πιστούς να μετανοήσουν γιά ν’ αντισταθούν στήν ακαταμάχητη επέλαση των Τούρκων. Φθάνοντας στην ηλικία των ογδόντα χρόνων (1315) διαισθάνθηκε το επικείμενο τέλος, συνάθροισε γύρω του τους μαθητές του και τους δίδαξε για τελευταία φορά να καλλιεργούν τις τρείς βασιλίδες άρετές - ταπεινοφροσύνη, αγάπη και ελεημοσύνη - καθώς και να επιμένουν στη διά βίου εγκράτεια και στη διαρκή καταπολέμηση των εμπαθών λογισμών που προσπαθούν να εμφωλεύσουν στην καρδιά. Εκοιμήθη εν ειρήνη δοξάζοντας την Αγία Τριάδα. Δεν άργησαν να επιτελεσθούν πολυάριθμα θαύματα στον τάφο του και σύντομα η τιμή του ως αγίου αναγνωρίσθηκε από την Εκκλησία (1368).